Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Sorry, maar dat kun je toch amper kleding noemen!’ Het is 3 september 1995. Vandaag word ik zeventien. Ik heb een spijkerrokje aan, en de afkeurende woorden van mijn moeder boren dwars door mijn jonge ziel. Het belooft een warme dag te worden en mijn puberlijf voelt zich nu eenmaal veiliger in een rokje.
Een zomer geleden heeft een walgelijke opmerking mijn beginnende adolescentie het pad van de onzekerheid op gestuurd. Een weg die, zo bleek later, geen vluchtroutes meer had.
Een mannelijke kennis van middelbare leeftijd becommentarieerde mijn ontblote benen, die ik die dag dapper in een kort blauw broekje had gestoken. ‘Zo, dat zijn een stel stevige benen!’, gooide hij onverschrokken naar me toe.
Vandaag, precies een jaar later, deed mijn eigen moeder een schepje bovenop. En dat nog wel op mijn verjaardag. Binnen no time werd het duidelijk dat ze niet alleen mijn stalbenen (wat sinds die opmerking de bijnaam van mijn eigen benen was geworden) bedoelde, maar de volgens haar alarmerend foute keuze van kort en spijkerstof.
Met moeite bedwong ik mijn tranen tot ik een langer rokje aantrok. Ondanks dat het vervangende kledingstuk een prima ander rokje was, heeft het altijd gevoeld als een vies kledingstuk. Het donkergroene rokje van G-star dat mijn ‘ordinaire spijkerrokje’ verving die dag, heeft wonder boven wonder jarenlang elke kledingkastopruiming overleefd. Als een soort geseling bewaarde ik hem. Niet op de vergeten bovenste plank, maar in mijn gezichtsveld iedere keer als ik mijn kledingkast opende. Pas toen mijn moeder overleed heb ik me kunnen ontdoen van dit relikwie dat altijd tussen ons in is blijven staan.
En daar stond ik dan gisteravond. Tegenover mijn zestienjarige dochter die een broekje aan had, dat in beleving van naïeve kledingdragers ook een riem had kunnen zijn. Haar lichaam in volle pracht en ze behoort eigenlijk op een sokkel. Maar we zijn op vakantie en met ons vele honderden dronken mannen die hun puberjaren al lang voorbij zijn, bij wie het testosteron nog altijd piekwaarden lijkt te halen.
And don’t get me wrong. Ik wil het liefst de genders onder de strandhanddoeken begraven. En daar wil ik zelfs elke ochtend vroeg voor opstaan. Maar het heerlijke briesje dat de avond meebrengt op dit vakantie eiland, ontvoert mijn gedachten en het enige dat ik kan uitbrengen is dat ze te weinig aan heeft. Mijn hart is teleurgesteld in mijn woorden. Ik zie haar ontraadselde blik. Is dit wat haar moeder, die zichzelf zo graag woke noemt, zegt?
‘Mam, iedereen ziet er zo uit. Zeur niet zo’. Op dat moment hoorde ik drie generaties vrouwen door elkaar praten. Mijn moeder was bang voor wat mensen van mij zouden vinden. Ik ben bang voor wat mannen mijn dochter zouden aandoen. De angst veranderde van gezicht. De woorden niet.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Kinderen onthouden niet alleen wat ouders voor hen doen, maar ook hoe ze zich door hun woorden laten voelen. Een opmerking die voor een ouder misschien onschuldig of praktisch bedoeld lijkt, kan jarenlang bij een kind blijven hangen. Zeker wanneer gevoelens regelmatig worden weggewuifd of kinderen het idee krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.
Roze beschuit met muisjes voor Patricia Bierings. De realityster, bekend van het achtste seizoen van Married at First Sight, is moeder geworden van haar eerste kindje.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Kinderen spelen het liefst waar ze zich vrij voelen, maar als ouder bepaal je natuurlijk ook waar die vrijheid eindigt. Alleen had Saar nooit verwacht dat een paar vieze voeten genoeg zouden zijn om een speelvriendschap ineens ingewikkeld te maken.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
