Beeld: Dieuwertje Bravenboer
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
De buren kwamen langs voor beschuit met muisjes, maar vertrokken met gebalde vuistjes. Zoiets verwacht je niet, zeker niet van Zwitsers. Inmiddels zit ik ruim een maand in Bazel met mijn man en baby. Om de buren te leren kennen, had ik ze uitgenodigd. Uiteraard gooide ik mijn baby in de strijd om het ijs te breken. Normaal gesproken zijn Zwitsers van zichzelf nogal gereserveerd. Deze avond niet. De vuile was werd behoorlijk buiten gehangen. Luister en huiver, want dít is het delen waard.
De avond begon gemoedelijk. De muisjes vielen in de smaak en op de vloer, zoals dat gaat. Al snel leerde ik van mijn buren dat Zwitserland geen typische geboortetradities kent. Vroeger wel, vertelde de buurvrouw: jongens kregen bij de geboorte een meisjespakje aan en vice versa. Nog voordat ik kon reageren, escaleerde de boel. Het gesprek over verwisselde kleding bleek een trigger.
De buurman liet geïrriteerd weten dat hij er klaar mee was dat zijn kleding steeds nat van het droogrek in de kelder werd gehaald. Hij vroeg welke buurvrouw daar verantwoordelijk voor was. De bovenbuurvrouw reageerde fel dat hij dat vooral aan zichzelf te danken had, omdat hij zich niet aan de afspraken hield. De verwijten vlogen over de tafel. Geloof mij, het klonk allemaal vrij intens in het Zwitserduits. Ik liet ze allemaal maar even uitrazen en hield mij stil op de achtergrond.
Zwitserland staat bekend als het land van luxe en geld, maar een eigen wasmachine is allesbehalve vanzelfsprekend. Veel oudere panden hebben een gebrek aan aansluitpunten. Er zit vaak alleen een gedeelde wasruimte in de kelder, zo ook in ons pand.
Mijn buren hebben allemaal een eigen vaste dag om te wassen en drogen. Oh wee, als je een dag eerder of later bent of niet snel genoeg opruimt. Het is helemaal bonte was als je het in je hoofd haalt om de wasmachine op zondagen te laten draaien. Zondag geldt de rusttijd. Afspraak is hier ook echt afspraak. Mensen stappen gerust vroegtijdig uit vergaderingen om het tijdslot van de was te kunnen redden. Dat heeft mijn man inmiddels meerdere keren meegemaakt met collega’s. Bizar toch! Ik vind het niet gek dat wassen één van de belangrijkste oorzaken voor burenruzies is in Zwitserland.
Hoe doen jonge ouders dit, vraag ik mij dan af. Het is niet voor niets dat vrouwen massaal aan de lijn gaan na een bevalling. Een pasgeboren baby laat je geen keuze. Er valt niet tegenop te werken. Letterlijk ook niet overigens, want wat is babykleding duur. Met name tijdens nachtvoedingen blijk ik vatbaar voor kostbare marketingtrends als merinowol. Dit unieke materiaal zou zelfreinigend zijn. Na de eerste de beste spuitluier kwam ik erachter dat ‘zelfreinigend’ vooral betekent dat je zelf extra moeite moet doen met een speciale wolwas.
Eerder had ik al weleens gehoord dat er mensen bestaan die zich keurig aan alle wasvoorschriften houden. Nooit had ik gedacht dat ik ook zo iemand zou worden. Nu we in Zwitserland wonen ben ik extra dankbaar voor het scheiden van de was. Als enigen in ons pand hebben wij een eigen wasmachine. Ik ben blij dat ik de lakens en andere vuile was niet hoef te delen met de buren. Ze zijn natuurlijk wel altijd welkom om een beschuitje te komen eten. Beschuitjes deel ik graag, maar de volgende keer zorg ik dat de muisjes van tevoren zijn gestampt.
Benieuwd naar Anne-Mieke’s emigratie naar Zwitserland en andere avonturen rondom haar eerste kindje? Je leest haar andere columns hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.