Beeld: Dieuwertje Bravenboer
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby op komst en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze haar eerste kindje verwacht en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Seizoenen veranderen altijd. Soms razendsnel, soms tergend langzaam. Hoogzwanger vond ik het de hoogste tijd om het feestseizoen voor geopend te verklaren. Voor het eerst zette ik begin november mijn kerstboom al op. In mijn kerstmok schonk ik geen warme chocolademelk en slagroom, maar voor de zoveelste keer frambozenbladthee. Dat wonderdrankje zou de weeën moeten opwekken. De smaak was, hoe toepasselijk ook, behoorlijk weeïg. Verder had het weinig effect.
Toch zat ik tevreden te kijken naar het eindresultaat van twinkelende lichtjes, terwijl ik op een fitnessbal stuiterde. Dat ging verrassend goed op het ritme van Rockin’ around the Christmas Tree. Volgens mijn verloskundige zou dat moeten helpen bij het indalen van de baby. Desondanks werd ik de dagen erna elke ochtend nog iets meer zwanger wakker dan de dag ervoor. Geen ingedaalde baby, wel een besef: er zat niets anders op dan rustig afwachten.
Wat ís dat eigenlijk, rustig afwachten? Het klinkt als stilstaan. Is stilstaan niet hetzelfde als achteruitgaan? Dat was wel het laatste waar ik zin in had. Tijdens mijn verlof hoorde ik vaak dat ik misschien eens rustiger aan moest doen. Liever niet! Eindelijk had ik onbeperkt tijd om vriendinnen door het hele land te bezoeken en veel te sporten en wandelen. Zeker nu het nog kon, wilde ik mijn tijd optimaal benutten. Toch, bij 39 weken zwangerschap, besloot ik dat een andere aanpak nodig was om vooruitgang te boeken. Zin of geen zin: het werd tijd om stil te staan… dacht ik.
Al na drie lange dagen stilstaan voelde ik onrust. Mijn lijf schreeuwde om beweging. Opeens kreeg ik fysieke en mentale kwaaltjes waar ik eerder geen last van had. Totdat mijn verloskundige me geruststelde. Doe waar je je goed bij voelt. Dat gaf mij precies het inzicht dat ik nodig had. Rustig afwachten betekent niet stilstaan, maar juist bewust bewegen op je eigen manier.
Seizoenen blijven veranderen, maar één ding weet ik zeker: ze laten zich niet vertragen of opjagen. Hoe bewogen een seizoen ook mag zijn, bewegen helpt ons er altijd doorheen. Terwijl ik deze woorden schrijf, heb ik zowaar weeën… Zou het feestseizoen dan toch begonnen zijn?
Liefs,
Anne-Mieke
Benieuwd naar Anne-Mieke’s emigratie naar Zwitserland en andere avonturen rondom haar zwangerschap? Je leest haar andere columns hier.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.