Eigen beeld
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan lopen. Je kunt haar ook op Instagram volgen.
“Oké, dus als jij dinsdag met je vrienden gaat eten en ik naar de kapper ga, vragen we dan jouw moeder of ze op de kinderen wil passen? Bel jij haar of doe ik dat?” Mijn man schuift zijn laptop iets dichterbij. “En als we nog een dag naar de Efteling willen, kan dat eigenlijk alleen op maandag… maar dan kunnen we niet óók nog naar jouw tante.” Welkom bij de voorbereiding van onze zomervakantie.
Iedereen die al langere tijd in het buitenland woont en maar één keer per jaar naar Nederland gaat, herkent dit waarschijnlijk. Weken – soms maanden – van tevoren begint het plannen. Niet alleen omdat je iedereen zó graag wil zien, maar ook omdat je niemand tekort wil doen. En dus maken wij lijstjes, vergelijken we agenda’s en hebben we serieuze “werkoverleggen” over onze vakantie. Inclusief een kleurgecodeerde Excel-planning. Ja, echt.
Dat vroege plannen is trouwens ook noodzakelijk. De agenda’s van vrienden en familie in Nederland zitten vaak maanden van tevoren vol. Dat zijn we inmiddels helemaal niet meer gewend. In het buitenland spreken we regelmatig last minute af of besluiten we spontaan een weekendje weg te gaan. Eén van de dingen die ik zo heerlijk vind aan het leven buiten Nederland. Maar wil je tijdens een bezoek aan Nederland iedereen nog zien? Dan moet je er vroeg bij zijn.
Alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, hebben mijn man en ik allebei gescheiden ouders. Dat betekent vier ouderlijke huizen, minstens twee bezoekjes per adres en het liefst ook nog een keer blijven slapen. Voor je het weet, is de vakantie alweer vol. Begrijp me niet verkeerd: ik houd van mijn familie en vrienden. Ik kijk er ieder jaar naar uit om iedereen weer te zien, maar als vakantie voelt het eerlijk gezegd zelden. Terwijl dit óók gewoon onze vakantiedagen zijn.
Na onze vorige “vakantie” kwam ik zó moe thuis dat ik drie weken lang met niemand meer wilde afspreken. En dat zegt wat, want ik ben behoorlijk sociaal. Maar op een overvolle vakantieplanning loop ik langzaam op leeg. Toch blijven we iedere zomer naar Nederland gaan. Natuurlijk omdat ik mijn familie en vrienden ontzettend mis (en omdat ik de hele voorraad van de HEMA of Albert Heijn wil inslaan). Maar vooral vanwege onze kinderen.
Voor kinderen die in het buitenland opgroeien is zo’n bezoek namelijk veel meer dan een vakantie. Verschillende onderzoeken naar kinderen die internationaal opgroeien laten zien dat een gevoel van verbondenheid met familie, vrienden én vertrouwde plekken helpt bij de ontwikkeling van hun identiteit. Het geeft kinderen het gevoel dat ze op meerdere plekken thuis kunnen zijn en verkleint gevoelens van ontworteling – iets waar veel expatkinderen mee worstelen, ook als ze dat zelf niet zo onder woorden kunnen brengen. En mocht je ooit terugverhuizen, dan maakt zo’n vertrouwd netwerk die overgang vaak een stuk minder groot.
Juist daarom wil ik dat onze kinderen Nederland niet alleen leren kennen als het land van volle agenda’s en verplichte bezoekjes. Ik wil dat ze weten hoe een gewone zomerdag in Nederland voelt. Een ijsje halen in het dorp, een middag spelen in de speeltuin, koekjes bakken bij opa en oma en naar de Jamin om een zakje drop te vullen. Juist die gewone herinneringen zorgen ervoor dat een land als thuis kan gaan voelen.
Dus dit jaar pak ik het anders aan. Ik heb een lijst gemaakt van de mensen die ik écht graag wil zien. Mensen die belangrijk zijn voor ons én voor onze kinderen. Maar ik heb óók bewust dagen vrijgelaten. Dagen waarop helemaal niets hoeft. Geen koffie-afspraak, geen familiebezoek. Waarop ik met een boek op de bank plof of een puzzel leg met de kinderen.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ping. Mijn telefoon licht op. “Hé! Ik hoorde dat jullie binnenkort in Nederland zijn. Heb je misschien nog ergens een gaatje om af te spreken?” Automatisch open ik mijn Excel-sheet. Mijn cursor blijft hangen boven een vakje waar met grote letters RUST staat. Vroeger had ik zonder nadenken geschoven, maar nu druk ik het berichtje weg. Want het mooiste cadeau dat ik mijn kinderen en mijzelf deze vakantie kan geven, is misschien niet nóg een bezoekje of nóg een kop koffie, maar een gewone, saaie zomerdag waarop even helemaal niets hoeft.
In haar column neemt Josine je mee in de meest bijzondere verhalen van de expatfamilies die ze begeleidt én hoe zij met hun situatie zijn omgegaan. Hier lees je meer columns.
Zwanger zijn is prachtig, maar laten we eerlijk zijn: met een steeds groter wordende buik worden zelfs de simpelste dingen een uitdaging. Daar kan Roxanne Bertels, de zwangere vriendin van wielrenner Mathieu van der Poel, inmiddels over meepraten. Op Instagram deelt ze een grappige gedachte die voor veel zwangere vrouwen herkenbaar zal zijn.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Na jarenlang alles alleen te hebben geregeld, veranderde er voor Naomi van As (43) ineens een hoop toen haar grote liefde Sven Kramer (40) in 2022 een punt zette achter zijn schaatscarrière. Hij was opeens veel vaker thuis en dat was voor de oud-hockeyster toch even wennen.
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
Een verloving, trouwplannen en een toekomst samen: Dave Roelvink en Marijn Kuipers leken helemaal klaar voor de volgende stap. Toch kwam er in september een einde aan hun relatie. Nu vertelt Dave hoe het zover heeft kunnen komen.
Als je zwanger bent en je werkt, dan willen mensen daar nog wel eens naar vragen. Naar je verlof, met name. Want: jij gaat er dit jaar even tussenuit. Zij niet. ‘Heb je zin in die vijf maanden vrij zijn?’, vraagt iemand aan me. Ik antwoord dat ik daar inderdaad wel naar uitkijk, ja. Pas […]
