Beeld: Getty
Beeld: Getty

Tijdens de weekboodschappen bij de plaatselijke grootgrutter, trof single moeder Jorinde (40) zomaar een leuke man tussen haar wijn en preistengels.

We kwamen elkaar al maanden tegen, de supermarktman en ik. Steevast op zondag, tien minuten voor sluitingstijd. Wanneer we ons – onafhankelijk van elkaar, maar in exact dezelfde zondagmodus – weer eens met een schok hadden gerealiseerd dat er geen kruimel brood in huis was voor de kinderen. Piratenkoeken echt onmisbaar zijn in broodtrommels – ook als één van die kinderen al twaalf is. Er nog iets moest gebeuren met avondeten. En wijn. Vooral die wijn, natuurlijk.
 

'Die fles gaat je niet bellen hoor'

Dus daar trof ik hem, in gangpad vijf, zich niet bewust van mijn aanwezigheid. Met zijn neus richting de sauvignon blanc en zijn telefoon in z’n hand. “Die fles gaat je niet bellen hoor”, sprak ik, een tikkeltje jolig. “Jij nu eindelijk wel?”, zei hij. En zo kwam het – discreet samengevat - dat de supermarktman die tot dan toe alleen een aantrekkelijk raadsel was (want: getrouwd natuurlijk. Of een vreemdganger. Want hoe loopt zo’n leukerd nou los?), niet alleen naar huis ging met een fles sauvignon en een éénpersoonsbox sushi, maar ook met mijn telefoonnummer. Waarop onze eerste date nog geen week later volgde. En de tweede. De negende. Plus een weekendje weg, twee maanden later, gevolgd door de dertigste borrel en het zoveelste etentje.

En dan heb je opeens verkering, als single moeder. Ben je bijna zes jaar gescheiden en verliefd als een puber. Daar denk je dan echt van álles bij.
 

  1. Vergeet het maar, bijvoorbeeld. Alsof ik dat nog doe, een man. Na vijf jaar gerommel in de marge met een paar aardige, maar ongeschikte exemplaren - al dan niet in bijzijn van mijn kinderen. Ben ik helemaal gek geworden?
     
  2. Maar deze is wel echt leuk. En normaal. Zonder tics en rare verslavingen enzo, of donkere karaktereigenschappen.
     
  3. Een leuke en lieve vader voor zijn kinderen, ook nog. Toch sexy. En praktisch, met het oog op oppas en begrip bij pedagogische noodgevallen.
     
  4. Dat ik deze nou niet vijftien jaar eerder ben tegengekomen. Had me een ellendige scheiding en een afzichtelijke compromislaminaatvloer bespaard. En stukken harder laten lachen, vooral.
     
  5. Maar ja, dan had ik ook deze heerlijke kinderen niet gehad. Ik bedoel, mijn ex was ook best leuk. Tóen. Voor zover ik dat kon beoordelen met mijn totale gebrek aan zelfkennis en levenservaring.
     
  6. Ik laat de kinderen er mooi buiten. Hoeveel mannen kun je introduceren na je scheiding? Straks denken ze dat dat normaal is. Worden het van die players later. Het zijn tenslotte wel jongens. En best wel bijna date-rijp, met hun negen en twaalf jaar. Ze zijn steeds vroeger tegenwoordig.
     
  7. Maar: deze is echt leuk. En best knap. Niet van levensbelang natuurlijk, maar wel lekker. Ik moet er tenslotte wel om het weekend tegenaan kijken. Vooruit, en tussendoor een keertje.
     
  8. En hij staat zo leuk op Instagram.
     
  9. Dus de wereld is toch niet gedoemd ten onder te gaan aan eikels. Ik vind dat een geruststellende gedachte.
     
  10. Als ‘ie maar niet denkt dat ik ooit nog ga samenwonen.
     
  11. Al moest ik niet eens kotsen toen we het totaal toevallig (en uiteraard in een compleet andere context) over trouwen hadden.
     
  12. O god.
     
  13. Ach, over een paar maanden ontdek ik vast iets afschuwelijks. Dat ‘ie toch stiekem vreselijk snurkt, bijvoorbeeld. ’s Winters verwassen witte hemden draagt. Een verstopte verslaving heeft aan zo’n sexloze e-sigaret, kanten damesslipjes of iets echt heel engs en schadelijks.
     
  14. Of kortingsbonnen uit supermarktmagazines, voor boter en één of ander niet te vreten superfoodzaad enzo, daadwerkelijk inruilt bij de kassa. En die bonnen dan allemaal op datum gesorteerd spaart in een bakje op de koelkast. Ik kende ooit dus echt zo’n man.
     
  15. Nee erger nog: straks ontdekt hij dat soort trekjes van mij.
     
  16. Is ‘ie míj opeens spuugzat. Dat kan natuurlijk ook nog. En dat hij me dan zonder pardon aan de kant zet. Wraak van de kosmos voor hoe ik met mannen ben omgegaan, in de afgelopen jaren.
     
  17. Krijg je dat weer: ‘Liefdesverdriet na je scheiding in 21 overdenkingen.’
     
  18. Weet je wat: ik ga deze gewoon eens een tijdje houden.
     
  19. Mannen die je laten lachen, zelfs met een beugel de mooiste vinden, elke sombere bui weer vrolijk praten en met een krat experimentele paddenstoelen, kool en specerijen op je stoep staan, in plaats van bloemen (“Lachen. Gaan we proberen. Hier heb je wijn, waar staan je pannen?”), moet je koesteren.
     
  20. Heb ik tenminste ook eens antwoord wanneer de kinderen voor de zevenenzestigste week op rij weer eens vragen: “Wanneer neem je nou eindelijk eens verkering, mam?”
     
  21. Want dan zeg ik gewoon: “Nu.”
man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >