Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Op een regenachtige zondagmiddag begaf ik mij naar een lokale spelletjeswinkel in Kaapstad. Regenachtige zondagen schreeuwen nou eenmaal om warme chocolademelk, een knapperend vuurtje en gezinsbinding met een vleugje competitie. De lokale spelletjeswinkel lag niet direct om de hoek. Eerlijk gezegd had ik eigenlijk geen idee waar ik heen moest. Mijn digitale vriend ChatGPT wist er wel raad mee en stuurde me vol vertrouwen naar een totaal random industrieterrein. Twintig minuten later stonden we voor een afgelegen gebouw waar de geur van nat beton en oud postpapier ons tegemoet kwam. De winkel zat verstopt boven een postkantoor waar vermoedelijk sinds 2003 geen brief meer was bezorgd.
Binnen troffen we inderdaad een spelletjeswinkel. Het assortiment? Summier. Drie versies van Jenga, een open doos Cluedo zonder de loden pijp, en vijf uitbreidingen van een spel dat niemand kent. Maar wat de winkel miste aan keuze, maakte het goed in sfeer. Over verschillende speltafels verspreid zaten groepen mensen in intense gevechten verwikkeld te midden van dobbelstenen, stapels kaarten, miniatuurkastelen, elven en draken. Het publiek – en ik zeg dit met liefde – was een wandelende ode aan het stereotype gamenerd. Iets te veel buik, iets te weinig zonlicht, en oversized t-shirts met de geur van drakenzweet. Fascinerend hoe wereldwijd dezelfde gamenerd zich weet voort te planten in donkere zaaltjes met slechte ventilatie en veel enthousiasme.
We bleven een tijdje staan kijken. Er werd driftig in boekjes gebladerd, er werden stukken kasteel bijgebouwd en met vuur in de ogen werden hele volkeren verslagen. De spelers zeiden dingen als: “Ik activeer mijn charisma-bonus en roep een vuurbal met level drie mana.” Of eigenlijk zeiden ze in het Engels (en dat klinkt nog net even wat theatraler): ‘“I cast Fireball at the goblin horde — and may the dice be ever in my favor!”. Ik bedoel: pure poëzie. Achterin de zaak bleek je ook nog je eigen fantasiefiguren te kunnen kopen en verven. Na het gadeslaan van deze volledig onbekende sub-wereld eindigden wij met het zeer overzichtelijke Ticket to Ride. De Zuid-Afrikaanse variant bleek “net uitverkocht”. Dan maar de USA-editie. Wel voor de schappelijke prijs van een kleine hypotheek. Importheffingen, vermoed ik. Of gamenerd-belasting.
Een halve dag later (letterlijk), kwamen we thuis. Mijn zoon plofte op de bank met zijn gezicht in een kussen en zuchtte: “Mam, kunnen we morgen spelen? Ik wil nu gewoon even met de LEGO.” En terecht. We hadden ongeveer vijf uur gespendeerd aan het kopen van een bordspel dat ik vermoedelijk beter gewoon even online had kunnen bestellen. Maar dan hadden we ook dit hele fantasierijke uitstapje gemist. Geen verlaten postkantoor, geen geur van drakenzweet, geen Zuid-Afrikaanse gamenerds in het wild. Of het besef dat spelletjes kopen blijkbaar ook een avontuur op zich kan zijn.
De treinroute door Amerika komt morgen wel.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.