Eigen beeld
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? Met een knipoog en een boodschap schrijft Floor over haar belevenissen op school in deze column. Volg haar hier op Instagram.
Groep 4, een dinsdag in mijn jonge-juf-dagen: “Goedemorgen juffie! Indy was vannacht ziek, ze heeft geen oog dicht gedaan, dus als het niet gaat, dan mag je me bellen”. Ik keek naar Indy en ik vroeg me af wat moeder bedoelde met ‘als het niet gaat’. Want Indy zag er nu al spierwit, ziek en belabberd uit.
Voorzichtig zei ik: “Is het dan wel verstandig dat ze naar school komt nu?” maar moeder antwoordde met: “Ze wilde zó graag naar school, dus ja, dan moet het maar, hè?” Ik checkte even voor de zekerheid of ik moeders telefoonnummer had, en toen vertrok moeder weer, in haar tenniskleren.
De hele dag worstelde Indy zich door de dag, ze deed amper mee met de gym, en in de klas was ze stilletjes. Haar lunch bestond uit een punt koude pizza van gisteravond en een cracker. Ze at tegen heug en meug. Om 14:00 uur waren we bezig met dictee, de laatste activiteit van deze dag. Over een half uur was de school uit.
Indy stond ineens lijkbleek op en liep naar mij toe. “Juf… Ik denk dat ik moet spugen.” Ze hing al voorover. “Vlug, naar de wc!” zei ik en rende achter haar aan om te kijken of ze het nog wel haalde. Ondertussen riep ik tegen de klas: “Jongens en meisjes, ik ben zo terug!” Verbaasd keken ze Indy en mij na terwijl we de klas uit snelden.
We hadden een oude monumentale school, en om de toiletruimte te bereiken moest je drie stenen trapjes af. Prachtig om te zien, maar juist op die trapjes besloot de maag van Indy dat het welletjes was geweest en gooide letterlijk en figuurlijk een pap van pizza eruit, én de cracker én haar banaan van vanmorgen. Het goedje bestreek elke traptree en de vloer daaronder.
Indy keek ernaar en een tweede golf kwam er meteen achteraan. Ik hield Indy’s haren vast, maar dat was vergeefs want ik voelde dat deze al onder het braaksel zaten. Indy leek uitgespuugd… “Gaat het?” vroeg ik haar. Indy keek op en knikte braafjes. Ik nam haar mee naar de klas, keek nog even om naar de brei op de trap en dacht: first things first. Dus ik liet haar een slokje water drinken.
De klas had ondertussen met de klassendeur open gehoord wat er gaande was op de gang en de drukke bende stond te springen bij de deuropening: “Gatverdamme!” en “Ik ruik het hier!!!” en “Gaat het Indy?!” Drukte alom.
“Jongens en meisjes allemaal zitten!” riep ik met klotsende oksels, “Indy is ziek, gun haar wat rust en ga even wat doen voor jezelf aan tafel, ik moet de gang opruimen.” Ik keek naar Indy, die al wat kleur op haar wangen had.
Gehaast zocht ik wat papieren doekjes om mee te poetsen, maar helaas, ik vond alleen handdoeken. Vooruit dan maar. Ik had toen nog nooit gehoord van zand wat je erop kan gooien waardoor het zand zich volzuigt en je het daarna op kan scheppen. Dus ik gooide de handdoeken bovenop de brei en moest het met m’n blote handen bij elkaar scheppen. Maar ja, handdoek vol tjap, en nu? Ik gooide de handdoek maar in de vuilnisbak en pakte een nieuwe. Zo schepte ik langzaamaan alle braaksel op, en belandden de handdoeken één voor één in de vuilnisbak. Verstand op nul, me niet proberen druk te maken over de geur en de structuur die tussen mijn vingers zat. Ondertussen brak groep 4 de klas af, maar het kon me niets schelen, want over tien minuten was de school uit en moest het trapje schoon zijn, want dan liep de halve school hier langs.
Om 14:25 uur had ik het redelijk op orde, het trapje dan, mezelf niet, en mijn oksels zéker niet. Ik liep de klas in en trof een groep met hondsdolheid aan. Ik riep dat iedereen z’n jas en tas mocht pakken en dat we naar buiten gingen. Uiteraard liep ik mee, mijn mouwen nog nat van het overgeefsel. Ik liep naast Indy, die er alweer opgewekter uitzag. Eenmaal buiten kwam de moeder van Indy (fris gedoucht na het tennissen) naar ons toe: “Oooh kijk eens aan, dat gezichtje ziet er al heel wat beter uit! School heeft je goed gedaan, fijn hoor!”
Meer lezen over de belevenissen in de klas van Juf Floor? Je vindt haar andere columns hier.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Sophia moest er ook maar eens aan geloven, vond ze. Pilates. Drie maanden na haar bevalling was een goed moment. Althans, dat dacht ze van tevoren.
Een babynaam kiezen is al lastig genoeg, dus als je dé naam eenmaal hebt gevonden, wil je natuurlijk dat iedereen hem goed gebruikt. Bibi’s oma denkt daar alleen nét even anders over en noemt haar dochter al bijna drie jaar consequent bij een andere naam.
Een drukke agenda, veel reizen en een gezin dat alle kanten op moet. Kelly Piquet (37), de vriendin van Max Verstappen (29), weet precies wat ze momenteel het liefst zou willen veranderen.
