Lisa van den Akker (34) is moeder van vier kinderen én hoofdredacteur van Kek Mama. Regelmatig schrijft ze een column over haar avonturen en gedachtes als moeder van een gezellig, maar ook chaotisch gezin.
“Met vier kinderen hebben wij, zoals dat heet, een groot gezin. Voor veel mensen is dat al reden genoeg om hun hoofd schuddend af te wenden (‘Vier? Dat zou ik echt niet aankunnen!’), maar ik vind het heerlijk. De drukte, de chaos, de eindeloze gezelligheid – dat is waar ik van geniet. Nou ja, meestal. Want minstens één keer per jaar vind ik het vreselijk om zoveel kinderen te hebben.
En dat moment is wanneer er griep uitbreekt. Buikgriep wel te verstaan. Natuurlijk, gewone griep is ook geen feest. Hoofdpijn, hoesten, verkoudheid, het staat allemaal niet bovenaan mijn wensenlijstje. Maar buikgriep is van een hele andere klasse en bovendien is het virus zó besmettelijk dat de pest er jaloers op zou zijn.
Minimaal één keer per jaar is het raak. Vaak begint het bij de jongste, die totaal onverwacht een volledige maaginhoud over je heen gooit, precies zoals afgelopen week gebeurde. Terwijl ik haar naar bed bracht, overviel ze me met een warme, kleverige lading. Jackpot. Alles vies: zij, ik, het bed. Héérlijk.
Dan gaat bij mij de regelmodus aan. Kind schoonmaken en met een emmer op de bank parkeren. Mezelf schoonmaken. Het beddengoed in de wasmachine proppen, terwijl ik hoop dat ik nog ergens schone lakens kan vinden. En dan begint het spannendste gedeelte: het wachten. Want ja, de vraag is niet of de rest volgt, maar wanneer. Daar hoeven we in eerste instantie niet lang op te wachten, want mijn oudste volgt de volgende dag. Gelukkig heeft die inmiddels genoeg emmer-mikervaring opgedaan om de schade beperkt te houden.
Maar dan… gebeurt er even helemaal niets meer. Ik houd mijn andere twee kinderen nauwlettend in de gaten. Buikgriep heeft gemiddeld een incubatietijd van 1 tot 3 dagen, maar het is al eens voorgekomen dat er 5 dagen tussen zaten. Daarom ben ik altijd op alles voorbereid.
De dagen gaan voorbij, maar de middelste twee lijken wonderbaarlijk genoeg niet ziek te worden. Eigenlijk kan ik het nauwelijks geloven, want met buikgriep is het bijna onvoorstelbaar dat er iemand gespaard blijft. Maar een week verstrijkt, dus het gevaar lijkt geweken. En precies op het moment dat ik begin te ontspannen – grote fout, uiteraard – komt de mokerslag.
Tijdens pakjesavond, met een berg cadeaus om ons heen en een gezellig samenzijn met mijn ouders, gebeurt het. Precies wanneer ik het niet meer verwacht, spuugt mijn 5-jarige vol over alle cadeaus heen. En over mij. Overal cadeaus, overal spuug. Het heerlijk avondje is gekomen hoor.
Diezelfde nacht volgt ook mijn oudste dochter en is het cirkeltje weer rond. En ik? Ik heb weer een les geleerd: buikgriep kent geen mededogen, geen uitzonderingen, en zeker geen genade.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Wanneer de liefde tussen ouders langzaam wegzakt of zichtbaar onder druk komt te staan, merken kinderen dat vaak eerder dan je denkt. Niet alleen door ruzies of stilte in huis, maar ook door de veranderende sfeer.
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
