Opvoedtantes Els en Do

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 32, 20 en 18) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.

Hier lees je een van de vragen, mét antwoord 

Ik werk vier dagen per week en dan gaat mijn dochter van zestien maanden naar de crèche. Ze lijkt het er prima naar haar zin te hebben, maar het wringt toch. Ook omdat mijn moeder het maar niks vindt (en mijn schoonmoeder ook niet). Hoe zielig is het dat mijn kind naar de crèche moet omdat ik zo nodig wil werken?

Niet naar de crèche brengen 

Dit vragen moeders zich nu precies een halve eeuw af. Sinds eind jaren zestig, toen de moderne crèches ontstonden. Feministisch icoon en oud-minister Hedy d’Ancona gaf een paar jaar geleden het historische antwoord:“Je kind niet naar de crèche brengen, dát is pas zielig.” De tantes zijn geneigd het met haar eens te zijn. 

Een van de voordelen van de crèche is onder andere dat kinderen er sociale vaardigheden opdoen. In 2013 bewezen onderzoekers aan de Radboud Universiteit dat crèchekinderen meer rekening houden met de leeftijd van een ander kind. Ze zijn zorgzamer en socialer dan kinderen die de hele dag alle aandacht krijgen. Nu de gezinnen zo klein zijn, lijkt het ons fijn voor een kind dat het met andere kinderen kan spelen, eten en op het potje zitten.

Vermoedens

Altijd maar thuis zijn is ook niet alles. Elke moeder is weleens moe of chagrijnig, een kind kan niet vluchten voor boze buien. Op de crèche is het altijd gezellig. Al was het alleen al omdat er bij elke maaltijd vol overgave het onvergetelijke lied Smakelijk eten, smakelijk drinken,hap hap hap, slok slok slok wordt gezongen. De tantes hebben nog even navraag gedaan bij mevrouw Hupperts (91), de buurvrouw van tante Do. Zij vergelijkt een crèche met haar eigen grote gezin van negen kinderen en zegt ferm: “Daar moesten de kinderen ook weleens op hun beurt wachten en ze kregen ook niet de hele dag aandacht. Lijkt me heel gezond.”

Tante Els heeft zo haar vermoedens over uw moeder en schoonmoeder. Misschien hadden ze zelf ook wel buitenshuis willen werken toen hun kinderen klein waren. Misschien deden ze dat niet omdat ze bang waren voor de kritiek van hun eigen moeder, buurvrouw en vriendinnen. Jaloezie kent vele vormen en uit zich op allerlei manieren: ook als zogenaamde bezorgdheid voor het welzijn van uw dochter. Kortom: als uw dochtertje een gelukkige indruk maakt, vrolijk met u meestapt naar de crèche en daar hartelijk wordt verwelkomd door lieve leidsters is er niets aan de hand. En kunt u zich enthousiast en zonder schuldgevoel op uw werk storten.

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

fotoserie-breken-genderregels

Dat meisjes veel meer doen dan haren vlechten en met poppen spelen, bewijst deze krachtige fotoserie van Huffington Post. Hokjesdenken: wat is dat? Gewoon doen waar je zin in hebt en aantrekken wat je mooi vindt.

Want ook vrouwen kunnen president worden...

 

...of skateboarder

 

...of schermer.

 

Lees ook
Dit meisje vindt gendernormen maar stom >

 

Vissen vangen? Kunnen dochters ook prima.

 

Net zo goed als dat jongens ballerina's mogen dragen...

 

...of meisjes graag motorrijden.

 

Ook meisjes kunnen sportieve dromen hebben...

 

...net zoals zij

 

...en zij.

 

En een meisje op de maan? Wie weet.

 

Eerst maar oefenen met een Lego-raket...

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Ionica Smeets checkt

Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (2). In Kek Mama checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.

Soms flap ik het hele verhaal er ineens weer uit. Zoals laatst toen een lieve leidster op het kinderdagverblijf vrolijk vroeg of we nog een derde kindje zouden willen. Ineens hoorde ik mezelf ratelen over hoe het allemaal kantje boord was geweest bij Tex. Hoe ik met een zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis belandde en het niet lukte de bevalling op gang te krijgen. Hoe ik steeds verder wegzakte. En hoe uiteindelijk iemand uit een operatiekamer is geduwd, zodat Tex en ik met een spoedkeizersnede gered konden worden.
 

Bang

Het duurde jaren voor ik durfde te denken aan een tweede kind. De eerste jaren was ik op Tex’ verjaardag altijd wat verdrietig omdat ik terugdacht aan de angst en pijn bij zijn geboorte. Pas toen hij vier werd, was zijn verjaardag voor het eerst alleen maar een feestelijke dag.

Die verjaardag zat inmiddels ook Rifka in mijn buik. Na lang twijfelen durfden we het toch nog een keer te proberen. Met extra veel controles in het ziekenhuis en medicijnen om een zwangerschapsvergiftiging te voorkomen. Ik was zo bang dat het desondanks mis zou gaan. Ik begon pas aan de babykamer toen ik 28 weken zwanger was, omdat vanaf dat moment de overlevingskans van de baby boven de 95 procent lag. Het voelde als een groot cadeau toen Rifka een paar maanden later gezond in haar wiegje lag.
 

Cijfers om stil van te worden

In Nederland worden jaarlijks tussen de 160.000 en 210.000 kinderen geboren. En toch blijft het me verbazen hoeveel zwangerschappen er nog mislopen in deze moderne tijd: vorig jaar 881. Het zijn cijfers om stil van te worden.

Gelukkig dalen die cijfers langzaam maar zeker. Te vroeg geboren kindjes krijgen steeds betere zorg en we weten ook steeds meer over wat we kunnen doen om dood-geboorte te voorkomen. Eind vorig jaar verscheen bijvoorbeeld een Britse studie waaruit bleek dat bij moeders die op hun rug insliepen doodgeboorte twee keer zo vaak voorkwam als bij moeders die op hun linkerzij gingen slapen. Volgens de cijfers van dit onderzoek zou rugslapen in Nederland jaarlijks bij veertien doodgeboren kinderen een rol spelen.

Deze studie bewijst niet dat op je rug slapen de oorzaak is van doodgeboorte, maar het is een kleine moeite om zwangere moeders te adviseren op hun linkerzij in te slapen. De meeste zwangere vrouwen geven aan dat ze best een andere inslaappositie kunnen aanleren als dat nodig is. Overigens hoeven zwangere vrouwen die op hun zij gaan slapen niet te schrikken als ze ’s nachts op hun rug wakker worden, het blijkt vooral te gaan om de positie waarin je in slaap valt. En het blijft natuurlijk een heel kleine kans dat het misgaat als op je rug. Bij de meeste vrouwen die op hun rug slapen gaat het gewoon goed.
 

Zegeningen

Terug naar dat derde kindje. In mijn hoofd weet ik dat de risico’s klein zijn, maar ik durf het toch niet aan. Ik tel mijn zegeningen en ben dolgelukkig dat we nu met z’n vieren zijn.

 

 

Als je ook iets gecheckt wilt hebben: mail ionicacheckt@kekmama.nl


Dit artikel staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >