wraak ex
Beeld: Pixabay

Als je wordt belazerd door je man, is niks zo lekker als een potje revanche. Niet netjes, absoluut niet, wel goed voor je humeur.

Silvana, moeder van Jordy (10). “Ik volgde het voorbeeld van televisievrouw Tineke Verburg, die de knoopjes van zijn overhemden knipte toen ze erachter kwam dat haar man vreemdging. Op elk hemd bevestigde ze een kaartje met de tekst: ‘Ze kan toch zo goed naaien?’ Toen ik dat op internet las nadat mijn man me had bedrogen, heb ik eerst gegierd van het lachen, waarna ik alle gulpen van zijn broeken kapottrok. Op de post-it die ik op zijn kledingkast plakte stond: ‘Omdat je hem zo graag uit je broek laat hangen.’”
 

Een bloemetje

Stella, moeder van Ivy (11) en Liz (7). “Hij ruilde me in voor een meisje dat twintig jaar jonger was dan ik. Ik dacht: hij heeft gewoon een midlifecrisis. Stom, pijnlijk, maar we komen er wel overheen. Twee maanden nadat hij zijn biezen had gepakt, bleek het meisje zwanger. ‘Hoe praat ik recht wat onherstelbaar krom is bij onze dochters?’ vroeg ik mijn man. ‘In plaats van met verwijten te strooien kun je ook een bloemetje sturen om ons te feliciteren’, zei hij. Ik ben niet snel kwaad te krijgen, maar nu voelde ik een ongekende woede opkomen. Hij kon zijn bloemetje krijgen. Met zijn creditcardgegevens bestelde ik een grafkrans, die ik liet bezorgen bij haar stulpje. Vrienden worden we nooit meer, maar onze dochters zijn gelukkig wel verliefd op hun nieuwe broertje.”
 

Hoe bedoel je, karma

Jonathan, vader van Bowie (6) en Nick (4). “Ik vrees dat mijn ex nooit eerlijk is geweest. Niet over haar vrije avonden, niet over het geld dat ze uitgaf als ze ging shoppen en al helemaal niet over wat ze onze kinderen op de mouw speldde over onze scheiding. Alles nam ze mee toen we uit elkaar gingen: de meubels, de kinderen en meer dan de helft van mijn inkomen. Eén ding vergat ze: het staatslot dat ze zelf had gekocht, en waar – hoe bedoel je, karma – drieduizend euro op was gevallen. Een schrale compensatie voor het geld dat ze me maandelijks kost, maar ik heb er een fijn reisje naar Kaapverdië van betaald.”
 

Zoete wraak

Shalaya, moeder van Junion (8) en Keano (6). “Wraak is nooit zo zoet als ze beloven, maar de suiker in zijn tank kwam dicht in de buurt. Toen ik mijn ex betrapte op een affaire en had achterhaald waar ze woonde, ben ik naar haar huis gereden. Zijn auto stond inderdaad voor haar deur. Ik heb hem zorgzaam afgetankt met drie kilo biologische basterdsuiker. In het holst van de nacht kwam hij thuis met een taxi. Zijn koffer stond al in de voortuin.”
 

Gelukkiger dan ooit

Zola, moeder van Naraya (2). “Na de zoveelste teleurstelling pakte ik mijn dochter op en vertrok naar mijn moeder. ‘Je redt het nooit zonder mij!’ riep hij me na. Waarop ik hem terugpakte met de mooiste wraak die een mens kan nemen: ik werd gelukkiger dan ooit."
 

Gratis mee te nemen

Joëlle, moeder van Mirre (9) en Yaël (5). “Zijn ex gooide hem het huis uit. Ik was verliefd en voor ik het wist floepte ik eruit: ‘Je kunt wel een tijdje bij mij en de kinderen bivakkeren.’ Hij zat voor zijn werk toch meestal in het buitenland. En zijn meubels dan, vroeg hij, had ik daar dan ook plek voor? Diezelfde avond stond er al een gigantische antieke kast in mijn keuken; een erfstuk van zijn ouders. Ik was een beetje overdonderd, maar vond het aanvankelijk wel prima. Een paar dagen later zag ik ’s ochtends vroeg een appje op zijn telefoonscherm springen: ‘Slikte ze het?’ Toen ik de hele conversatie openklikte, las ik hoe hij mij gebruikte voor ‘gratis meubelopslag’ en ‘geile seks’, want ‘zo’n verliefde chick is overal voor in.’ Zodra hij naar zijn werk was, parkeerde ik zijn kast in de voortuin met een briefje ‘Gratis mee te nemen.’ Ik appte hem een foto met de tekst: ‘Alles heeft een prijs, zelfs gratis meubelopslag bij verliefde, geile chicks.’ Twee uur later reed meneer een aanhangwagen voor.”
 

Lees ook
'Mijn ex is sinds onze breuk jaloerser dan ooit' >


 

Tijd voor een carrièreswitch

Leonard, vader van Benthe (9), Lene (8) en Janne (4). “Onze spaarrekeningen, onze aandelen – alles had mijn ex zonder overleg opgenomen en in haar niet levensvatbare administratiekantoor gepompt. Ik kwam er pas achter toen we – om heel andere redenen – gingen scheiden en ik niet eens geld had om de mediator te betalen. Ze eiste maximale partner- en kinderalimentatie, op basis van mijn hoge inkomen. Ik vond het opeens hoog tijd voor de carrièreswitch waarvan ik al jaren droomde, en kon haar met mijn nieuwe, modale inkomen maar een fractie betalen van wat ze eiste. Ze had genoeg geld verbrast. Nu, bijna twee jaar later en met sinds kort een nieuwe, goed betalende baan, zijn we minder on speaking terms dan ooit, maar ik bouw weer aan spaarpotten voor onze dochters.”
 

Prachtige vakantiefoto's

Rianka, moeder van Nout (6) en Lola (4). “Mijn man bleek er ons hele huwelijk lang een schaduwboekhouding op na te hebben gehouden. We werkten allebei hard in ons bedrijf, maar konden volgens hem geen vakantie betalen. Nieuwe kleren, mijn droomvloer – alles vond hij te duur. Op een dag viel er een vette belastingaanslag op de mat. Mijn man bleek elk jaar ruim een halve ton meer te verdienen dan hij me had verteld. Het geld sluisde hij weg naar een stiekeme spaarrekening. Tien jaar lang leugens, dat overleeft geen huwelijk. Ik eiste een alimentatie gebaseerd op zijn werkelijke inkomen. Het eerste jaar na de scheiding heb ik met de kinderen de reis gemaakt die we volgens mijn ex nooit konden betalen. De foto’s staan nog steeds op Facebook.”
 

'Oh, die is van hem'

Annejet, moeder van Sterre (5) en Simon (3). “Terwijl ik tot in het holst van de nacht de muren van mijn nieuwe appartement sausde, sliep zijn nieuwe vriendin al op mijn plek in ons echtelijk bed. De kinderen en ik waren nog geen dag verhuisd, mijn spullen lagen nog in het nachtkastje. Hij kon het ook niet helpen dat hij zo snel een nieuwe vriendin had, zei mijn ex, liefde kun je nu eenmaal niet sturen. Líefde. De kilte en schaamteloosheid waarmee hij het verkondigde na zeven jaar huwelijk; ik trok het niet. Tijdens een feestje bij mijn oude buren kwam de nieuwe vriendin binnenstappen. Ik voelde me als oud vuil aan de kant gezet, zowel door mijn ex als de buren. Ik besloot een praatje met haar te maken. Al snel flapte ze eruit dat ze in mijn nachtkastje had gekeken en mijn speeltje had gevonden. ‘Die grote zwarte?’ zei ik. ‘Die is niet van mij hoor, maar van hem.’ Ze zijn nog steeds samen, maar het verhaal doet het goed op feesten en partijen.”
 

Hole-in-one

Audrey, moeder van David (10). “Dat Norbert en ik in goed overleg uit elkaar gingen, was voor hem geen reden me tijdens de scheiding ook maar een beetje tegemoet te komen. Het huis, het geld, de auto, onze spullen: niks wilde hij delen. Toen hij de kinderalimentatie ook nog tot een minimum wist te brengen terwijl onze zoon grotendeels bij mij zou wonen, heb ik zijn super-de-luxe, peperdure golfset op Marktplaats gezet en verkocht. Ik kreeg er een fractie van de waarde voor, maar van het geld kon ik evengoed een nieuw servies en een wasmachine kopen. Zijn getier heb ik genegeerd; hij kon me toch niet meer de hersens inslaan met een golfclub.”
 

Yes, dárling

Mionée, moeder van Dani (3). “Ik was twintig weken zwanger toen mijn vriend bedacht dat hij een gezin toch niet zag zitten. Een week na zijn vertrek ontdekte een vriendin dat hij op Tinder zat. Toen hebben we samen een nepprofel aangemaakt, dat meteen een match maakte met het zijne. Wekenlang hebben we hem het hoofd op hol gebracht met internetfoto’s en spannende tekstjes. De eerste echte date werd onze apotheose: in plaats van zijn droomvrouw van de foto’s kwam een van onze beste homovrienden opdagen – compleet met gelakte nagels en hysterisch loopje. ‘Yes, dárling! Live is zoveel leuker dan Grinder!’ blèrde hij over het terras. Mijn ex wist niet waar hij het zoeken moest, hij zakte door de grond van schaamte. ‘Doe nou niet of je een echte man bent’, riep onze vriend nog steeds veel te hard. ‘Een vent met ballen laat zijn zwangere vrouw toch niet in de steek?’ Ik had er heel wat voor over gehad om het tafereel live te aanschouwen, maar heb er nog maanden om gelachen.”
 

Superstrak lijf

Niermala, moeder van Neha (8). “Hij belazerde me met de ene na de andere vrouw, en maakte me uit voor dikke, lelijke koe toen ik een punt zette achter onze relatie. ‘Doe het met zijn beste vriend!’ riepen mijn vriendinnen, maar ik had een veel beter alternatief. Ik viel tien kilo af en werk in zijn sportschool keihard aan een superstrak lijf. Terwijl hij met zijn halfkale kop traint aan zijn blubberbuik, steek ik hem de ogen uit.”


Dit artikel staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >