Elsemieke: ‘Vol afschuw keek ik naar het gapende gat in zijn mond, waar 2 seconden geleden nog een tand had gezeten’
Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Mijn jongste zoon is een brokkenpiloot en wat men vaak omschrijft als ‘me er eentje’. Van gillend en krijsend in de supermarkt, tot een uur vermist zijn tot het opslurpen van een hele tube tandpasta. Het is me er inderdaad eentje.
Afgelopen weekend besloot hij een nieuwe stunt aan zijn repertoire toe te voegen, namelijk van boven naar beneden van de trap kletteren en pas onderaan tot stilstand komen.
Hoe het precies gebeurde weet ik niet, ik heb het niet gezien. Wat ik wel weet, is dat ik mezelf er bijna achteraan lanceerde, zo snel wilde ik de trap af om bij hem te komen. Hij zette het meteen op een brullen natuurlijk, ik ook, eerst van schrik, daarna nog wat harder van afschuw, toen bleek dat er een tand ontbrak.
Tand eruit
Een van zijn onderste voortanden miste. Weg. Met een gapend, bloedend gat als gevolg. Ik huilde, jammerde, wiegde, troostte, schold ondertussen T verrot dat hij niet snel genoeg met een doek aan kwam zetten en alles intussen onder het bloed zat. T ging op zoek en ja hoor, op een van de middelste traptredes… Lag het tandje. Met wortel en al. Oh – mijn – god. Nou, ik had het niet meer. Op een gegeven moment huilde ik harder dan jongste zoon zelf en keek hij míj vreemd aan.
Na de eerste schrik, ging het eigenlijk met hemzelf al gauw beter. Begon te spelen en wilde zelfs gewoon eten. Wij hingen (weer) aan de lijn met eerst de spoedeisende hulp en daarna de noodtandarts. Bij beide moesten we langskomen. Dat kon precies om zijn slaapje heen, dat was dan weer een gelukje. De tand moest in een beetje melk, maar dat hadden we niet, dus die ging in een kledder yoghurt. Bij de SEH bleek hij gelukkig niks gebroken en geen tekenen van een hersenschudding te vertonen.
Lees ook
Naar de noodtandarts
In de middag ging ik met hem naar de noodtandarts. Ik ging er volledig vanuit dat ze slechts een blik zou werpen op de wond in zijn mond, hooguit een hechting erin zou jassen, maar ik had nog krap mijn jas uit of de tandarts begon over het terugduwen van het tandje. Ik ben niet heel kleinzerig, maar het idee van die tand, met scherpe wortel en al, terugduwen in een open wond, maakte dat mijn maag zich omdraaide. Dat meende ze toch niet? Ja, dat meende ze toch wel.
Ik stelde er wat vragen over, hoe groot de kans was of dat echt werkte, groeit die tand dan weer vast? Die garantie kon ze niet geven. Op meer van mijn vragen, dulde de tandarts weinig tegenspraak. Ik ging liggen in de stoel, zoon bovenop mij. Ik zag dus niets – thank god – maar ik voelde wel af en toe zijn lijfje verkrampen. Hij huilde niet, maar het scheelde niet veel of er zouden bij mij tranen over mijn wangen druppen. “Het tandje zit er al in.” Wat?! Deed het dan toch niet zo veel pijn als ik me had voorgesteld? Hij huilde niet eens. Hoe kon dat? “Ik ga hem nu nog even vastplakken aan de tandjes ernaast. Auw! Niet mij bijten, hè? Mond open. Héél ver open.” De tandarts gebeten, dat kon er ook nog wel bij. Van de zenuwen proestte ik het uit.
Duimen maar
“Ik dacht eigenlijk dat dit niet gedaan werd met melktandjes”, zei ik, naderhand, toen we onze jassen weer aandeden. “Klopt, meestal doen we dit niet.” Wat? Waarom kom je daar nou mee NA het terugzetten van die tand?! Ik wil graag eerst alle informatie voordat ik ergens ja op zeg. Maar ja, toen zat die tand er alweer in. Krap een kwartier later stonden we weer buiten.
De komende twee weken gaat hij door het leven met een gespalkt tandje, vastgeplakt aan de twee tandjes ernaast. Het is de vraag of het blijft zitten, dat kan alleen de tijd uitwijzen. Zo niet, moet dat tandje er alsnog uit. Dan loopt hij dus de komende paar jaar met een gat in zijn gebit, tot hij gaat wisselen. Nou ja, als dat het ergste is. Gelukkig geen gebroken botten, of een hersenschudding. Over twee weken hebben we controle. Bij onze eigen tandarts. Die hij hopelijk niet in haar vingers bijt. Duimen maar.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
