Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik dacht dat ik al op was. Dat het niet zwaarder kon, dan die eerste weken na de bevalling. Ik was mezelf al kwijt, mijn lijf voelde niet meer van mij, en alles draaide om ons kleine jongetje dat ik zó graag wilde begrijpen. Ik probeerde te voelen wat iedereen zei dat ik zou moeten voelen, maar in mij zat vooral stilte. Zware, drukkende stilte. En toen kwam dat nieuws…
Mijn vader was ongeneeslijk ziek. Een paar weken nadat ik bevallen was, kwam het nieuws. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Mijn hoofd was al zo vol, alles in mij stond al op springen, en toch duwde het leven er gewoon nog iets bovenop. Iets groots, iets wat geen ruimte vroeg maar ruimte nam. Ik dacht dat er niks meer bij kon. Maar verdriet zoekt altijd een plek, desnoods duwt het je aan de kant.
Een ruim jaar werden we geleefd. Er waren pieken en dalen, en die dalen waren dieper dan ik ooit had gekend. Ik probeerde moeder te zijn, dochter te zijn, maar ik wist vaak niet hoe ik beide moest zijn zonder ergens te breken.
Mijn vader kon zo genieten van mijn zoontje. Dat was het enige lichte in dat donkere jaar. Ik zag hem niet vaak op die manier, maar zodra hij zijn kleinzoon zag, glunderde hij. Echte trots, echte liefde. Ik kon het in zijn ogen lezen. Voor mij voelde dat licht soms wel pijnlijk. Alsof ik moest meemaken wat mooi was, terwijl ik zelf nog half onder water lag. Ik keek er naar en wilde het voelen, maar ik stond te ver weg van mezelf. Misschien klampte ik me er daarom aan vast. Bang dat ik het later alleen nog als verhaal zou kennen, niet meer als herinnering.
Maar naast die liefde, was er zoveel wat ik niet kon dragen. Ik sliep nauwelijks. Ik voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam. Elke ochtend keek ik op tegen de dag. Elke dag leek een lange, onduidelijke waas waarvan ik de randen niet kon vinden. Ik deed wat er moest gebeuren, maar terwijl mensen om mij heen dachten dat ik ‘sterk’ was, voelde ik me juist alsof ik elk moment uit elkaar kon vallen.
Ik was voor mijn gevoel overal te weinig. Te weinig bij mijn kind, te weinig bij mijn vader, te weinig bij mezelf. Altijd ergens te kort en dat jaar, dat hield maar niet op.
Uiteindelijk werd het niet beter. Het werd alleen maar stiller… Toen hij overleed, voelde het alsof de grond even stopte met bestaan. Ik was mezelf al zolang kwijt, en nu was ik mijn vader ook kwijt. Ik voelde mij zo verloren, en alles wat ik probeerde weg te duwen, was eigenlijk nu gewoon te zwaar geworden.
Nu moest ik leren leven zonder mijn vader, terwijl ik nog niet eens wist hoe ik moest leven als moeder. Ik stond precies daar tussenin, en mensen zeggen dat rouw in golven komt, maar bij mij leek het één grote zee zonder kust.
Soms denk ik dat ik dat jaar gewoon ben blijven staan omdat mijn lichaam geen stap meer kon zetten. Niet sterker, niet wijzer, alleen overgebleven. En misschien is dat wel het meest eerlijke wat ik kan zeggen. Ik heb het niet goed gedaan, niet moedig of krachtig. Ik heb het alleen uitgehouden en overleefd.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
De familie Bal was dit jaar voor het eerst te zien in Een huis vol, en dat maakte meteen indruk. Vader Simon en moeder Lisa hebben namelijk een bijzonder verhaal: ze haalden de vier kinderen van Lisa’s zus in huis en vormen nu, samen met hun eigen kinderen, een druk maar gelukkig gezin van negen.
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
Huiselijk geweld komt in allerlei vormen. Audrey Zetta kreeg er ook mee te maken, toen haar ex-man duidelijk maakte dat ze bij een zwangerschap voor abortus moest kiezen.