Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik weet niet meer exact wanneer ik het dacht, omdat die periode ook vaak als een waas voelde. Het was gewoon in een stil moment.
Ik zat daar met hem. De dag voelde hetzelfde als alle dagen daarvoor. Geen begin, geen einde. Gewoon doorgaan, omdat het moest. Omdat hij me nodig had. En ik dacht aan hoe ik mij voelde als ik naar hem keek. Of eigenlijk, hoe ik mij juist niet voelde. Ik huilde veel en ik dacht, als dit het is, hoe ga ik dit volhouden? Ik kan dit niet meer.
Ik schrok er niet eens meteen van. Dat kwam pas later, toen ik besefte wat ik eigenlijk had gedacht. Want het voelde niet alsof het zomaar door mijn hoofd ging. Het voelde als iets dat dieper zat. Iets wat ik al langer probeerde weg te duwen.
Ik was moe, maar het was niet de soort moeheid die je oplost met een paar uur slaap. Het zat overal. In mijn lijf, in mijn hoofd, in alles wat ik deed. Alsof er nergens meer iets was om op terug te vallen. Alles kostte zoveel moeite. Niet alleen de grote dingen, maar juist de kleine. Opstaan. Reageren. Blijven doorgaan terwijl alles in mij eigenlijk stil wilde staan.
Ik keek naar hem en ik wilde het wel. Dat is het gekke. Ik wilde er zijn, ik wilde het goed doen. Ik wilde voelen wat iedereen beschreef als ze het over hun baby hadden. Maar dat gevoel kwam niet zoals ik had verwacht.
Het was er ergens wel, maar het werd overschaduwd door iets anders. Iets zwaars. Iets wat eigenlijk alles naar beneden trok. Alsof ik leeg was, helemaal leeg. Alsof alles wat ik had al op was voordat ik goed begonnen was. En dat maakte me bang. Want wat als dit niet tijdelijk is? Wat als dit blijft?
Die gedachte durfde ik niet eens helemaal af te maken. Dan zou het te echt worden als ik het volledig toeliet. Dus ik hield hem ergens halverwege tegen. Maar hij ging ook niet weg. Hij bleef op de achtergrond. Altijd.
Naar buiten toe zag niemand het. Ik deed wat ik moest doen. Ik zorgde. Ik ging door. Voor iedereen leek het waarschijnlijk zoals het hoort te gaan. Maar vanbinnen voelde het alsof ik vastzat. Alsof ik bleef doorgaan zonder dat het ergens naartoe ging. En soms voelde het gewoon op. Niet dat ik het wilde, maar ik wist niet meer hoe.
En dat bleef hangen. Dat gevoel dat als dit zo blijft, ik niet weet of ik dit kan volhouden.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
