Verliefd na je scheiding in 21 overdenkingen

Jorinde Benner

16 oktober, 2017 - 13:51

Leestijd: 4 minuten

We kwamen elkaar al maanden tegen, de supermarktman en ik. Steevast op zondag, tien minuten voor sluitingstijd. Wanneer we ons – onafhankelijk van elkaar, maar in exact dezelfde zondagmodus – weer eens met een schok hadden gerealiseerd dat er geen kruimel brood in huis was voor de kinderen. Piratenkoeken echt onmisbaar zijn in broodtrommels – ook als één van die kinderen al twaalf is. Er nog iets moest gebeuren met avondeten. En wijn. Vooral die wijn, natuurlijk.

‘Die fles gaat je niet bellen hoor’

Dus daar trof ik hem, in gangpad vijf, zich niet bewust van mijn aanwezigheid. Met zijn neus richting de sauvignon blanc en zijn telefoon in z’n hand. “Die fles gaat je niet bellen hoor”, sprak ik, een tikkeltje jolig. “Jij nu eindelijk wel?”, zei hij. En zo kwam het – discreet samengevat – dat de supermarktman die tot dan toe alleen een aantrekkelijk raadsel was (want: getrouwd natuurlijk. Of een vreemdganger. Want hoe loopt zo’n leukerd nou los?), niet alleen naar huis ging met een fles sauvignon en een éénpersoonsbox sushi, maar ook met mijn telefoonnummer. Waarop onze eerste date nog geen week later volgde. En de tweede. De negende. Plus een weekendje weg, twee maanden later, gevolgd door de dertigste borrel en het zoveelste etentje.

En dan heb je opeens verkering, als single moeder. Ben je bijna zes jaar gescheiden en verliefd als een puber. Daar denk je dan echt van álles bij.

1. Vergeet het maar, bijvoorbeeld. Alsof ik dat nog doe, een man. Na vijf jaar gerommel in de marge met een paar aardige, maar ongeschikte exemplaren – al dan niet in bijzijn van mijn kinderen. Ben ik helemaal gek geworden?
   
2. Maar deze is wel echt leuk. En normaal. Zonder tics en rare verslavingen enzo, of donkere karaktereigenschappen.
   
3. Een leuke en lieve vader voor zijn kinderen, ook nog. Toch sexy. En praktisch, met het oog op oppas en begrip bij pedagogische noodgevallen.
   
4. Dat ik deze nou niet vijftien jaar eerder ben tegengekomen. Had me een ellendige scheiding en een afzichtelijke compromislaminaatvloer bespaard. En stukken harder laten lachen, vooral.
   
5. Maar ja, dan had ik ook deze heerlijke kinderen niet gehad. Ik bedoel, mijn ex was ook best leuk. Tóen. Voor zover ik dat kon beoordelen met mijn totale gebrek aan zelfkennis en levenservaring.
   
6. Ik laat de kinderen er mooi buiten. Hoeveel mannen kun je introduceren na je scheiding? Straks denken ze dat dat normaal is. Worden het van die players later. Het zijn tenslotte wel jongens. En best wel bijna date-rijp, met hun negen en twaalf jaar. Ze zijn steeds vroeger tegenwoordig.
   
7. Maar: deze is echt leuk. En best knap. Niet van levensbelang natuurlijk, maar wel lekker. Ik moet er tenslotte wel om het weekend tegenaan kijken. Vooruit, en tussendoor een keertje.
   
8. En hij staat zo leuk op Instagram.
   
9. Dus de wereld is toch niet gedoemd ten onder te gaan aan eikels. Ik vind dat een geruststellende gedachte.
   
10. Als ‘ie maar niet denkt dat ik ooit nog ga samenwonen.
    
11. Al moest ik niet eens kotsen toen we het totaal toevallig (en uiteraard in een compleet andere context) over trouwen hadden.
    
12. O god.
    
13. Ach, over een paar maanden ontdek ik vast iets afschuwelijks. Dat ‘ie toch stiekem vreselijk snurkt, bijvoorbeeld. ’s Winters verwassen witte hemden draagt. Een verstopte verslaving heeft aan zo’n sexloze e-sigaret, kanten damesslipjes of iets echt heel engs en schadelijks.
    
14. Of kortingsbonnen uit supermarktmagazines, voor boter en één of ander niet te vreten superfoodzaad enzo, daadwerkelijk inruilt bij de kassa. En die bonnen dan allemaal op datum gesorteerd spaart in een bakje op de koelkast. Ik kende ooit dus echt zo’n man.
    
15. Nee erger nog: straks ontdekt hij dat soort trekjes van mij.
    
16. Is ‘ie míj opeens spuugzat. Dat kan natuurlijk ook nog. En dat hij me dan zonder pardon aan de kant zet. Wraak van de kosmos voor hoe ik met mannen ben omgegaan, in de afgelopen jaren.
    
17. Krijg je dat weer: ‘Liefdesverdriet na je scheiding in 21 overdenkingen.’
    
18. Weet je wat: ik ga deze gewoon eens een tijdje houden.
    
19. Mannen die je laten lachen, zelfs met een beugel de mooiste vinden, elke sombere bui weer vrolijk praten en met een krat experimentele paddenstoelen, kool en specerijen op je stoep staan, in plaats van bloemen (“Lachen. Gaan we proberen. Hier heb je wijn, waar staan je pannen?”), moet je koesteren.
    
20. Heb ik tenminste ook eens antwoord wanneer de kinderen voor de zevenenzestigste week op rij weer eens vragen: “Wanneer neem je nou eindelijk eens verkering, mam?”
    
21. Want dan zeg ik gewoon: “Nu.”