Dateleed van single moeder sex eerste date
Beeld: 123RF

Een jaar na haar scheiding duikt Suzan (36), moeder van twee zonen van zes en acht, de datingmarkt op. Haar belevenissen kun je elke week volgen.

We appen ruim een week, wanneer mijn nieuwste Tinder-aanwinst voorstelt af te spreken. Mijn voornemen om niet vaker te daten dan eens in de drie, vier weken laat ik spontaan varen; na nachtenlang filosoferen over liefde, relaties, kinderen en zelfontplooiing lijkt dit een meer dan interessant exemplaar, en in elk geval de moeite waard om eens van dichtbij inspecteren. 'Heerlijk Suus, om eindelijk eens live met je te praten', stuurt hij. 'Dito', antwoord ik, en reserveer een loungeplekje in mijn favoriete wijnbar.
 

Niet genoeg leuke, beschikbare mannen

Kijk, dat grofweg maximaal eens per maand daten, dat is een vorm van zelfbehoud. Vaker dan dat op date voelt wat desperate, en ik ben niet echt op zoek. Heb ook nog vriendinnen die ik graag wil zien en bovenal het gros van de tijd twee kinderen die op mij rekenen. Maar het belangrijkste: er zijn simpelweg niet genoeg leuke, beschikbare mannen om elke week een andere date te hebben.
 

Lees ook
Suzans date is niet van de zelfstandige vrouwen: ‘Die liggen zo met de buurman in bed’ >

 

De toon slaat opeens om

Twee dagen voor onze afspraak slaat de toon van mijn Tinder-filosoof opeens om. 'Ik kan niet wachten je lijf te voelen, Suus', appt hij. 'Ik ben benieuwd of je net zo lekker proeft als je praat.'

Wácht even. Natuurlijk hoop ik ook op een lekkere verschijning, en ben ik niet van plan tien dates te wachten voordat ik bekijk wat er achter – of liever: onder – die leuke babbel zit. Noem me conservatief, maar ik zit alleen niet te wachten op iemand die nog vóór de eerste date als seksuele toespelingen maakt. Flirten: graag. Proeven: forget it. Wie in mijn bed wil, zal toch eerst in mijn hart, of op z’n minst mijn hoofd moeten kruipen – al is het maar voor een paar avonden.
 

Sex op de eerste date een mislukking voor altijd

'Eens kijken of je de eerste ronde doorstaat', knipoog ik virtueel op zijn bericht – in de hoop toch losjes over te komen ondanks deze lichte afknapper. 'Je weet toch dat sex op de eerste date een mislukking voor altijd betekent?' Een kerel die de moeite waard is, respecteert dat echt probleemloos, oordeel ik.

'Principedingetje, geen sex op de eerste date?', zegt hij. 'Eén van mijn weinige, maar: ja', zeg ik. En weg is ‘ie. Onzichtbaar op WhatsApp, verdwenen uit mijn Tinder-contacten. Gáán we weer, verzucht ik. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt: drie keer eerder verdwenen matches nu al uit mijn bestand omdat ik niet hapte op een seksdate, of er toch wat problemen mee had dat de man in kwestie nog een prachtige vrouw met bloedjes van kinderen in zijn bed bleek te hebben.
 

'Welkom in datingland'

Ben ik nou zo overdreven braaf of fijngevoelig? Of zijn de mannen in de uiteindelijk kleine vrijgezellenvijver waaruit ik nu moet vissen gewoon zulke ongelikte beren? Zeg dan dat je iets anders zoekt dan verdieping; een beetje etiquette lijkt me niet teveel gevraagd in deze levensfase.

“Welkom in datingland”, grijnst vriendin Y., wanneer ik haar vertel over het voorval. “Om te daten moet je echt een dikke huid leren kweken. Het betekent elke keer weer kleine nederlaagjes lijden. Dat houd je een paar maanden vol, en dan ben je weer voor tijden afgekickt – tot je dát weer zat bent.” Zij kan het weten, met jaren ervaring – ondanks haar toch jaloersmakende combinatie van beauty én brains.

Ik word er een beetje mistroostig van. “Investeer in je vriendinnen, Suus, mannen zijn alleen maar franje”, zegt Y. Waarop we een stedentrip boeken tijdens een kinderloos weekend, en gierend van de lacht tóch Tinder aan gooien. Al is het maar omdat ik wel wat coaching kan gebruiken, bij het kweken van die olifantshuid.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Sianne (41) trouwde en kreeg kinderen (7 en 4) met Fred (40) – niet uit liefde, maar uit angst om eenzaam oud te worden. “‘Vind je dit nou echt een man die bij je past, schat?’ Mijn moeder beet al maanden op haar tong voordat ze de vraag daadwerkelijk stelde, een dag nadat ik aankondigde met Fred te gaan trouwen. Het was geen spectaculair aanzoek geweest. Op een zaterdagochtend in bed, vroeg hij: ‘Waarom gaan we niet gewoon trouwen?’ Toen ik daarop antwoordde dat dat me een heel goed idee leek, zei hij: ‘Goed dan zoeken we morgen samen een ring uit.’ We voegden de daad bij het woord, en met de ring aan mijn vinger zaten we die zondagmiddag bij mijn moeder aan de thee om het heugelijke nieuws te verkondigen. Geen sappige anekdote voor onze kleinkinderen later, maar goed genoeg voor mij: ik was ten minste onder de pannen.

 

Best gezellig

Mijn moeder was niet van gisteren. Ik ben nogal van de grote gebaren, intense gevoelens en wil niks liever dan dat een man me op de juiste momenten het hof maakt. Fred – een man van weinig woorden en alles behalve attent – paste helemaal niet in dat plaatje. Dat vond ik in het begin wel lekker rustig en overzichtelijk. Eerdere relaties met mannen die net zo groots en meeslepend wilden leven als ik, strandden stuk voor stuk op heftige ruzies en ander drama. Fred was betrouwbaar en voorspelbaar en dat was precies wat ik nodig had, dacht ik. Bovendien: ik was tweeëndertig en als laatste van mijn vriendinnen nog single zonder kind, dus ik moest een beetje haast maken, wilde ik niet eindigen als ouwe vrijster achter de geraniums.

Ik hield van hem, ik ben alleen nooit echt verliefd op hem geweest. Ik overtuigde mezelf ervan dat dat ook niet belangrijk was; elke relatie is nu eenmaal anders. En we hadden het wel gezellig samen. Fred kan koken als de beste, en we houden allebei van reizen, muziek en dezelfde boeken.

 

Boterbriefje tegen de eenzaamheid

Ons huwelijksfeest was precies zoals onze relatie: ingetogen, niet te groot. Om elf uur ’s avonds waren de meeste gasten vertrokken, en om twaalf uur lagen we in bed. Op huwelijksreis, een wandelvakantie op La Palma, gooide ik de pil in de prullenbak. Een jaar later werd onze zoon geboren. Ik had alles wad ik wilde.

Hoewel Fred en ik nooit ruziemaakten of buitensporig ongelukkig waren, realiseerde ik me in de loop van ons huwelijk wel steeds meer dat ik nogal naïef in deze relatie was gestapt. Een boterbriefje is geen ticket naar nooit meer eenzaamheid en Freds stugge karakter bood geen tegenwicht tegen mijn uitbundige impulsiviteit, maar zoog juist al het leven uit me. Hoe langer de intensiteit in mijn leven ontbrak, hoe eenzamer ik me ging voelen – al zat mijn gezin op de bank naast me. Het grootste deel van mijn tijd ging naar mijn zoon, Fred ‘deed ik er een beetje bij’. Voor geen enkele relatie goed natuurlijk, maar het leidde me wel af van het probleem dat ik niet onder ogen wilde zien: ik werd met de dag ongelukkiger in mijn huwelijk. 

 

Lees ook:
‘Na de zoveelste woede-uitbarsting dacht ik: dit kan zo niet langer’ >

 

‘Rot voor je’

Fred had het prima naar zijn zin. Voor hem hoeft het leven niet zo druk en ingewikkeld: zo lang we twee keer per week vreeën, genoeg gespreksonderwerpen hadden tijdens het avondeten en twee keer per jaar op vakantie gingen, was hij dolgelukkig. De enkele keer dat ik mijn onvrede uitsprak, keek hij me glazig aan. Wat nou, intens en emoties en diepgang? We zeiden toch elke dag ‘ik hou van je’?

Er kwam een zusje voor onze zoon, en toen zij net één was, sloeg het noodlot toe: mijn moeder werd ernstig ziek. Ik rende me rot, van werk naar kinderopvang, naar het derde mantelzorgbezoek aan mijn moeder die dag en door naar het huishouden. Ik was de uitputting nabij. Fred kon me niet steunen, hij wist simpelweg niet hoe. De zorg voor de kinderen nam hij alleen uit handen als ik er nadrukkelijk om vroeg, ons huis was een slagveld als ik ’s avonds laat pas thuiskwam van mijn moeder, en als ik wilde praten over mijn angsten en verdriet, zei hij: ‘Echt rot voor je’, en vertrok naar de sportschool.

 

Alleen in een appartementje

Vlak voordat ze overleed, hadden mijn moeder en ik een lang gesprek. ‘Je bent niet gelukkig’, zei ze, ‘en je weet heel goed hoe dat komt.’ Toen kon ik me niet langer groot houden. ‘Ik moet bij hem weg hè’, knikte ik. ‘Maak je geen zorgen: met mij komt het helemaal goed.’ Een week later overleed ze, en startte ik mijn zoektocht naar een woning.

Fred denkt tot op de dag van vandaag, ruim een jaar na onze scheiding, dat ik een vergissing heb begaan. Onze liefde was ultiem, vindt hij, en wat ik zoek bestaat niet. Ik weet wel beter. We gaan op goede voet met elkaar om en hebben een co-ouderschap voor onze kinderen. Ook de weken zonder hen in mijn appartement beginnen te wennen. En de allergrootste winst: ik heb me nog geen seconde eenzaam gevoeld.”

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatie Lisa Joost Laura
Beeld: Unsplash

Lisa werd verliefd op Joost én Laura en ze besloten met zijn drieën verder te gaan. Vijf kinderen en acht jaar later gaat het nog steeds goed. Tot verbazing van de buurt die niet uitgeroddeld raakt.

Lisa: “Ik ben het gelukkigst als we met zijn allen in onze Amerikaanse auto zitten. De drie grote kinderen op de achterste bank, de twee kleintjes op de middelste en Joost, Laura en ik voorin. Het voelt zo zorgeloos. Als we wegrijden valt er iets van me af, alsof ik alle zorgen en problemen achterlaat. Al kletsend en zingend kan ik genieten van waar het echt om gaat: ons gezin. Even geen gedoe, roddels op het schoolplein, confrontaties met buurtbewoners, ouders die niet willen dat hun kinderen bij ons over de vloer komen of mensen die ons belachelijk maken.

Vorige week werd ik door een groepje jongeren op straat nog uitgescholden voor ‘dik hoerenwijf met je hoerenkinderen’. Ik begrijp best dat onze manier van leven controversieel is, maar we zijn geen slechte mensen of onverantwoordelijke ouders. Waarom mag een kind niet bij ons spelen? We liggen echt niet de hele dag met zijn drieën te seksen op de bank.
 

Geen stabiele basis

Ik leerde Laura en Joost kennen via mijn werk. Tijdens een kerstborrel raakten we aan de praat en ik merkte dat al snel veel over mezelf vertelde. Ik was 27 en nogal zoekende. Relaties wilden maar niet lukken, ik wist niet waar ik wilde wonen en wat me echt gelukkig maakte. Laura en Joost boden een luisterend oor en zo ontstond er een vriendschap.

We deden leuke dingen met zijn drieën en ik merkte dat ik bij hen een rust vond die ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder leidde een behoorlijk losbandig leven als kunstenaar. Alles mocht en kon bij ons thuis, maar er was geen stabiele basis. Als mijn moeder een paar schilderijen verkocht, gingen we direct op vakantie, maar ze vergat de rekeningen te betalen waardoor we regelmatig zonder gas en licht zaten.
 

