Eigen beeld
Vrienden Dick (36) en Rob (36) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (6 en 4) en een jongen-meisje tweeling (2). Rob is vader van Jonas (3) en tweeling Mila en Noud (2). Samen schrijven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling. Want tweelingvaders zijn hoe dan ook superpapa’s, maar van tevoren weten waar je aan toe bent, is wél zo prettig. In hun column delen ze hoe het dagelijks leven met een tweeling eruit ziet.
Het allermoeilijkste van het eerste jaar: ziekte. Zieke baby’s zijn verschrikkelijk. Zielig, veeleisend, onvoorspelbaar, onrustig, gekmakend, slapen niet of heel slecht in, worden vaak wakker, zijn ineens heel gevoelig voor geluid of licht… of de ziekte nu koorts, griep, zware verkoudheid, oorontsteking, maag- of darmklachten is, of doorkomende tandjes, dat geeft hetzelfde effect: het is horror.
En vaak zijn ze tegelijk ziek, want ze delen alle contacten met anderen en zijn altijd samen. Twee zieke baby’s maken een ouder enorm onzeker. Je weet niet wat je moet doen, je komt handen tekort want rondlopen met twee huilende baby’s is op een bepaald moment echt te zwaar. Bovendien wordt je incasseringsvermogen zwaar op de proef gesteld. De momenten dat ik de wanhoop nabij was, hingen vaak samen met ziekte van de tweeling. Een beetje zoals de zware avonden in de eerste maanden, maar dan erger omdat het veel onvoorspelbaarder is en gepaard gaat met oprechte zorg over de gezondheid van de baby’s.
Tips voor die momenten zijn dan ook niet echt te geven, want elke baby reageert anders. Bij ons werden baby’s vaak rustig van even een minuutje naar buiten lopen. Zomaar, zonder jas, op het balkon. Misschien werden ze rustig van de lagere temperatuur of de frisse lucht, ik weet het niet. Soms werkte het om met engelengeduld met een baby liggend in de armen rondjes te lopen, net zolang tot het huilen ophield en de oogleden langzaam dichtzakten, om ze dan heel langzaam in het bedje te laten zakken. Maar zodra dan een baby het laken aanraakt was-ie dan vaak weer klaarwakker, soms gepaard gaand met een huilbui, waarop ook zus- of broerlief – net met evenveel geduld in slaap gekregen – wakker werd en het probleem zich had verdubbeld. Terug bij af dus… In deze periode hebben we ook veel profijt gehad van het campingbedje op de logeerkamer waar de minst goede slaper van onze tweeling bivakkeerde – soms met een van ons op het logeerbed erbij.
’s Nachts gebruikten we zetpillen met paracetamol voor koortsige baby’s maar die werkten natuurlijk altijd maar tijdelijk. Een paar uur rustig slapen is echter essentieel dus met de tijdelijke verlichting waren we allang blij.
En dan ’s ochtends, als ze weer enigszins gezond oogden, brachten we de baby’s weer met een stalen gezicht naar de kinderopvang. ‘Hoe het met ze gaat? Och, gisteren waren ze niet zo lekker maar ze hebben redelijk goed geslapen en vanochtend ging het alweer véél beter dus het komt vast goed…’ Met dat soort bezweringen lieten we ze hoopvol achter bij de kinderopvang, waarop we ons naar het werk haastten. Uiteraard in de wetenschap dat er ieder moment een telefoontje kon volgen met de mededeling dat de koortsthermometer 38,1 graden aangeeft en of we dus – conform protocol – onze spruit(en) wilden komen ophalen…
Hoe gekmakend het ook was, ook die dagen gaan weer voorbij. Baby’s worden beter, huilen wordt lachen, en slaaptekort kan weer langzaamaan worden ingehaald.
Meer lezen over de avonturen van de tweelingpapa’s? Hier vind je hun andere columns.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.