Bianca op vakantie: ‘Waarom grijpen andere ouders niet in?’

Bianca de Vre gastcolumn Eigen beeld
Bianca de Vre
Bianca de Vre
Leestijd: 3 minuten

Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (34) en zoon Floris (bijna 2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.

Lees verder onder de advertentie

Even sta ik verbijsterd om mij heen te kijken. Gooit ze nou echt een emmer water over Floris’ hoofd? Zíjn emmer ook nog? Waar hij mee speelde en die zíj afpakte? Ik voel irritatie opkomen richting het driejarige (gokje) kind en probeer de ogen van haar moeder te vangen. Die is echter verzonken in een enthousiast gesprek met haar mede-vakantieganger en doet er ogenschijnlijk alles aan om dit tafereel te negeren – iets wat de komende dagen nog veel vaker gaat gebeuren, weet ik nu.

Lees verder onder de advertentie

Op vakantie

Onze gezinsvakantie ging dit jaar naar Zuid-Frankrijk. Ergens tussen Saint-Tropez en Cannes, aan de kust, verbleven we in een boomhut op een heuse vijfsterrencamping. Geweldig voor Floris – en dus voor ons. De dagen verdelen we op een manier waar iedereen blij van wordt, met af en toe iets cultureels (de wens van vaders), hier en daar een goed restaurant (voor moeders) en een dagelijks bezoek aan het zwembad voor onze kleinste.

Lees verder onder de advertentie

Omdat die dagindeling weinig verschilt van die van de meeste gezinnen met jonge kinderen, scharen we ons elke dag met grofweg dezelfde groep ouders rond het peuterbad. Gezellig hoor, totdat het om een Paw Patrol gieter en emmertje uit de campingwinkel gaat.

Irritatie

Floris staat amper met één been in het water of het eerste kind dient zich al aan, trekkend aan zijn emmer. Er wordt wat in het Frans gemompeld en onder het mom van ‘samen spelen, samen delen’, laat ik het gaan. Na de dertigste keer, verdeeld over meerdere dagen (ik overdrijf niet), raak ik toch geïrriteerd. Mijn telefoon kan ik rustig open en bloot op mijn zwembadbedje laten liggen zonder dat er iets mee gebeurt, maar een kinderemmer en gietertje moet ik met mijn leven bewaken – wil ik dat mijn eigen kind er langer dan een minuut mee kan spelen.

Lees verder onder de advertentie

Zo mans als hij is, is Floris (nog?) niet het type kind dat zijn speelgoed terugpakt om er zelf mee te spelen. En hoewel assertiviteit een goede eigenschap is die hij heus moet ontwikkelen, raakt het me om te zien dat hij beteuterd en op een afstand staat te kijken naar zijn emmer aan de ene kant van het zwembad en zijn gieter aan de andere kant.

Wat me ook raakt, en vooral een beetje boos maakt, zijn alle ouders die naar hetzelfde tafereel staan te kijken en niets ondernemen. Niemand is heiliger dan de paus, begrijp me niet verkeerd – ik lig ook liever op een bedje te doen alsof ik het niet heb gezien – maar als mijn kind keer op keer speelgoed afpakt van iemand anders, dan zeg ik daar iets van. En het zou fijn zijn als iedereen dat doet. Kom ik ook nog eens toe aan een boek lezen.

Lees verder onder de advertentie

Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail