Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T (32), moeder van twee zoontjes (3,5 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Probeert op veel te weinig slaap, als eersteklas chaoot, wat van het moederschap te maken.
Feminisme is een team-effort. Daar is blijkbaar niet iedereen het mee eens, en ‘feminisme’ is een beetje een vies woord geworden, merk ik om me heen. Ik en mijn bestie Google zullen je even wat bijbrengen: een feminist zijn is niets meer of minder dan iemand die gelooft in gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Het gaat om (keuze)vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Ik mag toch hopen dat iedereen die dit leest zich daar in kan vinden.
Ik vind de wereld met regelmaat een nare plek. Femicide, racisme, discriminatie, oorlog, vrouwenrechten die worden afgenomen in een niet nader te noemen groot, zogenaamd westers land… Ik kan nog wel even doorgaan, want de lijst is eigenlijk nagenoeg oneindig, als je er maar lang genoeg over nadenkt. Ik kan het weten, want als typische overthinker zijn dit de dingen waar ik ’s nachts wakker van lig. Het lijkt soms alsof we terug in de tijd gaan in plaats van vooruit en dat baart me enorme zorgen.
Het is overweldigend en soms om moedeloos van te worden, alsof het nooit meer goed komt. Wat dan helpt is me focussen op waar ik wél invloed op heb, en dat is (onder andere) de opvoeding van mijn twee zoontjes. Dat verschilt namelijk niet eens zoveel van hoe ik het bij een dochter had aangepakt (denk ik, ik heb nu eenmaal geen dochter).
Mijn zoons zullen namelijk nooit van mij horen dat ze ‘een grote jongen’ moeten zijn, niet mogen huilen of stoer moeten zijn. Ze krijgen een kus en knuffel als ze zich zeer doen. Al hun gevoelens mogen er zijn en ze worden nooit beantwoord met afwijzing. De oudste heeft een roze sjaal en beker, want roze is zijn lievelingskleur. De jongste heeft een staart, omdat zijn haar in z’n ogen hangt (en ik het nog niet aan kan om voor het eerst met hem naar de kapper te gaan, ja, ik ben zo’n moeder), waardoor hij regelmatig voor een meisje wordt aangezien. En als ze ouder worden, zullen ze zeker van mij horen hoe ze respectvol omgaan met eventuele vriendinnetjes. En vriendjes zijn even welkom.
Vanuit mijn eigen ervaring weet ik ook hoe erg de mening van een ouder je eigen mening kan beïnvloeden. Het kostte mij jaren om los te komen van bepaalde meningen die mijn eigen niet-zo-subtiele moeder had en heeft en te bedenken wat ik eigenlijk zelf vond. Ik heb dezelfde niet-zo-subtiele eigenschap, dus ik probeer me echt bewust te zijn van waar ik allemaal mijn gal over spuw in het bijzijn van mijn kinderen. En waarover juist heel bewust wel, om ze te leren over normen en waarden die ik belangrijk vind. Feminisme, bijvoorbeeld.
Aanstaande zaterdag is het Internationale Vrouwendag. Laten we als moeders ons steentje bijdragen en weerbare, emotioneel gezonde kinderen voortbrengen. Dan kunnen we misschien, gezamenlijk, toch de wereld redden. En als dat wel erg hoog gegrepen is, in ieder geval de wereld een beetje mooier maken.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
