Docent Corine: ‘Dus van zo’n kind lig ik wakker. Ik vraag mijzelf af of ik wel genoeg heb gedaan’

corine balkenende docent columnist Eigen beeld

Corine is docent Nederlands op een vmbo-school. Naast dat ze zo ongeveer elke dag ’t kofschip uitlegt, houdt ze ook erg van tuinieren, jeugdboeken lezen en reizen. Een dag in het VO is nooit saai en al deze rebelse, grappige en uitdagende momenten deelt ze graag.

Lees verder onder de advertentie

Het is donderdagavond 23.00 uur. Terwijl ik in slaap probeer te komen merk ik dat ik mij zorgen maak. Het is vakantie en toch denk ik aan een leerling. Hoe zou het met haar zijn? Zou ze wel in huis zijn? Zou ze alles weer fout hebben gedaan volgens haar vader?

Lees verder onder de advertentie

Ik herinner mij hoe ze ooit binnenkwam als instromer. Een dik dossier: spijbelen, brutaal, vaak eruit gestuurd, ruzies met klasgenoten. Kortom: dat beloofde niet veel goeds. Een week later wilde ik dat dossier wel verbranden. Dit was geen irritante puber. Dit was een meisje dat zoveel in zich had, maar haar leven zat tegen.
Slim was ze, slimmer dan haar opvoeders. Krachtig was ze, krachtiger dan de hele klas bij elkaar.

Van zo’n kind lig ik wakker

Ik probeerde vaak even één op één met haar te gaan zitten. Eerst om te kijken hoe ik haar kon helpen met huiswerk, al bleek dat ze dat totaal niet nodig had. Wat dan wel? Een luisterend oor. Ze vertelde mij steeds meer. Er was veel hulp in het gezin en ondanks alle hulp gingen er vaak dingen fout. Vaak was zij de dupe.

Lees verder onder de advertentie

Het maakt mij boos, zoveel onrecht. Wat kunnen wij als school? Te weinig… Hoeveel gesprekken hebben we niet over de thuissituatie van deze leerling gehad? Met allerlei mensen en instanties, maar werd het beter? Soms even, maar nooit echt.
Dus van zo’n kind lig ik wakker. Ik vraag mijzelf af of ik wel genoeg heb gedaan. Wat kan ik nog meer? Waarom overkomt haar dit? Het voelt zo oneerlijk en mijn invloed is maar zo klein.

De grootste eer

Het is de grootste eer in mijn werk: de momenten dat leerlingen je zo vertrouwen dat ze jou deelgenoot maken van dingen waar zij echt mee bezig zijn. Ik weet ondertussen zeker dat what you see, niet is what you get. Er zit zoveel meer in een kind: Nachtmerries. Dromen. Hoop.

Lees verder onder de advertentie

Tien jaar zijn voorbijgegaan sinds die donderdagavond. Helaas was zij niet de laatste waar ik mij zorgen om maakte. Al wennen sommige dingen, hoe gek ook. Nu is het opnieuw laat op de avond als mijn telefoon gaat. Ik zie een berichtje binnenkomen. Het is een oud-collega: “Weet je nog dat meisje van dat dikke dossier en al die thuisproblematiek? Ik kwam haar tegen, ze zag er zo goed uit! Ze wilde zeker weten dat ik jou de groetjes zou doen, daarom app ik je.” Die nacht slaap ik heerlijk.

Corine neemt je in haar columns mee in haar belevenissen als docent in het voortgezet onderwijs. Benieuwd wat ze verder meemaakt? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail