Beeld: Dieuwertje Bravenboer
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby op komst en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze haar eerste kindje verwacht en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Seizoenen veranderen altijd. Soms razendsnel, soms tergend langzaam. Hoogzwanger vond ik het de hoogste tijd om het feestseizoen voor geopend te verklaren. Voor het eerst zette ik begin november mijn kerstboom al op. In mijn kerstmok schonk ik geen warme chocolademelk en slagroom, maar voor de zoveelste keer frambozenbladthee. Dat wonderdrankje zou de weeën moeten opwekken. De smaak was, hoe toepasselijk ook, behoorlijk weeïg. Verder had het weinig effect.
Toch zat ik tevreden te kijken naar het eindresultaat van twinkelende lichtjes, terwijl ik op een fitnessbal stuiterde. Dat ging verrassend goed op het ritme van Rockin’ around the Christmas Tree. Volgens mijn verloskundige zou dat moeten helpen bij het indalen van de baby. Desondanks werd ik de dagen erna elke ochtend nog iets meer zwanger wakker dan de dag ervoor. Geen ingedaalde baby, wel een besef: er zat niets anders op dan rustig afwachten.
Wat ís dat eigenlijk, rustig afwachten? Het klinkt als stilstaan. Is stilstaan niet hetzelfde als achteruitgaan? Dat was wel het laatste waar ik zin in had. Tijdens mijn verlof hoorde ik vaak dat ik misschien eens rustiger aan moest doen. Liever niet! Eindelijk had ik onbeperkt tijd om vriendinnen door het hele land te bezoeken en veel te sporten en wandelen. Zeker nu het nog kon, wilde ik mijn tijd optimaal benutten. Toch, bij 39 weken zwangerschap, besloot ik dat een andere aanpak nodig was om vooruitgang te boeken. Zin of geen zin: het werd tijd om stil te staan… dacht ik.
Al na drie lange dagen stilstaan voelde ik onrust. Mijn lijf schreeuwde om beweging. Opeens kreeg ik fysieke en mentale kwaaltjes waar ik eerder geen last van had. Totdat mijn verloskundige me geruststelde. Doe waar je je goed bij voelt. Dat gaf mij precies het inzicht dat ik nodig had. Rustig afwachten betekent niet stilstaan, maar juist bewust bewegen op je eigen manier.
Seizoenen blijven veranderen, maar één ding weet ik zeker: ze laten zich niet vertragen of opjagen. Hoe bewogen een seizoen ook mag zijn, bewegen helpt ons er altijd doorheen. Terwijl ik deze woorden schrijf, heb ik zowaar weeën… Zou het feestseizoen dan toch begonnen zijn?
Liefs,
Anne-Mieke
Benieuwd naar Anne-Mieke’s emigratie naar Zwitserland en andere avonturen rondom haar zwangerschap? Je leest haar andere columns hier.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
De familie Bal was dit jaar voor het eerst te zien in Een huis vol, en dat maakte meteen indruk. Vader Simon en moeder Lisa hebben namelijk een bijzonder verhaal: ze haalden de vier kinderen van Lisa’s zus in huis en vormen nu, samen met hun eigen kinderen, een druk maar gelukkig gezin van negen.
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
Altijd druk, nooit klaar en tóch het gevoel dat je tekortschiet? Welkom in het moderne ouderschap. Maar er is goed nieuws: volgens psychotherapeut Dr. Zoe Shaw hoeft het allemaal echt niet zo ingewikkeld. Sterker nog, minder doen maakt je vaak een betere ouder. Doe jij deze zes dingen al? Dan ben je een betere ouder […]