Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T (32), moeder van twee zoontjes (3,5 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Probeert op veel te weinig slaap, als eersteklas chaoot, wat van het moederschap te maken.
Feminisme is een team-effort. Daar is blijkbaar niet iedereen het mee eens, en ‘feminisme’ is een beetje een vies woord geworden, merk ik om me heen. Ik en mijn bestie Google zullen je even wat bijbrengen: een feminist zijn is niets meer of minder dan iemand die gelooft in gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Het gaat om (keuze)vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Ik mag toch hopen dat iedereen die dit leest zich daar in kan vinden.
Ik vind de wereld met regelmaat een nare plek. Femicide, racisme, discriminatie, oorlog, vrouwenrechten die worden afgenomen in een niet nader te noemen groot, zogenaamd westers land… Ik kan nog wel even doorgaan, want de lijst is eigenlijk nagenoeg oneindig, als je er maar lang genoeg over nadenkt. Ik kan het weten, want als typische overthinker zijn dit de dingen waar ik ’s nachts wakker van lig. Het lijkt soms alsof we terug in de tijd gaan in plaats van vooruit en dat baart me enorme zorgen.
Het is overweldigend en soms om moedeloos van te worden, alsof het nooit meer goed komt. Wat dan helpt is me focussen op waar ik wél invloed op heb, en dat is (onder andere) de opvoeding van mijn twee zoontjes. Dat verschilt namelijk niet eens zoveel van hoe ik het bij een dochter had aangepakt (denk ik, ik heb nu eenmaal geen dochter).
Mijn zoons zullen namelijk nooit van mij horen dat ze ‘een grote jongen’ moeten zijn, niet mogen huilen of stoer moeten zijn. Ze krijgen een kus en knuffel als ze zich zeer doen. Al hun gevoelens mogen er zijn en ze worden nooit beantwoord met afwijzing. De oudste heeft een roze sjaal en beker, want roze is zijn lievelingskleur. De jongste heeft een staart, omdat zijn haar in z’n ogen hangt (en ik het nog niet aan kan om voor het eerst met hem naar de kapper te gaan, ja, ik ben zo’n moeder), waardoor hij regelmatig voor een meisje wordt aangezien. En als ze ouder worden, zullen ze zeker van mij horen hoe ze respectvol omgaan met eventuele vriendinnetjes. En vriendjes zijn even welkom.
Vanuit mijn eigen ervaring weet ik ook hoe erg de mening van een ouder je eigen mening kan beïnvloeden. Het kostte mij jaren om los te komen van bepaalde meningen die mijn eigen niet-zo-subtiele moeder had en heeft en te bedenken wat ik eigenlijk zelf vond. Ik heb dezelfde niet-zo-subtiele eigenschap, dus ik probeer me echt bewust te zijn van waar ik allemaal mijn gal over spuw in het bijzijn van mijn kinderen. En waarover juist heel bewust wel, om ze te leren over normen en waarden die ik belangrijk vind. Feminisme, bijvoorbeeld.
Aanstaande zaterdag is het Internationale Vrouwendag. Laten we als moeders ons steentje bijdragen en weerbare, emotioneel gezonde kinderen voortbrengen. Dan kunnen we misschien, gezamenlijk, toch de wereld redden. En als dat wel erg hoog gegrepen is, in ieder geval de wereld een beetje mooier maken.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
