Angela: ‘Ze moeten afscheid nemen van het pleeggezin, mijn hart breekt bij de gedachte’
Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
In mijn vorige column schreef ik over de eerste wendag van onze adoptiezonen in ons tijdelijke huis in Hongarije. We hebben ze al meerdere keren bezocht bij het pleeggezin, en nu zijn we overgegaan aan het wennen in ons huis. We halen ze ‘s morgens op om een dagje met ons mee te nemen, waarna we ze aan het einde van de middag weer bij hun pleegouders brengen.
Het fijne van deze Hongaarse adoptieprocedure is dat je relatief rustig kunt wennen aan elkaar. Niet per direct een breuk met alles wat ze kennen, maar een rustige opbouw van kleine uitstapjes, voorzichtig een handje vastpakken, een liefdevolle maar onwennige knuffel geven, een paar uurtjes langer van huis, tot uiteindelijk een voogdijperiode van 30 dagen.
Wennen aan elkaar
De periode van wennen aan elkaar bij ons in huis begint ons na een aantal dagen toch wel op te breken. Vier uur per dag in de auto, en de hele dag samen met twee jongens van 5 en 7 jaar oud die je nog niet kent en waarvan je de taal niet spreekt. Je bent nog onervaren en onzeker over al je beslissingen. Eigenlijk kijken we wel uit naar de dag dat we niet meer heen en weer hoeven te rijden naar het pleeggezin.
We hebben net de jongens thuis gebracht. Het is zaterdagavond, dus we besluiten om nog één keer samen uit eten te gaan. Ik ben totaal gesloopt en zie dat eigenlijk helemaal niet zitten. Ik reageer niet enthousiast op het idee van mijn man, want waar gaan we dan heen, en moeten we dat nu ook nog weer helemaal gaan uitzoeken? Er moet nog eten gemaakt worden voor morgen, we moeten dus ook nog naar de supermarkt, en wil heel graag op tijd naar bed. Toch laat ik me overhalen, want het is immers voorlopig écht de laatste keer dat we samen zijn.
De laatste keer samen
Uiteindelijk blijkt het een heel fijne beslissing. We komen terecht bij een mooi, hip maar heel rustig restaurant. Meestal trekt dat niet zo, maar in ons geval komt het eigenlijk perfect uit. We hebben behoefte aan rust en weinig prikkels. We kunnen dus een mooi plekje uitzoeken en op ons gemak de kaart onderzoeken. Zowaar hebben ze een Engelstalige kaart. Het is dus gemakkelijk om te ontcijferen wat we kunnen kiezen. Het blijkt een wat chiquer restaurant qua eten, maar niet qua prijs. Wat fijn en wat een verwennerij in deze intense week.
Het had niet mooier kunnen zijn. We genieten. Van het eten en van elkaar. We kunnen even rustig praten. Hierna wordt het vier weken doorgaan, doorzetten, niet opgeven, en met alle gevoelens dealen. Ook nu, ruim vier jaar later, kan ik me het parkeren van de auto, het binnen lopen van het restaurant, ons plekje en het samen eten en kletsen die avond nog goed voor de geest halen. Het heeft dus indruk gemaakt en was echt even nodig.
Oudste zoon kwijt
We zijn inmiddels op de één na laatste wendag aan gekomen. Om toch een klein beetje meer variatie aan te brengen in ons programma, zijn we opzoek gegaan naar een speeltuin dichtbij ons huis. Héél dichtbij is het ook weer niet, dus we moeten we de auto pakken. Toch is het een welkome verandering. De oudste is niet fit en is inmiddels flink aan het hoesten. Mentaal begint het ons ook al flink op te breken. Even lekker naar buiten in een andere omgeving is dus alleen maar fijn. We vinden een speeltuin naast een bos. We merken hier weer goed dat de oudste graag op avontuur gaat en maar weinig geduld heeft voor dingen. Hij heeft echt haast met leven. Zoveel mogelijk moet er ondernomen worden. We zijn hem dus al snel kwijt.
Waar je nu van zou denken, ach, die komt zo wel weer tevoorschijn, ben je op dat moment ongerust. Wat als hij wegloopt? Wat als hij ons niet terug kan vinden? En wat is hij aan het doen? Doet hij niet iets wat niet mag? Allemaal gedachten die energie vragen, maar totaal niet nodig blijken te zijn. Hij loopt gelukkig niet in zeven sloten tegelijk, en denkt totaal nog niet na over de mogelijkheid van weglopen. Hij komt alweer snel tussen de bomen vandaan het bospad oplopen. Gelukkig…
Wat doen we ze aan?
We zoeken de speeltuin op en doen een kleine wandeling. Na een uurtje speeltuin vertrekken we weer richting huis voor de lunch. Na het eten vermaken we ons nog even thuis en gaan we richting het pleeggezin. Hun één na laatste avondje bij wat hun bekend is. Wat misschien niet ideaal is, maar wat fijn voelt en waar ze houvast hebben. Deze gedachten buitelen continu door je hoofd. Wat doen we ze aan? Hoe gaan ze hier straks mee om?
Bij terugkomst bij het pleeggezin heeft de pleegmoeder en grote tas vol met kleding klaar staan, die we alvast meekrijgen. Bij de adoptie is het pleeggezin verplicht om voor zeven dagen kleding mee te geven. Het blijkt niet allemaal meer de juiste maat en het is flink verwassen en verdragen. Er is duidelijk niet heel veel geld te besteden. Voor ons absoluut geen probleem, de jongens zijn heel veel buiten aan het graven, in de plassen aan het stampen, in de speeltuin aan het spelen en in de tuin aan het ravotten. Ze zijn heel snel vies, niet alleen door het spelen, maar ook bijvoorbeeld door hoe ze eten.
Mijn hart breekt
Omdat het hoesten van de oudste alleen maar erger lijkt te worden, heeft de pleegmoeder toch een afspraak gemaakt bij de huisarts. Voor ons heel erg fijn, want om straks in de vier weken dat ze bij ons zijn een vreemde huisarts op te moeten zoeken is lastig en vooral voor ons mannetje heel vervelend. We spreken dus af om de jongens morgenochtend iets later op te halen.
De volgende dag wordt een korter moment om samen te zijn. Door het bezoekje aan de huisarts, maar ook omdat ze aan het einde van de middag afscheid nemen van het pleeggezin. Er komt familie om gedag te zeggen, en ze gaan er een fijne middag van maken. Mijn hart breekt bij de gedachte aan dit afscheid…
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
