Caroline Olling Andersen was het zó zat dat haar man ’s nachts door het babygehuil heen snurkte, dat ze na de zoveelste nachtvoeding besloot van zich af te schrijven. Je moet er maar zin in hebben om 04:00 uur, maar ach: grappig is het wel.
Je moet het gedicht wel in ’t Engels lezen, anders rijmt-ie voor geen meter, maar de boodschap is simpel: moeders zijn ’s nachts uren – wat? – járen in de weer om hun kind te verschonen, voeden en om te kleden, maar puntje bij paaltje wordt de baby later toch wel ‘daddy’s little girl‘. En ja, vertel je kind dan maar eens dat papa vroeger degene was die de hele nacht doorsliep…
Lees ook
Waarom veel baby’s nog niet doorslapen ’s nachts >
Meer dan 30 duizend moeders herkennen zich in het gedicht van Caroline, maar kunnen er gelukkig ook kostelijk om lachen. En wij ook.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
