Sara

Hoofdredacteur Sara schrijft elke maand in Kek Mama vol humor en relativering over zichzelf en haar gezin. Deze maand: last minute baby

 

Als je iets wil, doe je er alles voor en dan lukt het ook. Dacht ik altijd. Noem het maakbaarheidsgeloof, noem het ploetercalvinisme. Noem het de naïviteit van Bambi in de jungle. Maar het werkte. Ik ontmoette de man van mijn leven door mezelf niet meer te laten afleiden door toevallige voorbijgangers. Ik doe het werk dat ik het leukste van de wereld vind. Heb een grotemensenhuis met schilderijen, in een buurt die als vakantie voelt.

Dat vastbijten en doorzetten werkte, tot ik kinderen wilde. Ko kwam nog uit de lucht gevallen. Wederhelft en ik hadden amper bedacht dat een kind welkom was en we kregen Ko. Maar toen kwam miskraam na miskraam, drie op een rij. Zwanger worden was een eitje, zwanger blijven bleek een stuk lastiger. En leerde ik: maakbaarheid? Vergeet het. In de kinderbusiness kon ik wensen wat ik wilde, maar soms is het gewoon Dikke Vette Pech. (Al hielp het niet dat ik intussen 38+ was.)

Bij de echo van zwangerschap nummer vier hielden we allemaal onze adem in. De struise echoscopiste, haar assistent, wederhelft en ik. Tot de struise met haar Amsterdamse tongval luid en duidelijk zei: “Hij doet ’t niet schat.” Even leek de krappe kamer in duizend stukjes te vallen. “En nu?”, vroeg ik. “Als jullie het aankunnen, ga ervoor!” Mark en ik vonden het met z’n drieën een feest, maar verlangden naar vier. Dus verzamelden we moed. Voor de allerlaatste keer, want als niet, dan was het mooi geweest zo. Maar dit kind bleef zitten, wat een cadeau.

Ko en ik poetsten samen de commode en het wiegje. Toon kwam. Tony, zegt Ko. En ‘onze baby’. En dat ik niet ‘dikke Toon’ mag zeggen. Ik geniet als Toon met een voorleesboek richting Ko waggelt en ze zich op de bank nestelen. Als Ko foto’s van Toon bekijkt en ondanks zijn ik-ben-zes-en-stoerhouding toch steeds ‘Ahhhh schattig!’ zwijmelt.

Ik heb mijn lesje nederigheid wel gehad, maar toch denk ik: dat doorzetten was zo gek nog niet.

SARA

Sara van Gorp (42) is hoofdredacteur van Kek Mama en woont samen met Mark en zoons Ko (6) en Toon (1).

In deze Kek Mama zie je stellen bij wie er nog veel meer tijd tussen de kinderen zat. Heerlijke foto’s, mooie interviews.

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >