Anne-Mieke: ‘Zag ik dat nou goed? Mijn afspraak begon hard te lachen, toen ze me zag’
Beeld: Dieuwertje Bravenboer
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Heel even voelde ik mij een professionele moeder. Het was op een dinsdagochtend. Met frisgewassen haar en een grote zonnebril op, liep ik naar mijn nieuwe favoriete koffietentje. Onderweg had ik Beyoncé aan staan met haar nummer Crazy in Love. Geloof mij, “yesss, I was ready!”. Het lukte nog maar net om niet met mijn haren te gaan zwiepen en met mijn heupen te gaan wiegen. Dat zou pas “crazy” zijn. Het geeft wel aan hoezeer de sfeer erin zat.
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden
Mijn baby zat in de draagzak en over mijn schouder hing een goed gevulde luiertas. Dit keer had ik er zélfs aan gedacht om ook het melktorentje in te pakken. Mij krijgen ze niet klein, zelfs de moedermaffia niet, dacht ik nog. Het zou niet in mij opkomen om toe te geven dat de draagzak en de luiertas zeurende pijn veroorzaakten. Dan zou ik toegeven dat mijn man gelijk had. Mijn man had al meermaals gewaarschuwd dat het ondingen waren, omdat ze afzakten. Mijn broek zakte daarentegen af van de alternatieven die hij voorstelde. Het oog wil ook wat. Je begrijpt wie de broek uiteindelijk heeft aangehouden. Tenslotte zou ik deze accessoires het meest gaan gebruiken. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Daar liep ik dus, half-scheef en recht op mijn doel af.
Lees ook
Een eerste ontmoeting
Die ochtend had ik mijn eerste kennismaking gepland staan in Zwitserland. Sinds ik hier ben probeer ik een sociaal netwerk op te bouwen. Het was via-via gelukt om dit contact te leggen. Zelfverzekerd stapte ik het koffietentje binnen. Niet alleen het leven lachte mij toe, maar ook mijn koffieafspraak deed dat. Zag ik dat nou goed? Ze leek niet meer bij te komen van het lachen… Onze ontmoeting begon met de openingszin “hoe heb jij je draagzak nou weer zitten?”. Blijkbaar had ik dit ingewikkelde werktuig al die tijd totaal verkeerd omgewikkeld. Een klassieke fout voor echte beginners. Een fout die professionele moeders nooit zouden maken. “Got me looking so crazy right now”, hoor ik Beyoncé nog nagalmen. Toch verdween met mijn ego ook de zeurende pijn in mijn schouders.
Zelfs Beyoncé
Deze ontmoeting heeft mij meerdere inzichten gegeven waar ik dankbaar voor ben. Eén daarvan is dat we als ouders veel kunnen dragen, maar dat het best fijn kan zijn om af en toe gedragen te worden. Hulp vragen is ingewikkeld, zeker aan onbekenden. Hulp bieden is vaak makkelijker. Als ouders doen we allemaal ons best, maar laten we eerlijk zijn. Allemaal doen we maar wat, zelfs Beyoncé. Waar zou Beyoncé zijn zonder band? Dat bedoel ik. We hebben elkaar nodig. Zeker nu er zoveel shit gaande is in deze wereld. Daar kan geen luiertas tegenop. Of heeft iemand nog goeie tips om de pijn te verzachten?
Benieuwd naar Anne-Mieke’s verhuizing naar Zwitserland en andere avonturen rondom haar eerste kindje? Je leest haar andere columns hier.
Abonneer met cadeau of korting
Ga voor me-time met Kek Mama Magazine!
