Een derde van alle volwassenen slaapt nog met een knuffel of sabbeldekentje. “Mijn kinderen mogen er best even mee spelen, maar ’s nachts is hij van mij.” 

Roos Beintema (29), is getrouwd met Jos (33), moeder van Casper (3) en Florien (1,5) en zwanger van haar derde. 

“Mijn eerste knuffel was een grote, groene olifant: Dombo. Daarna kreeg ik er steeds meer: als ik een goed rapport had, mijn zwemdiploma haalde of op vakantie ging. 

 

96 knuffels in de kast 

Op een gegeven moment lagen er zo veel knuffels op mijn bed, dat ik er bijna niet meer tussenpaste. Toen heeft mijn vader een kast voor me gemaakt waarin ik alle 96 stuks kon uitstallen. Met poppen heb ik niets. Ze hebben van die enge kraalogen die je zo indringend aankijken. Mijn man schrok zich wezenloos toen hij voor het eerst mijn knuffelkast zag. Zóveel beesten had hij niet verwacht. Tot mijn verbazing kon hij er wel om lachen en vond hij het best. Drie weken later kwam ik erachter waarom. We gingen samen op vakantie en hij had een knuffelhond in zijn tas. Bleek-ie nog mee te slapen. Ik vond het fantastisch. Nu waren ook onze knuffels onafscheidelijk. 

 

Gedeelde liefde

Het klinkt misschien gek, maar onze gedeelde liefde maakt onze relatie sterker. Zo zijn we na een halfjaar al gaan samenwonen. Nogal snel, maar ik voelde gewoon dat het goed zat. Jos accepteerde me volledig zoals ik was, inclusief mijn 96 knuffelbeesten. Dan zou het met de rest ook wel goedkomen. Hij vond wel dat Dombo teveel ruimte innam in bed. Hij gaf me Josti, een kleiner olifantje. Nu slapen we allebei met onze knuffel.

 

"Een flanellen pyjamabroek is ook niet sexy"

Mijn ouders vragen weleens gekscherend hoe we ooit kinderen hebben gekregen. Ach, het is misschien niet sexy, maar dat is een flanellen pyjamabroek ook niet. Soms is Jos te moe om mij welterusten te wensen, maar ligt-ie wel met zijn hond te kroelen. Nou ja zeg, dan roep ik: ‘Ik wou dat ik je hondje was.’ Het merendeel van mijn knuffels ligt inmiddels op zolder, we hebben er simpelweg geen ruimte meer voor. Komt omdat Casper en Florien ook al een aardige verzameling hebben. Als ze oud genoeg zijn, mogen ze een paar knuffels kiezen uit mijn collectie. Nu vind ik ze daar nog te jong voor. Als ik zie hoe lomp ze soms met hun knuffels spelen, gaan mijn nekharen overeind staan. Voetballen ze ineens in de woonkamer met een beer. Ik heb ze verteld dat die beesten ook gevoel hebben. En dat is ook zo, kijk maar naar die lieve gezichtjes.”

 

Verder lezen? Bekijk alle portretten in Kek Mama 10-2016, die je hier kunt bestellen.

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Pleuni (36) zette haar man meteen de deur uit toen ze ontdekte dat hij een vriendin had. Na een jaar mocht-ie weer terugkomen.

“Hij realiseerde zich pas hoe fout hij bezig was, toen hij al vier maanden iets had met de barvrouw van de tennisclub. Ik had geen flauw vermoeden. Elke man drinkt een paar biertjes op de club. Tuurlijk kwam-ie dan later thuis. Dus toen de man van de barvrouw mij belde om het blijde nieuws te verkondigen, was ik met stomheid geslagen. Hij is gek, dacht ik. Of dronken. Ze hadden vast relatieproblemen en hij zoekt gewoon een zondebok.

Toen mijn man het niet eens ontkende, heb ik in een impuls gehandeld. Ik heb zijn spullen gepakt en gezegd dat hij bij zijn moeder kon gaan wonen. Onze dochters waren vier en zes.
 

'Zat ik daar mijn tranen weg te slikken'

Ik zal hem krijgen, dacht ik. Ik ging met de meiden op vakantie en had een paar keer een date. Zat ik tegenover een vreemde kerel mijn tranen weg te slikken omdat ik daar gewoon wilde zitten met mijn eigen vent. Dan dacht ik verbitterd: als hij alle tijd die hij met de barjuf doorbracht in ons huwelijk had gestoken, hadden de meisjes nog gelukkige ouders gehad.

Mijn ex haalde om het weekend keurig de kinderen op voor een logeerpartij in het huis van oma. Ook de woensdagmiddagen nam hij voor zijn rekening. Dan ging hij met ze naar tennistraining, reed met jongste door naar zwemles, en leverde ze voor het avondeten weer bij me af. Dan keek ik naar die blije gezichtjes en luisterde naar hun vrolijke verhalen en wist ik het allemaal niet meer zo zeker. Het was papa voor en papa na. Vanwege mijn wrok zaten ze nu zonder hun vader aan tafel.
 

Niks anders dan behoefte aan aandacht

Mijn ex deed geen enkele poging om onze relatie te redden. Hij respecteerde mijn keus en was een ongelooflijke oen geweest – zijn woorden. Van de kinderen hoorde ik na een paar maanden dat de mevrouw van de tennisbar er niet meer werkte. Mijn schoonmoeder mengde zich niet in onze problemen, maar vertelde wel hoe ongelukkig hij was. Dat die verhouding niks anders was geweest dan behoefte aan aandacht. Ik keek terug op de laatste jaren van ons huwelijk en moest toegeven dat ik onze relatie inderdaad had verwaarloosd. Ik was met van alles bezig – kinderen, werk, huishouden, vriendinnen – behalve met mijn eigen man. Hij was mijn sluitpost geworden en ik de zijne.
 

Het praatje werd een glaasje wijn

Ondertussen werd ons contact steeds meer ontspannen. Het praatje aan de deur als hij de kinderen terugbracht, werd een glaasje wijn. Hij at af en toe mee met ons, bleef een nachtje slapen. Een jaar na onze breuk zei ik: ‘Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?’ Na drie avonden praten haalde hij zijn spullen op en kwam weer bij ons wonen.

Soms ben ik bang dat hij opnieuw de fout ingaat, maar dan spreek ik mezelf ferm toe: hem niet vertrouwen betekent dat ik ons huwelijk geen eerlijke tweede kans geef. We nemen meer tijd voor elkaar; gaan uit eten of een weekendje weg, zijn samen op dansles. Om me heen zie ik het ene huwelijk na het andere stranden – ik kruip nog even in de armen van de vader van mijn kinderen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-koppels-meer-dan-50-jaar-getrouwd

Liefde vier je elke dag, maar vandaag toch een beetje meer. En daarom willen we je deze prachtige fotoserie 'To Grow Old With You' van Stephanie Jarstad niet onthouden.

De koppels op de foto zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd. En er zit zelfs een stel bij dat al 71 jaar samen is: romantischer krijg je het niet.

 

Doug en Fran, 55 jaar getrouwd. "We waren acht jaar samen voordat we trouwden. We zijn zes keer uit elkaar gegaan, want communiceren gaat moeizaam. Maar steeds komen we weer bij elkaar terug: onze liefde groeit elke dag."

 

Tess en Ray, 54 jaar getrouwd. "Ray is vier jaar geleden gediagnostiseerd met Alzheimer. Maar wat er ook gebeurt, als je hem vraagt wat hij het liefste doet, zegt hij altijd: 'Alles wat Tess graag doet'. Zelfs nu nog."

 

Chauncey en Bertha, 71 jaar getrouwd. "In de zomer van 1944 gingen we hiken op de Timpanogos-berg. Zes maanden later waren we verloofd. We hebben allebei hard gewerkt en onze dertien kinderen opgevoed."

 

Lees ook
VIDEO: getrouwde vrouw heeft een boodschap voor alleenstaande moeders >

 

Mervin en Carolyn, 56 jaar getrouwd. "We hebben elkaar op school leren kennen. Toen we trouwden, hadden we bijna niets: we sprongen het avontuur in en begonnen met werken. En nu zijn we hechter dan ooit."

 

Helen en Lloyd, 64 jaar getrouwd. "Hij had een tweelingbroer, ik ook en we reisden samen naar school met de bus. Toen werden we verliefd."

 

Andrew en Norma, 57 jaar getrouwd. "We ontmoetten elkaar toen ik in een vrouwenkledingzaak werkte en hij in een winkel ernaast. We zagen elkaar bij de ingang, praatten elke dag en ik was tot over mijn oren verliefd."

Bron: Stephanie Jarstad

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >