Kek Mama-columnist Ionica Smeets checkt elke maand opvoedfabels en -feiten. Zodat jij dat niet meer hoeft te doen. Deze maand: huilen.
Kek Mama-columnist Ionica Smeets is wiskundige en moeder. Zij checkt elke maand opvoedfabels en -feiten. Zodat jij dat niet meer hoeft te doen. Deze maand: huilen.
Al is Rifka inmiddels wat ouder, er zijn nog steeds avonden dat ze blijft huilen. Soms weet ik het echt niet meer. Dan leg ik haar huilend in bed en ga zelf naar de woonkamer. Babyfoon uit, kookwekker op een kwartier en mezelf verbijten. Ben ik een harteloze moeder? Hebben mijn kinderen straks moeite met relaties omdat ik ze liet huilen? Godzijdank ligt Rifka vrijwel altijd tevreden te slapen als de kookwekker na een kwartier afgaat, maar wat als het huilen langer duurt? Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) gaf een paar jaar terug als richtlijn dat je baby’s maximaal een half uur kunt laten huilen. Toen daarop een storm van kritiek volgde, omdat dit slecht zou zijn voor de hechting, antwoordde het RIVM dat het maar een advies was en dat ouders het niet hóefden te volgen.
Wat heb je nou aan zulke adviezen? René van der Veer, hoogleraar in de geschiedenis van de pedagogiek, vatte het eens mooi samen: ‘Wij vinden veel opvoedadviezen van vijftig jaar geleden vermakelijk, maar ik denk dat ze over vijftig jaar ook smakelijk lachen om onze adviezen.’ Zijn boek Opvoeden door beginners geeft een overzicht van ideeën uit andere tijden. Zo’n vijftig jaar geleden kregen moeders bijvoorbeeld te horen dat ze huilende kinderen best even op mochten pakken. Maar als ze daar zelf moe van werden, dan moesten ze het kind vooral in bed leggen. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat je last had van je kinderen en als je ze te veel aandacht gaf, dan werden ze later slappelingen. Een opvoedboek uit 1916 schreef zelfs dat huilen goed was voor de longen en dat je een kind zo min mogelijk moest oppakken. Wij lachen erom, maar in die tijd was dat laatste helemaal niet zo’n gek advies. Destijds overleed één op de zeven kinderen voor hun eerste verjaardag. Ouders waren bang hun kinderen te besmetten met infecties of bacteriën, dus raakten ze hen juist uit liefde niet aan.
Inmiddels weten we allerlei dingen die we toen niet wisten. Huilen doet niets voor de longen en lijfelijk contact is juist goed voor de ontwikkeling. We weten ook dat eenzaam huilende baby’s stress voelen. Maar er is vooral nog heel veel níet bekend. Hoe erg is die stress voor een baby? En als het schadelijk is, gaat het dan mis na één minuut, na een halfuur of na een uur? En is dat slechter dan een wanhopige moeder die chagrijnig doet tegen haar kind? Is het ook niet goed om een kind te leren zelf in slaap te vallen? We weten het domweg niet. Dus ouders die gek worden van de tegenstrijdige adviezen: doe vooral waar jij je goed bij voelt. Dat lijkt me een opvoedadvies waar we zelfs over vijftig jaar niet om lachen.
Ionica Smeets (36) is wiskundige en hoogleraar wetenschapscommunicatie. Ze woont samen met Han en is moeder van Tex (5) en Rifka (1).
Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
