Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik weet niet meer exact wanneer ik het dacht, omdat die periode ook vaak als een waas voelde. Het was gewoon in een stil moment.
Ik zat daar met hem. De dag voelde hetzelfde als alle dagen daarvoor. Geen begin, geen einde. Gewoon doorgaan, omdat het moest. Omdat hij me nodig had. En ik dacht aan hoe ik mij voelde als ik naar hem keek. Of eigenlijk, hoe ik mij juist niet voelde. Ik huilde veel en ik dacht, als dit het is, hoe ga ik dit volhouden? Ik kan dit niet meer.
Ik schrok er niet eens meteen van. Dat kwam pas later, toen ik besefte wat ik eigenlijk had gedacht. Want het voelde niet alsof het zomaar door mijn hoofd ging. Het voelde als iets dat dieper zat. Iets wat ik al langer probeerde weg te duwen.
Ik was moe, maar het was niet de soort moeheid die je oplost met een paar uur slaap. Het zat overal. In mijn lijf, in mijn hoofd, in alles wat ik deed. Alsof er nergens meer iets was om op terug te vallen. Alles kostte zoveel moeite. Niet alleen de grote dingen, maar juist de kleine. Opstaan. Reageren. Blijven doorgaan terwijl alles in mij eigenlijk stil wilde staan.
Ik keek naar hem en ik wilde het wel. Dat is het gekke. Ik wilde er zijn, ik wilde het goed doen. Ik wilde voelen wat iedereen beschreef als ze het over hun baby hadden. Maar dat gevoel kwam niet zoals ik had verwacht.
Het was er ergens wel, maar het werd overschaduwd door iets anders. Iets zwaars. Iets wat eigenlijk alles naar beneden trok. Alsof ik leeg was, helemaal leeg. Alsof alles wat ik had al op was voordat ik goed begonnen was. En dat maakte me bang. Want wat als dit niet tijdelijk is? Wat als dit blijft?
Die gedachte durfde ik niet eens helemaal af te maken. Dan zou het te echt worden als ik het volledig toeliet. Dus ik hield hem ergens halverwege tegen. Maar hij ging ook niet weg. Hij bleef op de achtergrond. Altijd.
Naar buiten toe zag niemand het. Ik deed wat ik moest doen. Ik zorgde. Ik ging door. Voor iedereen leek het waarschijnlijk zoals het hoort te gaan. Maar vanbinnen voelde het alsof ik vastzat. Alsof ik bleef doorgaan zonder dat het ergens naartoe ging. En soms voelde het gewoon op. Niet dat ik het wilde, maar ik wist niet meer hoe.
En dat bleef hangen. Dat gevoel dat als dit zo blijft, ik niet weet of ik dit kan volhouden.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.