Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: ‘Ik wil niet scheiden.’
Vandaag zie ik hem weer. De man die ik zo vertrouwde dat hij nu een volkomen onbekende voor me is geworden. Met het oordeel van mijn vriendin (‘Ja in die broek heb je een goeie kont’) staat vast wat ik aantrek. Hoe onbelangrijk het normaal gesproken ook is, zo belangrijk lijkt het nu. Misschien verandert hij, als billenman, van gedachten als hij ziet hoe goed deze broek me staat.
Slechts een paar dagen geleden sprak ik hem telefonisch voor het eerst. Huilend hing ik op, misselijk van het voorstel om naar een mediator te gaan, of ‘de scheidingsmakelaar’, zoals hij officieel heet. Alles in mij schreeuwde ‘Ik wil niet scheiden!’. Wetende dat het met elkaar in gesprek blijven het belangrijkste was, ging ik akkoord en werd de afspraak gemaakt. Waar ik dacht nog weken te kunnen nadenken over wat ik wilde zeggen, had ik maar 24 uur om me voor te bereiden. De afspraak was morgen al.
Samen met vrienden, die zo ongeveer mijn huishouden runden en mijn kinderen verzorgden omdat ik diep onder de dekens lag te huilen, bespraken we wat tactieken. Waarmee zouden we hem kunnen laten inzien dat uit elkaar geen optie was? Waarmee zouden we hem kunnen doen beseffen dat hem een hele rits verantwoordelijkheden te wachten stonden? Maar vooral: waarmee zou ik kunnen en willen leven?
Ik weeg alles af. Met twee kleine kinderen die nog zo hulpbehoevend zijn, is 24/7 zorgen voor dit mooie stel in mijn eentje geen optie, hoe graag ik dat ook zou doen. Co-ouderschap is af te raden omdat Dries nog zo jong is en dus volop in de hechtingsfase zit. Ik besef dat ik nu geen goede keuze kan maken en de tactiek die ik ga toepassen ‘mezelf zijn’ is.
Als ik de volgende ochtend te vroeg arriveer en wacht op mijn aanstaande ex realiseer ik me dat dit gaat over mijn leven. Het is zo surrealistisch dat ik zelfs mijn telefoon check om te kijken of hij deze afspraak écht aan me heeft doorgegeven. Als hij arriveert recht ik mijn rug, schud hem de hand en ga ik hem voor de gespreksruimte in. Daar zit ik dan aan tafel met de man van wie ik zoveel hou, te praten over de omgangsregeling met onze kinderen. En dan bedenk ik me dat er maar één lichtpuntje was vandaag:
Hij keek wel naar mijn kont.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Het had weinig gescheeld of model Yfke Sturm (36) had vlak na de geboorte van Alexander (2) een ernstig ongeluk niet overleefd. “Geef mij nu maar huisje, boompje en een tweede kind.”
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Senna stopte met faken. Ze had het jaren gedaan, maar nu was ze er klaar me. En toen was haar man er ineens ook klaar mee.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
