Beeld: Canva
Achteraf kan Talitha zich wel voor haar kop slaan, maar ja, wist zij veel dat die collega haar man zou afpakken.
Talitha*, gescheiden, moeder van twee kinderen (3 en 5): “Wat had ik met haar te doen, die nieuwe collega op kantoor. Ze was net gescheiden en verhuisd naar de andere kant van het land. Ze kende hier niemand, had geen vriendinnen. Nu denk ik: goh, hoe zou dat nou komen? Maar dat wist ik toen nog niet. Ze zei dat haar man haar had verlaten, omdat ze niet zwanger kon raken. Dat vond ik al helemáál zielig.
Ze had me helemaal waar ze me hebben wilde, guttegut, wat had ik een medelijden met haar. Ik nam haar onder mijn vleugels, zowel op het werk als buiten werktijd. Ik nam haar mee op pad, liet haar de stad zien, stelde haar voor aan mijn vriendinnen en nodigde haar uit bij ons thuis. Alles zodat ze maar niet zieligjes thuis alleen zat.
Had ik dat maar nooit gedaan. Want voor ik het wist, had ze mijn man helemaal ingepalmd. Het begon met appjes (waarom had ze zijn nummer eigenlijk ineens?) en eindigde in een affaire. Ik stond erbij en keek er naar, heel lang nog verblind door mijn waas van medelijden voor haar en blind vertrouwen in mijn man.
Hij is er gewoon met open ogen ingetrapt. Ineens kwam hij aan met dat hij niet meer verliefd op mij was en met haar verder ging. Dat was het. Er was niks meer aan te doen, volgens hem. Pfff. Ik had hem echt intelligenter ingeschat, dan op zo’n manier een goed huwelijk van ruim tien jaar weggooien.
Natúúrlijk lijkt het allemaal veel beter, mooier, leuker, met een nieuw iemand. We waren al zo lang samen, en met jonge kinderen staat je huwelijk even op een laag pitje. Ik zag dat als iets tijdelijks. Als iets waar we weer uit zouden komen. Hij blijkbaar niet. Ik mis hem nauwelijks, ik ben alleen maar kwaad en teleurgesteld. En ik ben uiteraard op zoek naar een andere baan, want denk maar niet dat ik dagelijks naar die heks ga zitten kijken. Ik heb mijn lesje geleerd. Zielige, vriendloze vrouwen zijn dat door hun eigen nare karakter, niet door hun omgeving.”
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