Eindelijk mezelf zijn

Bij Laura en Joost kon ik eindelijk mezelf zijn. Ze waren echt geïnteresseerd in mij – iets wat ik bij mijn moeder altijd had gemist. De kunst stond altijd op nummer één, niet haar dochter. Als het na een avond praten nogal laat was geworden, bleef ik vaak slapen. En omdat het de volgende dag weer zo gezellig was, bleef ik vaak nog een nacht. Het was een diepe vriendschap en die vloeide over in liefde.
 

Liefde

Het begon met een keer zoenen met Joost of Laura na een paar glazen wijn. Ik vond het verwarrend, maar het voelde goed. Dat werd ook de afspraak: voelt iedereen zich nog oké bij wat er gebeurt? Zo niet, dan stoppen we ermee. Laura en ik zijn niet per se biseksueel, want we voelen ons niet tot andere vrouwen aangetrokken, maar er was wel liefde. Ook voelde ik me sterk aangetrokken tot Joost. Fysiek en emotioneel klikten we. We hoorden gewoon bij elkaar.”
 

Gevoelens

Natuurlijk worstelde ik met mijn gevoelens, en wat andere mensen ervan zouden vinden. In het begin vertelde ik niemand wat er speelde – daardoor hadden we met zijn drieën de ruimte te ontdekken wat we er zelf van vonden en wat we ermee wilden doen.

Het was praten, praten en praten. Ik had dat nodig. Laura en Joost stonden als stel steviger in hun schoenen, maar ik was de nieuwkomer. Ik was bang dat ik een tijdelijk verzetje voor ze zou zijn en dat ik elk moment aan de kant gezet kon worden. Ze begrepen dat en stelden me gerust, maar zoiets heeft toch tijd nodig.

Qua seks lag het ingewikkelder. Joost was weleens jaloers als Laura en ik de liefde bedreven. Andersom vond ik het lastig hoe zij elkaar konden ophitsen terwijl ik televisie keek. Het was niet zozeer jaloezie, we moesten leren vertrouwen op onze liefde. Ik wilde aandacht van hen allebei en als ik niet werd betrokken bij de seks voelde ik me buitengesloten.

Na een paar ruzies vonden we een oplossing. We moesten elkaar ruimte geven, letterlijk en figuurlijk. Daarom hebben we op zolder een extra bed gezet, zodat twee die seks wilden hebben zich daar konden terugtrekken. Vrijen met zijn drieën deden we in ons zelfgebouwde kingsize bed, waarin we ook met zijn allen sliepen.
 

Reactie familie

Na een jaar samenwonen durfden we voor onze relatie uit te komen. Ik vertelde het mijn moeder en een paar vriendinnen. Ze wisten wel dat ik bij Joost en Laura inwoonde, maar vroegen eigenlijk nooit hoe het echt zat. Ik denk dat ze het zagen als een typisch zweverige Lisa-actie. Dan woonde ik weer bij een vriendin en dan zat ik weer in een woongroep. ‘Als het jou gelukkig maakt, moet je het helemaal zelf weten’, zeiden ze. De rest van mijn familie zal er best achter mijn rug over gesproken hebben, maar dat begrijp ik. Zoiets hoor je niet elke dag.

Op verjaardagen van ooms en tantes kwamen we met zijn drieën opdagen, we waren altijd welkom. Alleen mijn oma van 92 had er moeite mee. Ze bleef op feestjes een beetje uit onze buurt. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Mijn leven, mijn keus. Door er zelf geen groot ding van te maken, leek het of anderen dat ook niet deden.
 

Zwangerschap

Inmiddels zijn we acht jaar en vijf kinderen verder. Laura kreeg als eerste Jara, een jaar later ben ik bevallen van Tess, vervolgens raakte Laura zwanger van Lies, toen was er even een pauze van drie jaar, waarna Laura nog Daan kreeg en ik Tycho. Het voelt alsof we een klein gemeenschapje hebben opgebouwd en het gaat hartstikke goed.

Natuurlijk hebben wij hoogte- en dieptepunten, maar er is vooral heel veel liefde. Alle bevallingen hebben we samen meegemaakt en ook het opvoeden en verzorgen van de kinderen doen we met zijn drieën. Laura en ik bestieren het gezin. Dat is een enorme luxe. We werken allebei parttime waardoor de kinderen maar een dag naar de opvang hoeven. Joost heeft een fulltime baan en is er ’s avonds en in het weekend. Vijf kinderen opvoeden met drie volwassenen is prima te doen. Er is nooit discussie over wie wat doet.
 

Nachtdienst

Joost doet elke zaterdagochtend iets leuks met de vijf kinderen, zodat Laura en ik de boodschappen voor de hele week kunnen halen. Daarna drinken we ergens koffie. Joost en Laura zijn gek op films; ik pas op als zij een avond naar de bioscoop willen. Degene die ‘nachtdienst’ heeft, slaapt aan de buitenkant van ons grote bed, zodat je niet over twee anderen hoeft te klimmen als er iets is met de kinderen.
 

'Ik heb af en toe last van jaloezie'

Praktisch gezien is het dus een stuk makkelijker dan in een gezin met twee ouders, maar emotioneel is het weleens ingewikkeld. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk als Laura mijn dochter terechtwijst. Ik wil zelf bepalen hoe zij wordt opgevoed en dat strookt niet altijd met de opvattingen van Laura. Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar ik mis soms de ruimte en intimiteit met mijn eigen kinderen. Hun liefde wil ik niet altijd delen. Misschien komt er ook wel jaloezie bij kijken. Als ik Laura zie knuffelen met mijn zoon Tycho, krijg ik een knoop in mijn maag, omdat ik zo graag zijn nummer één wil zijn. Bij Joost heb ik dat niet, omdat hij hun vader is. Van hem kan ik veel meer hebben.

 

Lees ook
'Onze goede vriend bekende dat hij droomde van een trio met ons' >


 

'Mensen snappen de situatie niet'

Niemand bemoeide zich met onze relatie, maar dat veranderde toen we aan kinderen begonnen. Mijn familie is positief, maar dat geldt niet voor de mensen die we leerden kennen via de crèche en school. Toen Laura haar eerste kindje kreeg, ontvingen we brieven met teksten als ‘vieze pedofielen’ of ‘we bellen de kinderbescherming.’ Heel heftig. Ons huis is ook een keer beklad met verf. We zijn drie dagen bezig geweest het eraf te halen. Ook komt het consultatiebureau bij ons langs om te controleren of het wel goed gaat.

Het verbaast me nog altijd dat zo veel mensen slecht over ons denken. We leiden een rustig leven en doen net als ieder ander ons best om onze kinderen liefdevol op te voeden. Ik begrijp dat we voer zijn voor roddels en grappen, maar we doen niemand kwaad. Vooral voor de kinderen vind ik het erg. Onze oudste dochter wordt gepest op school, ze zeggen dat haar vader een viezerik is. We proberen er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Ik kan wel op hoge poten naar school gaan, maar ben bang dat het de situatie alleen maar erger maakt. We blijven liever onder de radar in de hoop dat we met rust gelaten worden. Het is alleen tragisch dat we daardoor nogal afgesloten leven. We gaan bijvoorbeeld liever niet naar dorpsfeesten, omdat we worden nagekeken of nageroepen.
 

Unieke relatie

Het vreet aan me. Wij hebben gekozen voor deze unieke relatie, maar de kinderen niet. Natuurlijk heb ik daar van tevoren bij stilgestaan, maar ik ben misschien naïef geweest. Onze kinderen zijn het mooiste wat ons is overkomen en ik had verwacht dat mensen zouden zien hoe liefdevol we met elkaar omgaan.

Door alle negatieve dingen zijn we als gezin wel extra close geworden en dat is mooi, maar ik had het liever anders gezien. Het doet pijn dat niemand op het schoolplein me op de koffie vraagt, het doet pijn uitgelachen te worden door jongens op straat. Ik gun onze kinderen het allerbeste, maar kan ik ze dat bieden als ze als paria’s worden behandeld? Zullen ze hun hele jeugd moeten strijden tegen vooroordelen? Die gedachte maakt me verdrietig. En toch zou ik niet willen leven zonder Laura en Joost. Ik vind dat wij het recht hebben om ons leven op deze manier in te vullen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >