Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Volgende week vier jij je eerste verjaardag.
Een simpel feit. Bijna saai, alsof het niets bijzonders is. Je wordt één. En daarna twee. En daarna nog zoveel meer verjaardagen. Net als je vriendjes, je vriendinnetjes, je neefjes en je nichtjes. Net zoals ik en papa, opa en oma, iedereen die groot is geworden.
En toch, en toch, en toch…
Jij bent het. Mijn dochter. Jij wordt één.
Het voelt als gisteren dat ik, geknield in de badkamer, een positieve test in mijn trillende handen hield. Anderhalf jaar wachten op een roze streepje. Daar stond het. Het leek te mooi om waar te zijn.
Ik sluit mijn ogen en zie het weer voor me: de wachtkamer bij de verloskundige, het knipperlichtje op de echo dat zei: je leeft. Hoe ik vijf weken zwanger, verscheurd tussen hoop en vrees, je eerste rompertje kocht. Hoe na vijftien weken de eerste kriebels in mijn buik volgden, die al snel overgingen in stevige schoppen. Mijn buik groeide, en jij groeide met me mee.
En toen kwamen de dagen die alles veranderden. Na drie dagen weeën begon het echt. Papa ving je op en legde je warme, glibberige lijfje op mijn borst. We telden al je vingertjes en teentjes, vol ongeloof dat je werkelijk van ons was.
We waren negen maanden samen één, en nog langer. De eerste weken wilde je niets liever dan bovenop ons liggen. Nachtenlang wandelden, susten, wiegden we je. Je huilde veel. Net als ik. Ik dacht dat ik nooit meer zou slapen. Ik voelde me radeloos, onzeker. De nachten waren eindeloos, de dagen loodzwaar. Ik voelde me geen moeder. Hoogstens een vrouw met kind.
De borstvoeding liep moeizaam. Je kreeg niet genoeg binnen. Ik dacht dat ik faalde. Meermaals overwoog ik te stoppen, maar elke keer wilde ik het nog één keer proberen. Ik kolfde me een slag in de rondte. De diepvrieslades vulden zich met tachtig zakjes moedermelk. Steeds weer probeerde ik je aan te leggen, de fles als plan B. En opeens had je het door. Het lukte. Je dronk!
Beetje bij beetje werd je groter. Eerst langzaam, toen sneller. Het huilen minderde. Je kwam aan. Maatje 50 paste niet meer. Het was zwaar, maar er was vooruitgang. En toen, op een dinsdagochtend in maart, verscheen je eerste lachje, vanuit dat ene plekje in je babynestje. Voor mij, speciaal voor mij. Mijn hart barstte uit elkaar in duizend zonnestralen. Alles was het waard geweest. Alles.
Ons roze frummeltje veranderde in een stevige, goedlachse baby. Hollands welvaren. Iedereen kreeg jouw guitige grijns te zien en je werd de belichaming van jouw naam: vreugdebrengster. Het liggen werd rollen, zitten, tijgeren. Het huilen werd kraaien en uiteindelijk schaterlachen. Het wiegen en vasthouden werd loslaten. Je wilde zelf. Zelf zitten, zelf kruipen, zelf pakken, zelf ontdekken. Zo gingen we van samen naar steeds iets meer alleen.
Sinds deze week duw je de borst weg. Ik moest slikken. Ik bleef het aanbieden, wilde nog even vasthouden, het stukje van ons samen. Maar jij wilde niet meer. De borstvoedingsperiode is voorbij, eerder dan ik had gewild. Maar jij gaf het aan. Het is goed zo. Mijn baby krijg ik niet meer terug.
Steeds meer besef ik: jij bent niet van ons. Jij bent van jezelf. Je wil het zelf doen, en dat mag je.
En toch had je me deze week weer even nodig. Ze noemden het een slaapregressie. Al die ontwikkelingen eisen hun tol. Overdag een peuter in de dop, ’s nachts weer even baby. Je wilde weer gewiegd worden, nabijheid. Ik mocht er weer even voor je zijn. En toen ik, tollend van slaaptekort, mijn lieve, zware dreumes uitgeput tegen mijn borst in slaap voelde vallen, besefte ik gelukkig dat je toch nog een beetje klein bent.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.