Mijn zoons zijn nogal moe: het begin van het basisschooltijdperk. Elke avond pakken ze om half zeven zelf hun konijn en willen ze naar bed. Och.
Net vier jaar geworden en dan al die indrukken: het is voor mijn jongens een totaal nieuwe fase. Elke avond voor het slapengaan vragen ze aan me: ‘Mama, gaan we morgen naar juf Lily?’. Maar we gaan nooit meer naar die lieve juf Lily van de crèche. En naar hun beste vriendje Jaap. Ze begrijpen het maar vinden het ook een beetje gek. Ze doen het hartstikke goed, die kleine mannetjes, de kleinsten van de klas. Mijn moederhart smelt als ik ze wegbreng en zie zitten in de kring. Zo flink, soms op schoot bij juffie. Een pruillipje om zich groot te houden want ja, het is wel spannend als mama weggaat. En toen kwam daar opeens dat mailtje: er is een plek voor Bodi en Daaf op de BSO. En elke werkende moeder weet: die plekken zijn schaars, dus die moet je gelijk pakken. Maar ik heb het er moeilijk mee. Het is al een grote overgang. Ze zijn net twee weken begonnen en nu haal ik ze zelf om half 3 op. Rond een uur of drie vallen mijn jongens in slaap op de bank: ze kúnnen niet meer. Uitgeput van alle nieuwe dingen die ze meemaken. En dan moet ik ze dus nu naar een BSO sturen uit school? Zijn kinderen van nét vier jaar gewoon te jong voor én de basisschool én aansluitend een middag spelen op de BSO? Als ze 4,5 jaar of 5 jaar zijn is het alleen maar leuk, lekker met hun vriendjes een middag. Maar nu… Voelt het ergens niet goed. Hoe doen andere moeders van kinderen die net naar school gaan dit? Soms kun je niet anders qua werk, maar als je het kunt regelen, haal je ze de eerste paar maanden dan niet liever zelf op zodat ze lekker naar huis kunnen na schooltijd? Zodat ze de rust hebben om alles te verwerken wat er op school gebeurt? Of hoort dit ook bij het tijdperk-van-mijn-kinderen-worden-groter? Ik krijg er maar buikpijn van. Konden ze nog maar even een dagje terug naar juf Lily – al was het maar voor mama. Tessa Heinhuis (33) is moeder van Bodi en Daaf (4) en zwanger van de derde. Ze is hoofdredacteur van Mama Magazine en woont in Bussum.
View this post on Instagram
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
