bankrekening mommy make-over
Beeld: Unsplash

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

More content below the advertising

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”


Lees ook
‘Mijn borsten hingen bijna tot mijn navel’ >

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik er uit zie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-nummer-een-breekt-op

Het moederschap gaat niet alleen maar over rozen, weet ook blogger Rochaun Meadows-Fernandez. Op haar blog schrijft ze daarom graag van zich af. 'Het moederschap is loodzwaar.'

'Geen hulp'

Ze vertelt hoe een doorsnee dag met een baby en peuter van 3 eruit ziet. 'Vandaag gooide mijn zoon mijn gloednieuwe pot met vitaminen in het bad nadat we uren ruzie hadden gemaakt over potjestraining - en hij mij voor van alles uitmaakte. Mijn jongste slaapt veel, maar áls ze wakker is schreeuwt ze de boel bij elkaar. En dan moet ik maar raden wat er aan de hand is om haar stil te krijgen.' Hulp van haar man heeft Rochaun niet: hij werkt, gaat vroeg de deur uit en komt pas laat thuis. 'En precies als hij binnenkomt, zijn de kinderen kalm.'

More content below the advertising

 

Lees ook
VIDEO: meisje (6) legt vader uit dat het moederschap ontzettend zwaar is >

 

'Net zo belangrijk'

Soms zijn er dagen dat de blogger het liefst zou weglopen, want het gevoel dat haar kinderen altijd op één staan, breekt haar op. 'Ik geef al mijn energie aan anderen en er is niemand die mijn glas bijvult. Mijn eigen behoeften zijn net zo belangrijk. Voor de een is dat een manicure, voor de ander een avondstudie of een lange avondwandeling in het park.' Wat het ook is; moeders moeten een iets vinden om zichzelf te helpen herinneren dat zij er ook toe doen, vindt Rochaun. 

 

'Er moet een manier zijn'

Daarom heeft ze besloten ook zichzelf af en toe op de eerste plek te zetten. 'Want er moet een manier zijn om de juiste balans te creëren. En ik ben niet van plan om die pas over achttien jaar te vinden...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
amper bevallen weer zwanger
Beeld: Shutterstock

Een verrassing of een bewuste poging om snel uit de luiers te zijn; deze vrouwen werden na hun bevalling binnen een half jaar weer zwanger.

‘Zwanger zijn met een baby thuis is heel andere koek’

Anna (31), single moeder van Joy (3) en Sterre (2): “Ik wilde eigenlijk al moeder worden toen ik tweeëntwintig was. Ik kwam de vader van mijn kinderen alleen pas tegen op mijn zesentwintigste. We waren ruim een jaar samen toen ik, heel bewust, zwanger raakte van Joy. Mijn zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd; ze gingen van een leien dakje. Ik was geboren voor het moederschap, vond ik, dus kozen we al na drie maanden heel bewust voor een tweede kindje. Het leek me ideaal: hoe sneller je je kinderen krijgt, hoe sneller je ook door de pittigste, jongste jaren heen bent, dacht ik. Het was meteen raak. Meiden van zwangerschapsyoga wisten niet wat ze hoorden: was ik überhaupt al ongesteld dan? Maar dat werkte bij mij allemaal meteen de maand na de bevalling al.

More content below the advertising

Joy en Sterre schelen iets meer dan een jaar. Ik heb nooit spijt gehad van die beslissing, al herstelde ik na de bevalling van Sterre stukken langzamer dan na Joy. Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn rug en bekkenbodem moeten aansterken. En zwanger zijn met een baby in huis, is echt heel andere koek dan wanneer je nog alleen bent met je partner. Ik was geslóópt. Toen Sterre vier maanden was, had mijn vriend een ander. Ik ben dus blij dat we zo snel voor een tweede zijn gegaan; nu heeft Joy tenminste een zusje van dezelfde vader.”
 

‘Borstvoeding geven is geen anticonceptie’

Jacobien (36), getrouwd met Jacques en moeder van Annerieke (4) en Samuël (3): “Natuurlijk wist ik wel dat borstvoeding geven geen voorbehoedsmiddel is. Dat je nooit weet wanneer je eerste eisprong na de bevalling is en dus vruchtbaar bent voordat je het door hebt. Maar ik was nog maar vijf maanden geleden bevallen, ik voedde zeker tien keer per dag, zo’n vaart zou het heus niet lopen, dacht ik. Bovendien: Jacques en ik vreeën amper. Maar één keer is genoeg om zwanger te raken.

