Zij is styliste van bekende sterren. Hij is de bruidegom. De locatie: een droomhotel in Marbella. En o ja, er is ook een klein meisje met een iPad en een kandelaar.

Nog 21 kilometer. Gelukkig begreep de mevrouw aan de telefoon het helemaal. Een calamiteit. Kan er niks over zeggen. Maar ik moet meteen terug. Twee plekken op de ochtendvlucht, die over drie kwartier vertrekt. Ik denk dat ik de huurauto gewoon voor de deur van de terminal laat staan. Maakt nu toch niet meer uit.

Ik kijk even naar rechts, waar het vroege zonlicht in de Middellandse Zee schittert. Ik ben mijn zonnebril vergeten. Die ligt nog…

Ik knipper een paar keer stevig met mijn ogen. Niet aan denken, zeg ik streng tegen mezelf. Niet nu.

Ik kijk op mijn horloge. Bijna kwart over zes. Nog zeker drie uur voordat de gasten ontwaken. Voordat het zal opvallen. Ze zullen niet meteen op mijn kamerdeur kloppen. Misschien wel helemaal niet. Misschien duurt het wel tot de middag, totdat housekeeping het Do not disturb-bordje zal negeren en met de loper de deur zal openen. Ik moet maar even niet denken aan wat er dan zal gebeuren. De schok, de opwinding die door het hotel zal gaan. Lilian, als ze al wakker te krijgen is, met haar kater. Johan, die in God weet welke kamer is geëindigd vannacht. Ik schud met mijn hoofd om hun beeltenis kwijt te raken. Ik zal dan al in Nederland zijn en dat is het enige wat belangrijk is. Mijn moeder kan Elin ophalen, denk ik praktisch. Of anders Menzo.

Mijn dochter zit naast me, wit en stil. Het duurt een hele tijd voordat ze iets zegt.
“Het komt toch goed, mama?”
“Ja hoor”, lieg ik. “Het komt goed. Sterker nog, het is al goed.”

Ze nestelt zich tegen me aan, voor zover dat gaat met de versnellingspook tussen ons in. Onhandig stuur ik verder met haar hoofd tegen mijn zij. Ik dwing mezelf nergens aan te denken, wat niet echt lukt.

Bijna mis ik de afslag. Ik slinger de auto twee banen naar rechts, haal nog net de afrit en rem zo hard dat de banden piepen.

“Mam!” roept Elin verschrikt uit.

“Sorry, lieverd.”

Ik parkeer voor de terminal en pak de koffer uit de achter­bak. Daarna duw ik Elin voor me uit naar binnen, naar de vertrekbalie. Amsterdam, staat er in grote letters op het scherm erboven. Geen rij. De neppe glimlach van de grondstewardess doet pijn aan mijn ogen, maar ik lach terug. Zo normaal mogelijk, dat moet. Nog even.

Eerst naar Nederland.

Dan zal ik mezelf aangeven. Misschien kom ik weg met zelfverdediging. Het maakt me ook niet uit. Ik zal alles bekennen, precies zeggen wat ze willen horen.

Alles beter dan de waarheid.

Lees de hele zomerthriller in het Kek Mama Zomerboek. Bestel hier online.

gescheiden werkende moeder
Beeld: Unsplash

Als alleenstaande moeder heeft blogger Katie Bingham-Smith het soms zwaar. Ze maakt er geregeld een potje van, maar dat maakt haar geen bal uit.

Op Scary Mommy schrijft ze: ‘Ik faal vaak, maar ben wel gelukkig.'

 

Explosie

Katie is een gescheiden moeder van drie kinderen en werkt fulltime vanuit huis. Haar agenda loopt over. ‘Ik heb zoveel ijzers in het vuur, dat ik nooit weet wat ik als eerste moet aanpakken’, vertelt ze. ‘Meestal wacht ik gewoon tot iets op het punt staat te exploderen en dan beslis ik dat dát het belangrijkste is dat mijn aandacht nodig heeft. Het is de enige manier waarop ik kan functioneren.’


Lees ook:
Column Lieve: 'Als alleenstaande moeder weet ik pas echt wat druk zijn inhoudt' >

 

Swipen

Volgens Katie is het een kwestie van overleven. ‘Er zijn dagen dat we geen wc-papier meer hebben omdat ik teveel aan m’n hoofd had toen ik in de supermarkt stond. Ik dacht na over het onderhoud van de auto, dat de hond naar de dierenarts moest en welke ingrediënten ik moest uitkiezen voor de taco’s van die avond. Toen mijn kinderen klaagden dat er geen wc-papier was, gaf ik ze gewoon een servet. En die keer dat ik op de bank in slaap viel en mijn jongste kind ging swipen op mijn Tinder-profiel? Whatever. Als je een gescheiden moeder bent die een inkomen wil verdienen en zo nu en dan een leuke date wil hebben, betaal je een prijs. En dat is het waard, want je leeft het leven dat je wilt.’

 

'Ik heb tenminste plezier'

Katie wil haar kinderen laten zien dat ze meer is dan een werkende moeder. ‘Ze moeten mij gelukkig zien. En dat ben ik. Het is me gelukt om mijn perfectionisme uit het raam te werpen. Ik probeer alles te geven op mijn werk, als moeder, in mijn relaties – en ik faal vaak. Maar dat vind ik prima. Ik heb het liever zo druk dat ik mijn kind per ongeluk op mijn telefoon laat, dan dat ik alles in de hand heb en geen tijd meer heb voor een gezichtsmasker of een lunch met vriendinnen. Ik heb verdorie plezier.”
 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Disneyland annuleerde
Beeld: Unsplash

Als je kind het gevoel heeft dat hij minder aandacht krijgt dan z'n broer of zus, wil je hem in de watten leggen. Maar dat hoeft niet op een rigoureuze manier, vertelt blogger Robin Enan op Scary Mommy.

Robin Enan had een geniaal plan: samen met haar vijfjarige zoon naar Disneyland. Ze vertelt: ‘Sinds de geboorte van onze jongste dochter afgelopen zomer, is mijn zoon soms jaloers en voelt hij zich wat verwaarloosd. Een trip naar Disney, alleen hij en ik, moest ervoor zorgen dat hij twee dagen lang mijn onverdeelde aandacht zou hebben.’ Robin boekte een hotelkamer, zocht de vluchten uit en struinde Disney blogs af om zich goed voor te bereiden. ‘Mijn man was voor. Hij steunt me altijd enorm en is bovendien geen Disney fan, dus hij vond het helemaal prima dat hij dit uitje misliep.’
 

Lees ook:
'Wat als ik mijn dochter (2) na de geboorte van haar broertjes niet genoeg aandacht kan geven?' >

 

Puzzelen

Maar een maand vóór vertrek, gebeurde er iets bijzonders. ‘Mijn man was tot laat aan het werk. Toen ik onze baby en driejarige dochter in bed had gestopt, ging ik naar de kamer van mijn zoon’, vertelt Robin. ‘Hij was gretig een nieuwe puzzel aan het uitpakken die hij van zijn oma had gekregen. We werkten er samen aan, zo’n vijftien minuten, zonder veel te praten. Toen we klaar waren en ik zijn kamer weer wilde verlaten, zei hij: ‘De volgende keer dat papa laat werkt, doen we dit dan nog een keer?’’

 

'Kleine momenten maken het verschil'

Dat simpele verzoekje maakte haar duidelijk dat haar zoon helemaal geen verrassingsreis naar Disneyland nodig had om hun speciale band te bevestigen. 'Hij had momenten nodig zoals deze avond, waarop we samen puzzelden', vertelt Robin. 'Momenten waarop ik niet word afgeleid door zijn zusjes, mijn mobiele telefoon of andere mensen.’ Robin besloot de trip naar Disneyland te annuleren. ‘We gaan er vast nog eens naar toe, zoals gepland. Maar voor nu denk ik dat het beter is om kleine aanpassingen te doen in ons dagelijks leven en onze routines. Dat maakt écht verschil voor hem. Ik plan nu bewust tijd in voor ons tweeën. En dat doe ik voor ieder van mijn kinderen – niet elke dag of eens in de week, maar wanneer en waar ik kan.'

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >