Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoontje (4,5) en dochter (1,5). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Mijn zoon van bijna vijf is ineens bezeten van voetbal. Sindsdien sta ik meerdere keren per week in de voetbalkooi in de buurt balletjes over te trappen. Nou ja, wat ik doe is meer een soort chaotische interpretatie van de Cruijff-turn. Ik lieg niet als ik zeg dat mijn kleuter een beter balgevoel heeft dan ik. Maar goed, het plezier spat eraf.
Toen kwam de onvermijdelijke vraag: moeten we hem op les doen? Mijn eerste reactie was: NEE, NEE, NÉÉ! Niet vanwege mijn kind, maar vanwege de ouders. Want ik herinner me het nog goed van vroeger, toen mijn broertje voetbalde. Ik ging af en toe mee naar zijn wedstrijden en stond dan als tiener verbijsterd aan de zijlijn te kijken naar ouders die zichzelf transformeerden in een soort hooligan-coaches. Alsof de scouts van FC Barcelona ieder moment uit de bosjes konden springen om hun kind een profcontract aan te bieden.
En dat fanatisme begint al vroeg, kan ik je vertellen. Héél vroeg. Mijn zoontje heeft namelijk al eens eerder ‘op voetbal’ gezeten. Hij was twee. Twee, ja. Ik weet het, lach maar even.
We hadden het lumineuze idee om hem op peutervoetbal te zetten, in de hoop dat hij zijn eindeloze energie kwijt kon aan iets anders dan het huis afbreken. Het klonk best schattig, maar in de praktijk was het een soort live-uitzending van Rennen, Gillen, Duwen en Huilen, gepresenteerd door een totaal overrompelde tiener met een fluitje.
En de ouders, die waren dus al net zo fanatiek als bij de E’tjes. Op een dag hoorde ik een moeder krijsen: ‘We zijn hier niet voor de lol, we zijn hier om te prestéren!’ tegen haar dreumes die – let op – even een slokje water wilde. Het kind barstte van schrik direct in huilen uit. Een andere vader gaf me een half uur lang een monoloog over zijn zoon, die ‘nu al een heel sterk linkerbeen’ had. Hij wist zeker dat zijn zoon een grote voetbalcarrière stond te wachten.
Dus ja, als je me vraagt of ik mijn zoon op voetbal wil doen, dan denk ik vooral: there we go again.
Maar goed, hij wil zélf op voetbal. En ik wil geen moeder zijn die zijn dromen in de kiem smoort omdat ik bang ben voor een stel schreeuwende vaders in windjacks. Dus vooruit, we wagen het erop.
Met één voorwaarde: als ik mezelf ooit betrap op schreeuwen “In de voeten!” of “Breed spelen!” dan geef ik mezelf een rode kaart.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien zonder Google, zonder appjes van je moeder (“Waar ben je?!”) en zonder dat er meteen een volwassene insprong als het lastig werd, het voelt inmiddels bijna nostalgisch. Toch zit er in die ogenschijnlijk simpele jeugd iets waar we nu massaal naar terugverlangen. Want juist in het zelf uitzoeken, aanklooien en soms keihard falen groeide […]
