Beeld: Dieuwertje Bravenboer
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby op komst en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze haar eerste kindje verwacht en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Seizoenen veranderen altijd. Soms razendsnel, soms tergend langzaam. Hoogzwanger vond ik het de hoogste tijd om het feestseizoen voor geopend te verklaren. Voor het eerst zette ik begin november mijn kerstboom al op. In mijn kerstmok schonk ik geen warme chocolademelk en slagroom, maar voor de zoveelste keer frambozenbladthee. Dat wonderdrankje zou de weeën moeten opwekken. De smaak was, hoe toepasselijk ook, behoorlijk weeïg. Verder had het weinig effect.
Toch zat ik tevreden te kijken naar het eindresultaat van twinkelende lichtjes, terwijl ik op een fitnessbal stuiterde. Dat ging verrassend goed op het ritme van Rockin’ around the Christmas Tree. Volgens mijn verloskundige zou dat moeten helpen bij het indalen van de baby. Desondanks werd ik de dagen erna elke ochtend nog iets meer zwanger wakker dan de dag ervoor. Geen ingedaalde baby, wel een besef: er zat niets anders op dan rustig afwachten.
Wat ís dat eigenlijk, rustig afwachten? Het klinkt als stilstaan. Is stilstaan niet hetzelfde als achteruitgaan? Dat was wel het laatste waar ik zin in had. Tijdens mijn verlof hoorde ik vaak dat ik misschien eens rustiger aan moest doen. Liever niet! Eindelijk had ik onbeperkt tijd om vriendinnen door het hele land te bezoeken en veel te sporten en wandelen. Zeker nu het nog kon, wilde ik mijn tijd optimaal benutten. Toch, bij 39 weken zwangerschap, besloot ik dat een andere aanpak nodig was om vooruitgang te boeken. Zin of geen zin: het werd tijd om stil te staan… dacht ik.
Al na drie lange dagen stilstaan voelde ik onrust. Mijn lijf schreeuwde om beweging. Opeens kreeg ik fysieke en mentale kwaaltjes waar ik eerder geen last van had. Totdat mijn verloskundige me geruststelde. Doe waar je je goed bij voelt. Dat gaf mij precies het inzicht dat ik nodig had. Rustig afwachten betekent niet stilstaan, maar juist bewust bewegen op je eigen manier.
Seizoenen blijven veranderen, maar één ding weet ik zeker: ze laten zich niet vertragen of opjagen. Hoe bewogen een seizoen ook mag zijn, bewegen helpt ons er altijd doorheen. Terwijl ik deze woorden schrijf, heb ik zowaar weeën… Zou het feestseizoen dan toch begonnen zijn?
Liefs,
Anne-Mieke
Benieuwd naar Anne-Mieke’s emigratie naar Zwitserland en andere avonturen rondom haar zwangerschap? Je leest haar andere columns hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.