Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Ik ben niet de meest mentaal stabiele persoon. Al sinds het begin van mijn tienerjaren niet, dus in die zin weet ik niet beter en degenen om mij heen zijn het inmiddels ook gewend. Het is lang niet zo erg als vijftien jaar geleden, maar toch steekt het soms even de kop op. En dan vergelijk ik mezelf met anderen. Met stabielere mensen. Mensen bij wie het leven niet zo vaak zo zwaar is, zo veel haken en ogen heeft. Mensen die van zichzelf positief ingesteld zijn, bij wie het glas altijd halfvol is. Ik ken ze, ik omring me graag met dat soort mensen. Het is fijn om bij mensen te zijn die niet zo zwaar op de hand zijn.
Ik hoor er zelf alleen niet bij. Niet dat ik altijd maar neerslachtig ben – thank god – maar echt bubbly en lighthearted ben ik ook bepaald niet. Wel kan ik goed doen alsof. Alleen mensen die dichtbij mij staan merken dit goed. Bij mijn kinderen hou ik het ook zoveel mogelijk binnen, zij zijn te jong om te hoeven dealen met dit soort dingen. Dan blijft er dus maar een persoon over bij wie ik mijn tot ongekende hoogtes geëvolueerde pessimisme tot uiting breng. En dat is mijn lieftallige verloofde T.
Laatst vroeg ik hem, toen ik weer eens half depressief was geraakt door een of ander futiel akkefietje, of hij het eigenlijk niet soms zat werd, dat het bij mij nooit gewoon allemaal vanzelf gaat. Nooit gewoon easy breezy. Een strikvraag, uiteraard, want ik wil dan natuurlijk niet horen dat het antwoord eventueel ja is. Gelukkig snapt hij dat. Mag ook wel na bijna tien jaar en een boel relatietherapie. Maar dan rest nog steeds die vraag, want ik ben er veel vrienden door verloren, de afgelopen twintig jaar. Mensen die het zat waren, dat depressieve gedoe van mij. En eerlijk? Hoewel heel pijnlijk, ook wel begrijpelijk. Het is niet leuk. Het is leuker om met vrolijke mensen om te gaan. Het kan veel druk zetten op een relatie. Ik merk het zelf ook bij vriendinnen, dat de rek er soms uit gaat, als het lang niet goed met ze gaat. Is dat eerlijk? Nee. Maar wel de realiteit.
Zijn antwoord? Hou je vast. ‘Misschien moeten we allebei wat meer gaan bewegen of sporten, dat is goed voor je mentale gesteldheid.’ Men, am I right? Altijd klaar met een absurd rationele oplossing voor iets waar je helemaal geen rationele oplossing voor wilt. Thanks, babe. (Noemt hij me nou dik?!)
Later kwam hij er nog op terug. Net op tijd, want ik had al bijna de scheidingspapieren ondertekend. Pfew. Dat hij zichzelf die vraag de afgelopen jaren ook weleens gesteld heeft, maar dat hij altijd per direct kan concluderen dat het antwoord nee is. ‘Ik wil jou gewoon bij me, ik wil niemand anders dan jij en ik hou gewoon van jou.’ Douze points. De scheidingspapieren in de versnipperaar. We kunnen er weer tegenaan. Tot het volgende futiele akkefietje. Dan krijgt hij die strikvraag natuurlijk weer. Maar goed, dat zien we dan wel weer. Volgende week ofzo.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’