Eigen beeld
Vrienden Dick (36) en Rob (36) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (6 en 4) en een jongen-meisje tweeling (2). Rob is vader van Jonas (3) en tweeling Mila en Noud (2). Samen schrijven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling. Want tweelingvaders zijn hoe dan ook superpapa’s, maar van tevoren weten waar je aan toe bent, is wél zo prettig. In hun column delen ze hoe het dagelijks leven met een tweeling eruit ziet.
Het allermoeilijkste van het eerste jaar: ziekte. Zieke baby’s zijn verschrikkelijk. Zielig, veeleisend, onvoorspelbaar, onrustig, gekmakend, slapen niet of heel slecht in, worden vaak wakker, zijn ineens heel gevoelig voor geluid of licht… of de ziekte nu koorts, griep, zware verkoudheid, oorontsteking, maag- of darmklachten is, of doorkomende tandjes, dat geeft hetzelfde effect: het is horror.
En vaak zijn ze tegelijk ziek, want ze delen alle contacten met anderen en zijn altijd samen. Twee zieke baby’s maken een ouder enorm onzeker. Je weet niet wat je moet doen, je komt handen tekort want rondlopen met twee huilende baby’s is op een bepaald moment echt te zwaar. Bovendien wordt je incasseringsvermogen zwaar op de proef gesteld. De momenten dat ik de wanhoop nabij was, hingen vaak samen met ziekte van de tweeling. Een beetje zoals de zware avonden in de eerste maanden, maar dan erger omdat het veel onvoorspelbaarder is en gepaard gaat met oprechte zorg over de gezondheid van de baby’s.
Tips voor die momenten zijn dan ook niet echt te geven, want elke baby reageert anders. Bij ons werden baby’s vaak rustig van even een minuutje naar buiten lopen. Zomaar, zonder jas, op het balkon. Misschien werden ze rustig van de lagere temperatuur of de frisse lucht, ik weet het niet. Soms werkte het om met engelengeduld met een baby liggend in de armen rondjes te lopen, net zolang tot het huilen ophield en de oogleden langzaam dichtzakten, om ze dan heel langzaam in het bedje te laten zakken. Maar zodra dan een baby het laken aanraakt was-ie dan vaak weer klaarwakker, soms gepaard gaand met een huilbui, waarop ook zus- of broerlief – net met evenveel geduld in slaap gekregen – wakker werd en het probleem zich had verdubbeld. Terug bij af dus… In deze periode hebben we ook veel profijt gehad van het campingbedje op de logeerkamer waar de minst goede slaper van onze tweeling bivakkeerde – soms met een van ons op het logeerbed erbij.
’s Nachts gebruikten we zetpillen met paracetamol voor koortsige baby’s maar die werkten natuurlijk altijd maar tijdelijk. Een paar uur rustig slapen is echter essentieel dus met de tijdelijke verlichting waren we allang blij.
En dan ’s ochtends, als ze weer enigszins gezond oogden, brachten we de baby’s weer met een stalen gezicht naar de kinderopvang. ‘Hoe het met ze gaat? Och, gisteren waren ze niet zo lekker maar ze hebben redelijk goed geslapen en vanochtend ging het alweer véél beter dus het komt vast goed…’ Met dat soort bezweringen lieten we ze hoopvol achter bij de kinderopvang, waarop we ons naar het werk haastten. Uiteraard in de wetenschap dat er ieder moment een telefoontje kon volgen met de mededeling dat de koortsthermometer 38,1 graden aangeeft en of we dus – conform protocol – onze spruit(en) wilden komen ophalen…
Hoe gekmakend het ook was, ook die dagen gaan weer voorbij. Baby’s worden beter, huilen wordt lachen, en slaaptekort kan weer langzaamaan worden ingehaald.
Meer lezen over de avonturen van de tweelingpapa’s? Hier vind je hun andere columns.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.