Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (4).
Mijn favoriete opvoedmethode is het aloude ‘wat zou mijn moeder doen?’, maar ik vergeet daarbij nog weleens dat mijn zus en ik vroeger nogal braaf waren. We zijn geen jongens, en zeker niet van het soort dat mijn eigen zoon wel is. Hij leeft in een voortdurende strijd met de zwaartekracht, heeft hersenen die doen denken aan kikkers op een trampoline en denkt dingen als: wat zou er gebeuren als ik op de vensterbank klim en dan aan de gordijnrail ga hangen (spoiler alert: dan wordt je moeder boos).
Het probleem is dus dat mijn opvoedvoorbeeld – kort samengevat: de zachte hand – niet altijd voldoet. Uitleg over die gebroken rug die het gevolg is als je van het gordijnrail naar beneden klettert, maakt niet veel indruk. Rustig vertellen dat je niet over het hek van onze tuin naar het laddertje van de buurvrouw mag klimmen om vervolgens uit te testen of je zonder zwemdiploma nu een beetje blijft drijven in de sloot achter ons huis gaat er, vrees ik, niet toe leiden dat het niet opnieuw gebeurt.
Ander voorbeeld. Ik sprak met Casper en een vriendje af dat ze bij hun favoriete boom mochten spelen. En als ze wilden verkassen, moesten ze het komen vragen. Lang verhaal kort: ik heb een halfuur naar ze gezocht en trof het olijke duo op ongeveer een kilometer van de afgesproken plek. “Vergeten”, was hun schuldbewuste verklaring. Dus ja, toen moest ik wel wat, qua opvoeden. Ik koos voor huisarrest, waar ik me niet per se goed bij voelde (Casper ook niet), maar de ‘ach ja schatje, niet meer doen hè, je laat mama schrikken’-aanpak werkte ook niet. ’s Avonds in bed lag ik er nog wakker van. Ik wil geen strafopvoeding, maar er moeten wel grenzen zijn.
Lees ook
‘Dít wil ik zeggen tegen mensen die kritiek hebben op de opvoeding van anderen’ >
Toen ik deze belevenissen deelde met mijn schoonmoeder, moeder van drie jongens, vond zij dat Casper er nog laat bij is voor zijn eerste levensgevaarlijke avonturen. Het schijnt dat mijn zwager één jaar was toen hij een tunnel onder schutting groef, waarna hij in z’n luiertje van een straat vol verkeer moest worden geplukt. Haar opvoedadvies: investeren. In het turbopakket bij de zwemschool, een goede fietshelm en een oog dat zich heel goed laat dichtknijpen.
Deze column staat in Kek Mama 09-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.