Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Het ‘mag’ officieel niet meer, maar ik wil je toch nog een heel goed 2026 wensen. Dat er maar heel veel moois voor je in het verschiet ligt!
Ik ben helemaal niet goed in small talk, maarre… wat een sneeuw, hè? Het hele land is in rep en roer. We mogen niet naar het kantoor in Utrecht, omdat de wegen schijnbaar onbegaanbaar zijn. Vluchten naar zonnige oorden worden geannuleerd. Scholen zijn dicht. Het bolletjesdak van Utrecht Centraal is ingedeukt. Het zit allemaal niet mee.
Ik weet dat er een legio aan mensen walgt van sneeuw. Vies, koud, vervelend, glad, gevaarlijk. Gewoonweg vre-se-lijk. Ik zelf daarentegen ben dol op sneeuw. Vroeger ging ik met mijn ouders op wintersport, ik vond dat geweldig. Nog steeds trouwens, mijn bankrekening alleen wat minder. Daarom gaan we niet meer. Wie weet ooit. Deze échte sneeuw – knispersneeuw – die er nu ligt, dat vind ik heerlijk. Die natte, papperige ellende wat hier vaak valt, daar heb ik ook niks mee, maar dat kan je in mijn beleving ook nauwelijks sneeuw noemen. Dit, wat er nu ligt? Dat telt.
Mijn eerste reactie bij sneeuw is dan ook: naar buiten! Sneeuwballen gooien, een sneeuwpop bouwen, een sneeuwengel maken, sleeën, foto’s maken, noem het op en ik heb er zin in. Toen ik nog een paard had, ging ik ook altijd direct naar haar toe om mooie foto’s van haar in de sneeuw te maken. De liefde voor sneeuw zit er goed in.
Dus daar gingen we, kinderen ingepakt in hun skipakken (niet dat we dus ooit op wintersport gaan, maar goed, wel lekker warm), muts op, sjaal om, wantjes aan, laarzen aan. Sleeën maar, een rondje door de buurt. Toen wilden ze een sneeuwpop bouwen, dus dat deden we in de voortuin. Welgeteld zeven minuten, lieve mensen. Zeven minuten was het leuk. Zeven minuten sneeuwpret is all I got. En toen begon de oudste te huilen dat hij het koud had. De jongste begon krap vijf minuten later ook. Tot zo mijn romantische winterplaatje.
De dag erna, nog een poging tot spelen in de sneeuw. Het lag er immers nog. Maar helaas, zelfde verhaal. Daarna had ik er weinig zin meer in om het hele hebben en houwen weer om en op en aan te trekken voor die paar minuten die ze buiten willen spelen. Dus bleven we tot mijn grote spijt maar binnen. Toen was de vakantie voorbij en moest de oudste weer naar school. En toen bleek: op de slee naar school is een grote hit. En het gaat nog snel ook. We zijn in recordtempo op school gekomen afgelopen week.
We waren trouwens niet de enigen. Het hele schoolplein stond vol sleeën. Geen fietsen. Alleen sleeën.
Zo kneuterig, maar ik word er heel blij van. Zo typisch Nederlands ook. Dat we massaal zo’n slee al jaren in de schuur bewaren “voor het geval dat”. Collectief jeugdsentiment.
Inmiddels zijn de boys ietwat gewend aan de winterse temperaturen (mijn vriendin uit Noorwegen lacht ons hartelijk uit dat we -1 koud vinden, maar goed) en hebben ze er iets meer lol in. De oudste heeft uitgevonden dat spelen en blijven bewegen beter helpt tegen kou dan boos stilstaan en huilen. De jongste houdt na eindeloos discussiëren ein-de-lijk zijn wantjes aan. Wat is dat toch met peuters die weigeren die verdomde wantjes aan te houden en daarna gaan huilen omdat ze koude handen hebben? Toen ze mama mochten bekogelen met sneeuwballen, hebben ze het zelfs bijna een half uur volgehouden in de sneeuw. Progressie!
Ik vind het een heerlijk begin van het jaar. Benieuwd wat er nog allemaal komen gaat. Wat voor avonturen we gaan beleven dit jaar. Wat voor moois er op ons pad komt. Ik heb er zin in.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Roze is voor meisjes en blauw is voor jongens. Tenminste, als het Mara’s (30) schoonmoeder ligt. Mara kon haar oren niet geloven toen haar pasgeboren zoon een paar weken na de geboorte al in een hokje werd geplaats. Dit is wat Mara daarop te zeggen had.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Het huis van Jay (41) en Saffiera (39) gonst van de spanning: baby nummer zeven is onderweg! Met nog maar een paar weken te gaan, is er in huis nog van alles te doen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Margriet (37). Haar kleuter is namelijk doodsbang voor sneeuw.
