Zij is styliste van bekende sterren. Hij is de bruidegom. De locatie: een droomhotel in Marbella. En o ja, er is ook een klein meisje met een iPad en een kandelaar.

Nog 21 kilometer. Gelukkig begreep de mevrouw aan de telefoon het helemaal. Een calamiteit. Kan er niks over zeggen. Maar ik moet meteen terug. Twee plekken op de ochtendvlucht, die over drie kwartier vertrekt. Ik denk dat ik de huurauto gewoon voor de deur van de terminal laat staan. Maakt nu toch niet meer uit.

More content below the advertising

Ik kijk even naar rechts, waar het vroege zonlicht in de Middellandse Zee schittert. Ik ben mijn zonnebril vergeten. Die ligt nog…

Ik knipper een paar keer stevig met mijn ogen. Niet aan denken, zeg ik streng tegen mezelf. Niet nu.

Ik kijk op mijn horloge. Bijna kwart over zes. Nog zeker drie uur voordat de gasten ontwaken. Voordat het zal opvallen. Ze zullen niet meteen op mijn kamerdeur kloppen. Misschien wel helemaal niet. Misschien duurt het wel tot de middag, totdat housekeeping het Do not disturb-bordje zal negeren en met de loper de deur zal openen. Ik moet maar even niet denken aan wat er dan zal gebeuren. De schok, de opwinding die door het hotel zal gaan. Lilian, als ze al wakker te krijgen is, met haar kater. Johan, die in God weet welke kamer is geëindigd vannacht. Ik schud met mijn hoofd om hun beeltenis kwijt te raken. Ik zal dan al in Nederland zijn en dat is het enige wat belangrijk is. Mijn moeder kan Elin ophalen, denk ik praktisch. Of anders Menzo.

Mijn dochter zit naast me, wit en stil. Het duurt een hele tijd voordat ze iets zegt.
“Het komt toch goed, mama?”
“Ja hoor”, lieg ik. “Het komt goed. Sterker nog, het is al goed.”

Ze nestelt zich tegen me aan, voor zover dat gaat met de versnellingspook tussen ons in. Onhandig stuur ik verder met haar hoofd tegen mijn zij. Ik dwing mezelf nergens aan te denken, wat niet echt lukt.

Bijna mis ik de afslag. Ik slinger de auto twee banen naar rechts, haal nog net de afrit en rem zo hard dat de banden piepen.

“Mam!” roept Elin verschrikt uit.

“Sorry, lieverd.”

Ik parkeer voor de terminal en pak de koffer uit de achter­bak. Daarna duw ik Elin voor me uit naar binnen, naar de vertrekbalie. Amsterdam, staat er in grote letters op het scherm erboven. Geen rij. De neppe glimlach van de grondstewardess doet pijn aan mijn ogen, maar ik lach terug. Zo normaal mogelijk, dat moet. Nog even.

Eerst naar Nederland.

Dan zal ik mezelf aangeven. Misschien kom ik weg met zelfverdediging. Het maakt me ook niet uit. Ik zal alles bekennen, precies zeggen wat ze willen horen.

Alles beter dan de waarheid.

Lees de hele zomerthriller in het Kek Mama Zomerboek. Bestel hier online.

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >