Samyra (40) is moeder van drie dochters (8, 7 en 4). Net als haar man werkt ze parttime om zoveel mogelijk tijd met de meiden te zijn. Want: die zijn maar zo kort klein. Dit en andere inzichten over ouderschap, deelt ze in haar maandelijkse column.
Zo’n negen jaar geleden was ons eerste kind onderweg en als nieuwe ouder ga je dan op zoek naar een kinderwagen. Want dat is zo ongeveer het eerste dat iedereen blijkbaar doet. Echt een vreselijk gebeuren trouwens! Waarom een kinderwagen evenveel moet kosten als een kleine auto, is me echt een raadsel.
Sowieso, al die marketing rondom dingen voor kleine kinderen. “Als je dit zuurstof regulerende matras van zesduizendmiljoen euro niet koopt, dan wil je dus dat je kind doodgaat.” Emotionele manipulatie pur sang.
Maar goed, tijdens die kinderwagenzoektocht zag ik ineens overal kinderwagens. O-ver-ral. Na een tijdje kon ik ook al uit de verte vertellen welk merk het was en in welke uitvoering en welk bouwjaar. Een totaal nutteloze skill verder, daar gaat dit verder niet over. Het gaat om dat zien van die kinderwagens. Want zoveel jaar later en drie kinderen verder zie ik ze steeds minder.
Ik zie nu kinderfietsen, skeelers en steps. Kan trouwens ook direct aanwijzen van wie de ouders nog in de “als je dit niet voor je kind koopt gaat-ie dood” marketingval zijn getrapt. Dat zijn de kinderen met enkel-, pols-, knie-, neus-, oor- en hoofdbeschermers. Kinderen met rolschaatsen van meer dan 200 euro (whahaaa, doe éven normaal). Voor mij is minder kinderwagens zien symbolisch voor het afsluiten van de fase met echt kleine ukkies. De jongste is al vier!
Toch zag ik er laatst nog één (Joolz, Day5, 2021, nieuwwaarde ongeveer 1300 euro). De moeder die duwde keek zo wanhopig, dat ik het zelf ook weer even voelde. Die alles verzengde vermoeidheid die tot in mijn botten zat. Hoe tegennatuurlijk traag die minuten gingen tot aan het volgende slaapje (alsjeblieft ga slapen). Ik voelde die waas, waardoor ik niet helder kon denken. Ik voelde weer hoe onwaarschijnlijk hard en veroordelend ik voor mezelf was. Ik voelde die vreselijke onmacht, omdat ik mijn huilende baby niet altijd kon troosten. Ik voelde die rare eenzaamheid, omdat niemand mij ineens meer zag.
Ik keek de moeder achter de kinderwagen even kort aan en knikte. Ja, dit is zwaar. Ja, dit is moeilijk. Ja, je mag moe zijn, moedeloos zijn, het zat zijn, compleet gelukkig en gebroken zijn. Zonder ‘je krijgt er zoveel voor terug’, of ‘het wordt vanzelf makkelijker’. Geen beloftes voor later, maar gewoon omdat je het nú verdient.
P.S. Mocht iemand nog een babymatras van zesduizendmiljoen euro willen overnemen?
Meer van Samyra lezen? Hier vind je al haar andere columns.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Gentle parenting – je komt het overal tegen. Van TikTok tot het schoolplein, iedereen lijkt er een mening over te hebben. Het klinkt mooi: opvoeden met geduld, empathie en zonder straf. Maar is het ook goed voor je kind? Of leren we onze kinderen juist niet om met teleurstellingen om te gaan? Twee opvoedexperts leggen […]
Met lichte slapers kan een avond ineens heel anders verlopen dan gepland. Dat ondervond de 30-jarige Liz, die zichzelf op een avond noodgedwongen twee uur opsloot in de badkamer.