Rianne: ‘Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb buitenechtelijke kinderen. Nogal wat zelfs’

rianne arendsen columnist Eigen beeld
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.

Lees verder onder de advertentie

Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb buitenechtelijke kinderen. Nogal wat zelfs. De Echtgenoot weet ervan, net als mijn vriendinnen en de ouders op het schoolplein. Ik heb ze dan wel niet zelf gebaard, maar ben er flink druk mee. Met de kinderen van anderen.

Zo pasten de Peuter en ik laatst een half dagje op een bevriende tweejarige. Uiteraard bleek deze nét in de waarom-fase aanbeland. Tijdens de lunch diende zich, tussen onze diepgravende discussies door, de onvermijdelijke poepluier aan. Slapen in het vooraf opgemaakte logeerbed was er natuurlijk niet bij, dus stilletjes weer naar beneden om verder te spelen. Haar vindingrijkheid was buitengewoon indrukwekkend. Het batterijspeelgoed – van onze kinderen welteverstaan – dat ik doorgaans succesvol weet te verstoppen, werd triomfantelijk tevoorschijn getoverd. En het bleef niet bij die ene oppasdag.

Lees verder onder de advertentie

Een vast onderdeel van ons leven

Baby, peuter, kleuter, schoolkind: ze zijn allemaal even welkom. De speelafspraakjes van onze Kleuter zijn vaste prik in het weekprogramma. Daarnaast geef ik kinderyogalessen en dit voorjaar stonden we met vrienden en al het bijbehorende nageslacht op een camping. In onze vrije tijd helpen we wildvreemde kinderen in willekeurige speeltuinen op schommels en uit klimrekken. Hun ouders zijn meestal gewoon in de buurt. De kinderen van anderen zijn een vast onderdeel van ons leven.

Lees verder onder de advertentie

Ik hoor vaak het tegenovergestelde, maar gelukkig beschik ik zelf over het gen om oprecht van andermans kinderen te kunnen houden. Althans, van de meeste. Ik deel hun trots, voel hun verdriet en troost ze alsof ze van mezelf zijn. Ik schroom niet om met ze te zingen, rollenspellen te spelen of gek te doen. Het is wachten op de dag dat mijn dochters op een leeftijd komen waarop ze me manen even normaal te doen. Tot die tijd doet het kind in mij wat ze niet laten kan.

Verfrissend

Naast grappig en aandoenlijk, zijn kinderen toch ook gewoon heel verfrissend? Hoe ze praten en bewegen, ze gedragen zich net weer even anders dan ‘de mijne’. Ze zingen andere liedjes, slaan andere getallen over in de telrij en hebben hun eigen vertederende versprekingen, stopwoordjes of heuse geheimtaal. Ze blijken een arsenaal aan dierennamen te kennen, waarvan de Echtgenoot en ik compleet hebben nagelaten onze kinderen er überhaupt kennis van te laten nemen. Vertrouwelijke ontboezemingen zijn veilig bij mij (‘Míjn papa…’), maar ik onthoud ze natuurlijk wel. Wat de omgang met andere kinderen misschien vooral bijzonder maakt, is dat ze zich anders verhouden tot mij. Want hoe lief ik ze ook vind, voor hen blijf ik de juf of ‘mama van’. Precies zoals het hoort.

Lees verder onder de advertentie

En toch. Die verschillen hebben ook een andere kant. Ze ruiken anders, eten anders, voelen anders. Ik weet hun scheetjes op mijn schoot net ietsje minder te waarderen. Net zo min als dat spontane hoopje uitgespuugd voedsel, nog warm in mijn handpalm. Aan het einde van de dag, als ik ze teruggeef aan wie ze toebehoren, is er dat besef: doe mij toch maar mijn eigen. Maar mijn schare bonuskinderen? Ik zou ze voor geen goud willen missen.

Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail