Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
De eerste keer dat ik naar babyzwemmen ging, was Keetje vier maanden oud. Voor wie het nog niet weet: deze naam is misleidend; het had beter ‘babyvasthouden (in water)’ kunnen heten. Overigens best een prima activiteit op een dag die in die tijd verder nog bestond uit het strakke regime van feed, sleep, change, repeat. Het werd minder leuk toen na vijf minuten gewichtloos en senang dobberen In de maneschijn werd ingezet.
En daar bleef het niet bij, er kwam een compleet oud-Hollands repertoire voorbij, waarvan ik nauwelijks nog twee zinnen wist. Licht wantrouwig keek ik naar de andere ouders die alles uit volle borst mee zongen. Sorry, maar moeten wij als volwassenen hier nou met elkaar die domme liedjes zingen, terwijl de zwemjuf de baby’s blijft aanspreken alsof die ook maar één noot gaan bijdragen?
Ik vond die keer dat ik geforceerde grapjes met volslagen vreemden moest bedenken tijdens een improvisatie-workshop in een achteraf theaterzaaltje minder ongemakkelijk dan dit. Maar goed, één ei is geen ei. Dus ik ging voor een second opinion, een ander zwembad in de buurt. Helaas, ook hier weer dat infantiele gedoe. Eén pot nat. Pas toen Keetje anderhalf was, toog ik opnieuw naar het zwembad. Ze mocht inmiddels meedoen met de dreumesles. Hoewel ik ook daar niet ontkwam aan Zo gaat de molen en De wielen van de bus was het een welkome onderbreking op een dag thuismoederen, dus gingen we trouw elke week.
De omslag kwam, toen er een nieuwe zwemjuf ten tonele verscheen. Iemand die mijn vader vermoedelijk zou omschrijven als iemand ‘met haar op haar tanden’. Een echte rouwdouwer. Het hart op de tong, maar dat hart wel van goud. Iemand met overwicht. Hiervoor was ze advocaat, vertelde ze me eens. Verbaasde me niets. In beide arena’s geldt hetzelfde: wie zich niet aan de regels houdt, wordt teruggefloten. Beetje onorthodox was het wel soms. Zat er geen schot in, dan werd er nog wel eens een koppie onder water geduwd. Effe handje helpen. Daarop volgde bij Keetje een korte “Ik wil niet meer onder water”-fase. Maar die kwam ze te boven, letterlijk en figuurlijk.
Deze juf stimuleerde ons ook mee te doen met de vervolgles voor de oudere kinderen. En daar kwam nauwelijks nog een liedje aan te pas. Door een gat duiken, stukjes naar en van ons af zwemmen en op de kant klimmen, rugdrijven, (zee)paardrijdend op zo’n stokje dat iedereen geloof ik een noodle noemt. Allemaal in het diepe. Alleen De wielen van de bus bleef erin, als afsluiter. Na een tijdje bleek dat er speciale peuterdiploma’s te behalen waren, waarmee de wachtlijst voor zwemles straks overgeslagen mocht worden. Maak me gek, als er ergens een rij te skippen valt, wil ik ook!
Op het laatst zat ik er helemaal lekker in, in deze microbubbel, die me zelfs wat deed denken aan De Luizenmoeder. Ander decor: geen luizen kammen op het schoolplein, maar fanatiek tenen drogen tegen voetschimmel. Verder een nagenoeg identiek recept. Vleugje ouderlijk fanatisme (vooral bij mijzelf), wat roddels op de zwembadrand en die ene knappe zwembadvader die je zogenaamd nog nooit was opgevallen.
Keetje was inmiddels dikke vrienden met een jongetje van haar leeftijd. En zijn moeder en ik konden het ook goed vinden. We delen een liefde voor reizen, maar ook veel zeer genuanceerde opvattingen, zoals ‘Bakfietsen zijn stom’, ‘eten in een pannenkoekenrestaurant doen ze maar met opa en oma’ en ‘schermen motten die van ons (nog) niet’. We waren het clubje net aan het uitbreiden. Met vrijzinnige, wijze oma’s die de les met hun kleinkind volgden. En een vader die al dat bakfiets shamen van ons wel kon hebben en terugkaatste: “Zegt de vrouw die als een bejaarde gaat zitten overwinteren tussen de pensionado’s in Spanje.” Touché….
Vlak voor vertrek kon Keetje nog net een keer meedoen voor het laatste, door mij zo felbegeerde, peuterdiploma. De zwemjuf had speciaal voor ons een uitzondering gemaakt en een extra moment ingelast. Ook haar grote vriend zwom die dag mee. Zijn moeder en ik deden die ochtend een laatste koffie in alle vertrek-chaos en betreurden het dat dit dan écht de laatste keer zou zijn. Er waren cadeautjes. Mijn lieve vriendinnen die kwamen kijken en speciaal hiervoor een pleuris end gereden hadden. En dat diploma. Toen ik het later opzocht, bleek het helemaal niet landelijk geldig. Dat had ik mezelf kennelijk wijsgemaakt. Als we straks weer in Amsterdam wonen, heb ik er precies niks aan. Maar wat zou het.
Inmiddels zijn we een eind op weg, richting die Spaanse pensionado’s. Er is alweer gezwommen, gedoken en driftig gesparteld. Er was ook sprake van een flinke dosis overmoedigheid; mevrouw denkt nu alles zelf en zonder bandjes te kunnen. Na 26 keer uitleggen, liet ik haar maar even begaan. Waar vroeger bij het minste gespartel mijn hart oversloeg en ik in de reddingsmodus schoot, hield ik nu mijn handen op mijn rug en liet haar even zelf ervaren hoe ze weer boven moest komen. Zelf ook nog wat geleerd van de juf.
Lianne neemt je in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven. Lees hier het interview met Lianne.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Video
Voor veel kinderen is Sint-Maarten een van de leukste avonden van het jaar. Met een zelfgemaakte lampion langs de deuren, liedjes zingen en thuiskomen met een tas vol snoep. Maar wat een gezellige avond moet worden, kan soms een onverwachte wending krijgen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Elin (30) over het Tikkie dat ze vorig jaar na Sint Maarten van haar schoonmoeder kreeg.
Je hoopt tijdens een ontspannen saunadagje even lekker tot rust te komen, maar voor Roxeanne Hazes liep dat nét even anders. Samen met haar partner Erik zat de zangeres in het restaurant toen twee vrouwen haar herkenden. Hun opmerking viel alleen niet bepaald in goede aarde.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
