Samyra (40) is moeder van drie dochters (8, 7 en 4). Net als haar man werkt ze parttime om zoveel mogelijk tijd met de meiden te zijn. Want: die zijn maar zo kort klein. Dit en andere inzichten over ouderschap, deelt ze in haar maandelijkse column.
Zo’n negen jaar geleden was ons eerste kind onderweg en als nieuwe ouder ga je dan op zoek naar een kinderwagen. Want dat is zo ongeveer het eerste dat iedereen blijkbaar doet. Echt een vreselijk gebeuren trouwens! Waarom een kinderwagen evenveel moet kosten als een kleine auto, is me echt een raadsel.
Sowieso, al die marketing rondom dingen voor kleine kinderen. “Als je dit zuurstof regulerende matras van zesduizendmiljoen euro niet koopt, dan wil je dus dat je kind doodgaat.” Emotionele manipulatie pur sang.
Maar goed, tijdens die kinderwagenzoektocht zag ik ineens overal kinderwagens. O-ver-ral. Na een tijdje kon ik ook al uit de verte vertellen welk merk het was en in welke uitvoering en welk bouwjaar. Een totaal nutteloze skill verder, daar gaat dit verder niet over. Het gaat om dat zien van die kinderwagens. Want zoveel jaar later en drie kinderen verder zie ik ze steeds minder.
Ik zie nu kinderfietsen, skeelers en steps. Kan trouwens ook direct aanwijzen van wie de ouders nog in de “als je dit niet voor je kind koopt gaat-ie dood” marketingval zijn getrapt. Dat zijn de kinderen met enkel-, pols-, knie-, neus-, oor- en hoofdbeschermers. Kinderen met rolschaatsen van meer dan 200 euro (whahaaa, doe éven normaal). Voor mij is minder kinderwagens zien symbolisch voor het afsluiten van de fase met echt kleine ukkies. De jongste is al vier!
Toch zag ik er laatst nog één (Joolz, Day5, 2021, nieuwwaarde ongeveer 1300 euro). De moeder die duwde keek zo wanhopig, dat ik het zelf ook weer even voelde. Die alles verzengde vermoeidheid die tot in mijn botten zat. Hoe tegennatuurlijk traag die minuten gingen tot aan het volgende slaapje (alsjeblieft ga slapen). Ik voelde die waas, waardoor ik niet helder kon denken. Ik voelde weer hoe onwaarschijnlijk hard en veroordelend ik voor mezelf was. Ik voelde die vreselijke onmacht, omdat ik mijn huilende baby niet altijd kon troosten. Ik voelde die rare eenzaamheid, omdat niemand mij ineens meer zag.
Ik keek de moeder achter de kinderwagen even kort aan en knikte. Ja, dit is zwaar. Ja, dit is moeilijk. Ja, je mag moe zijn, moedeloos zijn, het zat zijn, compleet gelukkig en gebroken zijn. Zonder ‘je krijgt er zoveel voor terug’, of ‘het wordt vanzelf makkelijker’. Geen beloftes voor later, maar gewoon omdat je het nú verdient.
P.S. Mocht iemand nog een babymatras van zesduizendmiljoen euro willen overnemen?
Meer van Samyra lezen? Hier vind je al haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