Het had drie jaar geduurd voordat ik zwanger raakte van Annerieke. Ik ovuleerde heel onregelmatig en werd vaak maandenlang niet ongesteld. Dus toen ik zeven maanden na mijn bevalling nog niet ongesteld was, dacht ik daar niks van; hartstikke normaal, beaamde de huisarts. Maar mijn lichaam voelde anders en Annerieke leek mijn melk niet meer lekker te vinden. Misschien gewoon een sprongetje, dacht ik, en dat gekke gevoel hoorde vast bij het ontzwangeren. Tot ik, zonder er echt bij na te denken, op een middag toch maar over een overgebleven zwangerschapstest uit het badkamerkastje plaste. Ik bleek hartstikke zwanger.

De schok duurde precies een minuut en toen schreeuwde ik het uit van blijdschap. Jacques kwam meteen naar huis. Spontaan zwanger, zonder jarenlang maandelijkse teleurstellingen dat het weer niet was gelukt. We waren zo gelukkig!

Het is pittig, een leeftijdsverschil van slechts veertien maanden tussen mijn kinderen. Ze zaten tegelijk in de luiers, ik had een duo-wandelwagen nodig, er was er altijd wel eentje bezig met tanden krijgen, leren lopen, alles in de mond stoppen. Maar als ik kijk hoe leuk ze samen spelen, omdat ze qua ontwikkeling ook dicht op elkaar zitten, kan ik me geen groter geluk bedenken.”
 

Lees ook
Moeder over haar tweede kind: 'Jij bent geen 'toevoeging', maar het deel dat ontbrak' >
 

‘We hadden niet verwacht dat het zó snel zou lukken’

Monique (30), woont samen met Gerard, is moeder van Puck (10 maanden) en 6 maanden zwanger van haar tweede kind: “Vier maanden was Puck, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield. Ik wist dat het kon gebeuren, ik gebruikte geen anticonceptie. ‘Als het komt, dan komt het’, zeiden Gerard en ik tegen elkaar. We zaten nu toch in het babygebeuren, dan konden we er net zo goed vol in duiken. Maar geen van ons had verwacht dat het zó snel zou gebeuren. Ik merkte het doordat kolven niet meer lukte, en Puck ook steeds minder voldaan leek na een voeding. Gelukkig was ze net begonnen aan haar eerste hapjes.

Wat ik jammer vind, is dat Puck nog te jong is om iets te begrijpen van mijn zwangerschap, en het feit dat ze een zus wordt. En krijgt, trouwens: het is weer een meisje. Maar ik verheug me nu al op twee giechelende meiden in huis, die door hun dertien maanden leeftijdsverschil hopelijk de beste vriendinnen worden. Al realiseer ik me dat ze waarschijnlijk dus óók tegelijkertijd gaan puberen.”
 

‘We kregen nog kraamvisite toen ik alweer zwanger bleek’

Simla (28), getrouwd met Rakish en moeder van Liam (1) en Rodney (bijna 1): “Mijn zus vroeg zich vooral af hoe ik zo snel na mijn bevalling alweer aan seks kon denken, toen ik drieënhalve maand na mijn bevalling vertelde dat ik vermoedde dat ik weer zwanger was. Ik dacht alleen maar: hoe gaan we al die luiers betalen? Rodney was niet helemaal de planning. Natuurlijk had de verloskundige wel verteld dat je gewoon weer zwanger kunt raken na je bevalling. Maar ik dacht gewoon niet dat het zou gebeuren.

We kregen nog kraamvisite voor Liam, toen ik de potten van Moeders voor Moeders alweer in het toilet had staan. Echt blij was ik niet; hoe moest ik dit in hemelsnaam voor elkaar boksen, twee baby’s? Maar toen ik de twintigwekenecho zag, was ik verkocht. Rakish was meteen al blij, voor hem waren mijn snelle zwangerschappen een toonbeeld van zijn mannelijkheid. En alsof het zo moest zijn: Rodney is een droombaby, heel anders dan Liam, die tot hij één was veel huilde. Stiekem denken Rakish en ik over een derde. Over een jaar. Drie baby’s in twee jaar is me net iets teveel van het goede.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >