Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het was het eerste feestje sinds mijn bevalling waar ik zonder baby naar toeging. Wetend dat de jarige uit een gastvrije, Aziatische cultuur kwam sloeg ik bij voorbaat het avondeten over. Ik zou die avond vast meer dan genoeg eten krijgen. Voor mijn geestesoog vormde zich een beeld van goedgevulde tafels vol loempia’s, spekkoek, dimsum… Likkebaardend ging ik op pad.
Ik kwam een uur te laat, maar was alsnog één van de eersten. De gastvrouw was druk. Er werd een plankje met rauwkost op tafel gezet. Ik knabbelde aan een paprika. Mijn maag knorde. Na meer dan een uur wachten kwam het gebak. Vol verbazing keek ik naar de kleinste taart die ik ooit zag. Ik vroeg me af wanneer de rest zou komen (spoiler: niet). Er moesten eerst nog foto’s komen met de Polaroid-camera. Die bleek stuk. Alle aandacht ging naar de reparatie. Ik keek naar de mini-taart. De minuten kropen voorbij.
De vader van de gastvrouw mompelde: “Nou, die waren in onze tijd wel een stuk groter.” Hardop lachte ik. “Wilde het niet zeggen,” fluisterde ik, terwijl ik naar de taart wees. “Ik bedoelde de Polaroid-camera,” zei hij mat. Ik knikte en zei: “Ik ook.” Mijn maag rommelde opnieuw.
De taart bleef onaangesneden. Ik pakte nog een stuk paprika. De gastvrouw ging de cadeaus uitpakken, terwijl ik naar de taart bleef kijken. Niemand pakte het mes. Mijn cadeau viel goed in de smaak. Ik meende zelfs een traan te zien. Het kwam niet bij me binnen. Watertandend fixeerde ik me op de taart. Tientallen minuten later lag er eindelijk een flinter op mijn bordje. De Red Velvet smolt op mijn tong en ik koesterde elke hap (het waren er drie). Op.
Ik zuchtte hardop dat door de borstvoeding mijn honger een bodemloze put was geworden. De moeder van de gastvrouw keek me vragend aan: wilde ik nog een stuk? Ik weigerde uit beleefdheid (want wie neemt er nu twee stukken taart?) en wachtte tot ze het me nog een keer zou aanbieden. Dat gebeurde niet. De taart ging terug in de koelkast. Ik werd verteerd door spijt.
We gingen op een andere plek zitten. De rauwkost-borrelplank was behoorlijk uitgedund. Het zusje riep: “Zus, is die watermeloen voor nu?” Dat was het. Ik nam twee stukken. “Cool, dat je zusje dat durft te vragen. Ze zal wel honger hebben,” zei ik grappend. Dit was een hint. De gastvrouw reageerde niet.
Ik besloot alle subtiliteit te laten varen. “Op jouw vorige verjaardag had je zelfs nog loempia’s gemaakt, zó lekker!” “O ja, dat was ik alweer vergeten,” lachte ze. Ze liep weer weg. Het was 22:37 uur. Ik begon vlekken te zien. Niets wees erop dat er nog meer voedsel zou komen.
“Ik moet eigenlijk nog even kolven,” zei ik. “Wil je even apart zitten?” vroeg de gastvrouw. Ik dacht aan hoe ik een kwartier later met twee volle flesjes melk en een nog legere maag weer bij het gezelschap zou zitten. Ik besloot naar huis te gaan. Iedereen vond het jammer. “Ik ook,” loog ik.
Vijf minuten later stapte ik in mijn auto en appte ik mijn man: Ik kom eraan, zet alsjeblieft eten klaar. Hij las het niet, hij was al in slaap gevallen. Eenmaal thuis, appte ik de gastvrouw dat ik veilig was aangekomen. Ze stuurde me een duim en een foto van het resterende gezelschap. Aan een rijkelijk gevulde tafel met nacho’s, kipkluifjes en gehaktballetjes.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.