Beeld: Canva
Ooit was vroeg trouwen de standaard, maar die tijden zijn veranderd. Het draait nu veel meer om jezelf ontdekken, dromen najagen en een toekomst opbouwen. Bijkomend voordeel? Het verkleint de kans dat je later in een scheiding belandt.
Op welke leeftijd kun je elkaar het beste het jawoord geven? Onderzoek zocht het uit.
Volgens cijfers van het Amerikaanse Census Bureau wachten mensen steeds langer met trouwen. Mannen trouwen gemiddeld rond hun 30e, vrouwen rond hun 28e. In 1978 was 59 procent van de volwassenen tussen de 18 en 34 jaar getrouwd. Inmiddels is dat nog maar 29 procent. Een daling van 30 procent, wat laat zien dat mensen tegenwoordig veel later in het huwelijksbootje stappen dan ruim 40 jaar geleden.
Daarnaast wonen steeds meer jonge stellen eerst samen voordat ze trouwen. In 2018 woonde 15 procent van de volwassenen tussen 25 en 34 jaar samen met een partner zonder getrouwd te zijn. Deze vorm van samenwonen neemt toe en zorgt ervoor dat minder jonge volwassenen al getrouwd zijn. Dat de gemiddelde leeftijd waarop mensen elkaar eeuwige trouw beloven stijgt, heeft meerdere oorzaken. Veel mensen willen eerst hun studie afronden en financieel stabiel zijn voordat ze in het huwelijksbootje stappen.
Omdat het huwelijk steeds later wordt aangegaan, krijgen mensen meer tijd om volwassen te worden en zichzelf te ontwikkelen. Een studie liet zien dat vrouwen die vóór hun 26e trouwen vaker uit elkaar gaan. Vooral huwelijken tussen de 15 en 20 jaar leiden veel vaker tot een scheiding dan wanneer mensen later trouwen. Maar ook te lang wachten is niet ideaal: vrouwen die na hun 45e trouwen, lopen opnieuw meer kans op huwelijksproblemen. Wil je dus in het huwelijksbootje stappen met je grote liefde? Dan trek je dus als 26-jarige de beste kaarten.
Ook handig: scheidingscoach deelt 10 red flags waar je op moet letten vóórdat je elkaar het jawoord geeft.
Bron: Family Inequality
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
