Opgebiecht: ‘Zelfs haar durfde ik niet te vertellen wie mij zo hard had geslagen dat ik naar de eerste hulp moest’
Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Annelot*, die zo hard door haar zoon werd geslagen dat ze naar de eerste hulp moest.
Heb je thuis te maken met geweld of bedreiging? Bij Veilig Thuis (0800-2000) kun je gratis en anoniem advies vragen. Bij direct gevaar bel je 112.
Annelot*, gescheiden, moeder van een dochter (17) en een zoon (14): “Ik weet nog precies hoe de arts me aankeek toen hij vroeg wat er was gebeurd. Ik zat op de eerste hulp met een dikke wang, een wond bij mijn wenkbrauw en bonkende hoofdpijn. “Ik ben gevallen”, loog ik. De waarheid kreeg ik niet over mijn lippen. Want ik was niet gevallen. Mijn eigen zoon had me geslagen.
Het begon met een straf
De avond ervoor was mijn zoon (14) veel te laat thuisgekomen. We hadden afgesproken dat hij om tien uur binnen zou zijn, maar het werd na middernacht. Zijn telefoon nam hij niet op. Ik was doodongerust.
De volgende ochtend vertelde ik hem dat hij die zaterdag niet met zijn vrienden mocht afspreken. Hij werd woest. Schreeuwde dat ik zijn leven verpestte en dat hij me haatte. Ik probeerde rustig te blijven en zei dat hij naar zijn kamer moest gaan.
Toen gebeurde het. Hij pakte de metalen drinkfles die op het aanrecht lag en sloeg me ermee in mijn gezicht. Ik voelde een enorme klap en zag bloed op mijn vingers. Mijn zoon keek me geschrokken aan, liet de fles vallen en rende naar boven. Ik bleef verbijsterd achter. Dit was mijn kind. Mijn lieve jongen, die vroeger bij me in bed kroop als hij een nachtmerrie had. Hij had me zojuist met volle kracht geslagen. Hoe kon dit nou gebeurd zijn?
Ik durfde niemand iets te vertellen
Ik zag eigenlijk meteen sterretjes en werd misselijk, dus ik wist meteen dat het niet goed was. Maar zo kon ik zelf niet naar de eerste hulp rijden. Ik belde mijn buurvrouw en zij bracht me naar de eerste hulp, met een zak diepvrieserwtjes op mijn oogkas. Onderweg vroeg ze wat er was gebeurd. Ik vertelde dat ik was uitgegleden en tegen het aanrecht was gevallen. Ook tegen de arts loog ik. De conclusie? Een hersenschudding.
Ik was bang dat mensen mijn zoon als een monster zouden zien, daarom zei ik niks. Maar misschien was ik nog wel banger voor hun oordeel over mij. Had ik gefaald als moeder? Toen ik thuiskwam, zat mijn zoon huilend op de bank. Hij zei dat het hem speet. Ik geloofde hem. Maar toen hij me wilde knuffelen, was mijn eerste reactie om terug te deinzen. Dat deed hem pijn, zag ik. Ik vond het zelf ook verschrikkelijk. Ik hou zielsveel van hem, maar ik ben ook bang geworden voor mijn eigen kind.
Lees ook
Wat heb ik verkeerd gedaan?
Sindsdien vraag ik me voortdurend af waar het misging. Was ik te streng? Had ik eerder moeten ingrijpen toen hij met deuren begon te slaan? Maar mijn dochter deed dat als puber ook, is dat niet ook normaal pubergedrag?
Ik merk dat ik nu op mijn woorden let. Dat ik bang ben om hem opnieuw straf te geven. En dat kan niet. Ik moet gewoon zijn moeder kunnen zijn, zonder bang te zijn dat hij me pijn doet. Inmiddels heb ik een afspraak bij de huisarts gemaakt. Ik besef dat we hulp nodig hebben en dat zijn excuses niet genoeg zijn.
Ik vertel dit verhaal anoniem omdat ik hoop dat andere moeders zich erin herkennen. Misschien ben jij ook bang voor de woede van je kind. Misschien verstop je blauwe plekken en durf je niemand iets te vertellen.
Weet dan dat je niet alleen bent. En dat je van je kind kunt houden, terwijl je tegelijkertijd bang voor hem bent. Ik hoop dat mijn zoon en ik ooit weer gewoon samen kunnen lachen. Zonder dat ik bij iedere boze blik in elkaar krimp.”
Josefien baalt zo erg van de initialen van haar dochter, dat ze haar man nooit kan vergeven dat hij dit zonder haar toestemming heeft doorgezet. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
