Hoofdredacteur Sara schrijft elke maand in Kek Mama vol humor en relativering over zichzelf en haar gezin. Deze maand: lange nachten.
Tot voor kort had ik nooit last van het befaamde moederschuldgevoel. Als ik Ko achterliet bij de crèche hoefde ik nooit te huilen. Toen hij zes maanden was, gingen wederhelft en ik fluitend richting Antwerpen voor de best bestede 24 uur ever (van bijkletsborrelen tot nachtelijk cocktails drinken, van spijkerbroekshoppen tot oren laten doorblazen door Triggerfinger in een pop-up nachtclub, en de volgende ochtend ook nog naar een expositie. Alleen de sex ontbrak maar daar had ik tussen het kolven door echt geen zin in, heel raar, ik weet het). En als we eens een weekend dachten: manmanman wat zijn we moe en hoe krijgen we die stapel werk af, brachten we kleine blije Ko zorgeloos een middag naar m’n zus en konden we er daarna weer tegen. Al dat gemiep over loslaten en tekortschieten, ik kon me er weinig bij voorstellen.
En toen kwam Toon. En bleek dat de relaxte moeder die ik dacht te zijn, vooral te danken was aan het relaxte kind dat ik had gekregen. Nummer twee is ook uitermate ontspannen. Zolang hij bij mij in de buurt is. En dus loop ik nu sniffend bij de crèche vandaan omdat Toon een hartverscheurend zielig snoetje trekt bij het afscheid. Van een weekend weg kunnen we vooralsnog alleen maar dromen, want zelfs bij de liefste oma’s gaat-ie piepen. En tijdens de extra drukke weken met het maken van deze spiksplinternieuwe Kek heb ik vooral heel veel nachten doorgebracht achter m’n computer. Ik kon het namelijk niet over m’n hart verkrijgen het mannetje vaker dan drie korte dagen per week aan anderen dan z’n bloedeigen ouders over te laten. Vrouw wordt weekdier. Dat werk.
Nou las ik tijdens die lange nachten gelukkig geestige en/of mooie stukken voor de nieuwe Kek Mama. De humor van Lieve Els & Do hielp alleen al omdat het lekker is hardop te lachen om dat wat je leest. De (letterlijk) bloedige eerlijkheid van Roos gaf grinnikend herkenning. En dankzij Jan Heemskerk kon ik dat pasverworven schuldgevoel fijn relativeren. Ik heb ervan genoten en ik ben benieuwd wat jij ervan vindt. Sowieso ben ik nieuwsgierig wat je van deze nieuwe Kek Mama vindt. Mail me op sara@kekmama.nl.
SARA
Sara van Gorp (41) is hoofdredacteur van Kek Mama en woont samen met Mark en zoons Ko (5) en Toon (8 maanden).
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
