Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik weet niet meer exact wanneer ik het dacht, omdat die periode ook vaak als een waas voelde. Het was gewoon in een stil moment.
Ik zat daar met hem. De dag voelde hetzelfde als alle dagen daarvoor. Geen begin, geen einde. Gewoon doorgaan, omdat het moest. Omdat hij me nodig had. En ik dacht aan hoe ik mij voelde als ik naar hem keek. Of eigenlijk, hoe ik mij juist niet voelde. Ik huilde veel en ik dacht, als dit het is, hoe ga ik dit volhouden? Ik kan dit niet meer.
Ik schrok er niet eens meteen van. Dat kwam pas later, toen ik besefte wat ik eigenlijk had gedacht. Want het voelde niet alsof het zomaar door mijn hoofd ging. Het voelde als iets dat dieper zat. Iets wat ik al langer probeerde weg te duwen.
Ik was moe, maar het was niet de soort moeheid die je oplost met een paar uur slaap. Het zat overal. In mijn lijf, in mijn hoofd, in alles wat ik deed. Alsof er nergens meer iets was om op terug te vallen. Alles kostte zoveel moeite. Niet alleen de grote dingen, maar juist de kleine. Opstaan. Reageren. Blijven doorgaan terwijl alles in mij eigenlijk stil wilde staan.
Ik keek naar hem en ik wilde het wel. Dat is het gekke. Ik wilde er zijn, ik wilde het goed doen. Ik wilde voelen wat iedereen beschreef als ze het over hun baby hadden. Maar dat gevoel kwam niet zoals ik had verwacht.
Het was er ergens wel, maar het werd overschaduwd door iets anders. Iets zwaars. Iets wat eigenlijk alles naar beneden trok. Alsof ik leeg was, helemaal leeg. Alsof alles wat ik had al op was voordat ik goed begonnen was. En dat maakte me bang. Want wat als dit niet tijdelijk is? Wat als dit blijft?
Die gedachte durfde ik niet eens helemaal af te maken. Dan zou het te echt worden als ik het volledig toeliet. Dus ik hield hem ergens halverwege tegen. Maar hij ging ook niet weg. Hij bleef op de achtergrond. Altijd.
Naar buiten toe zag niemand het. Ik deed wat ik moest doen. Ik zorgde. Ik ging door. Voor iedereen leek het waarschijnlijk zoals het hoort te gaan. Maar vanbinnen voelde het alsof ik vastzat. Alsof ik bleef doorgaan zonder dat het ergens naartoe ging. En soms voelde het gewoon op. Niet dat ik het wilde, maar ik wist niet meer hoe.
En dat bleef hangen. Dat gevoel dat als dit zo blijft, ik niet weet of ik dit kan volhouden.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
