Eigen beeld
Al jaren zijn Mariëlle en Sara goede vriendinnen. Ze delen dezelfde interesses en met regelmaat verschijnen ze in dezelfde outfit. Ze werden zelfs tegelijkertijd zwanger. Tot twee keer toe. De eerste keer beide van een jongen, de tweede keer van twee meisjes. Als je het zou plannen, zou het je niet lukken. In hun brievencolumn blikken ze terug op deze periode.
Lieve Sara,
Terwijl ik druk bezig ben met Milan in te schrijven voor zwemles bij 3 verschillende zwemverenigingen met allemaal een mega lange wachtlijst, ben ik ook aan het terugdenken aan de tijd dat we gingen zwangerschapszwemmen met de baby’s nog in onze buik.
Allebei even ver zwanger, maar ook nog wel pril. Wat was het? 16 weken? Toen gingen we voor het eerst naar zwangerschapszwemmen. Uiteraard eerst allebei nog snel online een badpak geshopt waar je de buik goed in zag. Er was net een lockdown geweest en alles ging langzaam weer een beetje beginnen. Aangekomen in het zwembad, uiteraard… We hebben hetzelfde badpak. Wat hebben we hier weer enorm om gelachen!
Dat zwemmen hebben we niet heel lang gedaan helaas. Zwembad dicht door de lockdown, zwembad weer even open, om vervolgens voor een nog langere periode weer dicht te gaan. We moesten op zoek naar een andere activiteit. Om de Corona maatregelen heen hebben we toch wel veel ondernomen. Regelmatig alcohol-vrije-wijn-proef-avonden. En wat was het toen stiekem fijn dat er een avond klok was. We wilden graag op tijd naar bed, dus daar konden we mooi de klok de schuld van geven.
Toen de winkels eindelijk open gingen hebben we flink geshopt samen. Overal de gratis babydozen opgehaald, kamertjes kijken en natuurlijk dezelfde schattige babykleren shoppen. De mannen vonden dat stiekem ook heerlijk dat ze niet steeds verplicht mee moesten naar de winkels. Weet je nog dat we allebei wel drie keer per week spaghetti wilden eten? Allebei dezelfde craving. En ook daarover konden de mannen weer met elkaar klagen. Want ook zij moesten weer verplicht spaghetti eten.
De babyshowers moesten helaas weer vol in de lockdown periode. Alweer zo’n periode waarbij alles dicht was. En we maar drie mensen per keer mochten zien. Hoe doe je dat dan? Jouw babyshower was online. Ik was samen met een andere vriendin en je schoonzus op de locatie waar jij ook naartoe kwam. Alle andere familie en vrienden zaten online klaar om mee te genieten. Allemaal in het blauw. En klaar voor alle online spelletjes. Mijn babyshower was een drive thru, per twee kwam iedereen langs. Cadeautje brengen en even snel wat drinken. Wat was dit jammer, hè? Maar gelukkig waren we creatief en was het ondanks de aanpassingen hartstikke leuk.
Vergeet ook niet het baby naam raden bij elkaar! Dat was nog wel een dingetje, hè. Want tja… als je al regelmatig, onbewust, in dezelfde kleding rondloopt, je dezelfde kleur babykamer kiest en zelfs onze kinderen dezelfde outfits zullen dragen, dan moet er wel een heel goed plan voor die babynaam komen.
Zo gezegd, zo gedaan. A=1, B=2, C=3 en zo door. De letters optellen en vergelijken maar. Jouw baby kreeg een 45, onze baby een 54. Niet dezelfde naam dus. Pfew.
Best gek als ze zo terug denkt hoe lang geleden dit alweer is hè, en hoe anders nu de tijd is. Wat hebben we vreselijk gebaald van de coronatijd maar wat hebben we ook heerlijk samen in onze zwangerschapsbubbel gezeten. Zeker het einde van ons verlof. Nergens heen kunnen omdat alles dicht was, dus dan maar samen dezelfde series kijken, om vervolgens elkaar constant te appen over wat we ervan vonden.
Wat heerlijk om samen zwanger te zijn. En met de gedachte van nu, wat heerlijk dat we dit twee keer samen zo intiem hebben meegemaakt. Wat was dit bijzonder en zo speciaal om met jou op hetzelfde moment te mogen meemaken.
Maar nu snel weer door met Milan inschrijven voor zwemles. Ze moeten uiteraard wel samen op zwemles en op naar hun A-diploma. Handig voor alle toekomstige gezamenlijke vakanties.
Liefs,
Mariëlle
Benieuwd naar de ervaring van twee beste vriendinnen die twee keer tegelijkertijd zwanger waren? Je leest hier meer van Sara en Mariëlle.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.