Beeld: Canva
Ouders zeggen vaak dat hun kinderen hun leven zoveel mooier maken, maar het ouderschap is natuurlijk niet altijd een roze wolk. Hoe zit het precies met het effect van kinderen op je geluk en mentale gezondheid?
De studie van University College London laat zien dat ouders over het algemeen gelukkiger zijn dan mensen zonder kinderen. Hier zit wel een ‘maar’ aan vast. Dit geldt namelijk niet als heel jong je eerste kindje kreeg. Jongere ouders lopen daarom een groter risico op een slechtere mentale gezondheid.
Wat kwam er precies over ouders naar voren uit het onderzoek? Zij ervaren minder stress dan mensen zonder kinderen, maar moeders hebben het wel vaak zwaarder dan vaders. Dat komt waarschijnlijk door de zorgtaken, maar leuk is anders. Toch zijn moeders en vaders even tevreden met hun leven, blijkt uit de studie.
Ouders gaven aan dat ze meer betekenis en meer vervulling in het leven ervaren, zelfs met de dagelijkse stress die het ouderschap met zich mee kan brengen. Het krijgen van een kindje geeft dus vaak ook veel geluk, omdat je een grote wens ziet uitkomen.
Nog beter: mensen die wél kinderen willen en er actief mee bezig zijn, voelen zich het gelukkigst. Maar mannen zonder kinderwens en vrouwen die twijfelen zijn het minst happy. Kleine side note: meer kinderen betekent vaker meer stress en minder levenstevredenheid, vooral bij moeders.
Wat wél helpt? Een stabiele relatie en financiële zekerheid. Dat beschermt tegen stress en zorgt voor meer geluk. Ook hoger opgeleid zijn scheelt, maar moeders met topcarrières kunnen zich soms gevangen voelen in hun rol als ouder.
Ouderschap kan dus goed zijn voor je mentale gezondheid, maar timing, het aantal kinderen en je situatie maken het verschil.
Ouders doen het allemaal wel eens: dingen zeggen uit frustratie, hopend dat het hun kinderen aan het luisteren zet. Maar volgens kinderpsycholoog Reem Raouda is dat vaak precies het tegenovergestelde effect. Je leest het hier.
Bron: University College London
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
