Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Het is warme zondag. Opnieuw is er een hitterecord verbroken. De warmte hangt in de huizen als een zware deken. Als de avond valt, belt Tina me. Eerder op de dag hebben we elkaar al gesproken. Ze had toen onregelmatige krampen en een beetje bloedverlies. Ze is momenteel heel erg zwanger. Bij haar eerste kind beviel ze rondom de uitgerekende datum, nu is ze ruim eenenveertig weken. Haar zwangerschap is pittig verlopen door veel lichamelijke klachten.
Als ik bij Tina thuis aankom, schemert het al. Het huis is gezellig en de tuindeur staat open. Tina ligt op de bank, op de televisie staat een soort dance muziek aan. Als ik de weeën observeer, vermoed ik dat de bevalling van Tina nu echt gaat doorzetten. Zij en haar man, Tim, kunnen het bijna niet geloven. Het inwendige onderzoek dat ik uitvoer, bevestigt mijn vermoeden. Ze heeft nu ongeveer vier-vijf centimeter. Opluchting overheerst. Het voelt goed voor Tina om thuis te blijven. We hebben het kort over logistieke zaken, zoals het laten ophalen of laten slapen van hun oudste kind. Gezien het haar tweede kind is, stel ik voor dat ik blijf en alvast spullen klaar te zetten. Tina en Tim kijken me verrast aan. Tina geeft vervolgens aan dat ze denkt dat het beter is als ik ga. Ze denkt dat ze dan beter in haar bevalbubbel kan blijven. Nu is het mijn beurt om verrast te zijn. Het is nu half elf in de avond. Ik verwacht eigenlijk dat de baby zich spoedig zal aankondigen.
Maar ik ben in tweestrijd. Enerzijds wil ik haar graag laten weten dat ik denk dat de bevalling vlot zal verlopen, anderzijds is dit natuurlijk mijn vermoeden en niet de waarheid en is tijd relatief. Wat voor de een vlot is, is voor de ander langdurig. Wat ik wel zeg, is dat dit echt een andere bevalling is dan haar eerste. Haar eerste bevalling duurde lang en verliep met veel medische interventies. We spreken af dat ik rond elf uur bel. Ik woon dichtbij, dus ik ben er zo. Ik laat alvast een partusset (twee klemmen en een schaar) achter. Tim zet het kraampakket beneden.
Eén minuut voor elf belt Tim: het wordt heftig. Tien minuten later stap ik binnen hetzelfde huis als even daarvoor, alleen is het nu helemaal donker. Samen met Tim dempen we een schemerlamp. Veel licht heb ik niet nodig tijdens een bevalling, maar ik vind het wel fijn als ik iets kan zien.
Vlot zet ik de spullen klaar: hydrofiele doeken, een muts en kleertjes voor de baby, matten om de bank mee te beschermen. Ik bel ondertussen de kraamzorg voor assistentie tijdens de bevalling. Op de eettafel leg ik het aankleedkussen met mijn beademingsballon, zuurstof en stethoscoop en ik trek alvast van oxytocine op. Ik ben ready en Tina is ook ready.
Ze heeft haar weeën goed onder controle en de realisatie komt dat de baby zo geboren wordt. Ze vindt haar positie op de bank fijn. Tussen de weeën door vertelt ze dat ze hier afgelopen maanden veel heeft gelegen. Hier blijven voelt logisch en als een full circle moment. De vliezen breken op het toppunt van een heftige wee. Helder vruchtwater vliegt door de kamer en valt neer op de beschermde bank. Direct voelt Tina meer druk, dit is heftig! Samen met Tim coach ik haar door de laatste momenten van haar zwangerschap en bevallig heen. Iets voor middernacht wordt er een prachtige roze baby geboren. De navelstreng zit losjes om de nek van de baby. Ik laat de baby erdoorheen geboren worden. Een navelstreng om de nek van de baby vormt bijna nooit een belemmering. De ontlading bij de ouders is groot. Tranen rollen over de wangen van Tina en Tim. Het zit erop en het is gelukt!
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]