Toen Claudia Straatmans, hoofdredacteur van Nouveau, de Raad van de Jeugdbescherming deze week hoorde zeggen dat we als Nederland moeten stoppen met adoptie uit het buitenland, was ze geschokt en boos: “Weer zo’n ivorentorenorganisatie die een mening heeft”.

“Mama, word ik nu teruggestuurd?”
Ik sta gehaast mijn tas in te pakken voor een etentje met vriendinnen, en opeens hoor ik mijn dochter deze vraag stellen. “Mmmm” mompel ik nog, “waar heb je het over?”
“Nou”, zegt mijn Fardau, “We hebben vandaag in de klas Jeugdjournaal gekeken en daar zeiden ze dat adoptie niet goed is”. Wambam, meteen staan mijn zintuigen op scherp. Ik laat mijn tas uit handen vallen, en kijk haar indringend aan.

Want ja, ik had zelf het bericht van de Raad van de Jeugdbescherming een dag eerder op de NOS App gelezen. Een bericht dat meteen wrevel bij mij opriep. ‘Nederland moet stoppen met het adopteren van kinderen uit het buitenland. De behoefte van de wensouders mag niet voorop staan. Het is beter als kinderen in het land herkomst opgevangen worden’. Geïrriteerd was ik hierover, alsof elk land de mogelijkheid heeft om überhaupt zelf kinderen op te vangen, en ook: hoezo behoefte wensouder, alsof ?

Liefde en mededogen

Maar ik schoof het bericht een beetje terzijde, vond het typisch weer zo’n ‘advies’ van een bureaucratische organisatie die de woorden LIEFDE en MEDEDOGEN niet in haar spreadsheets verwerkt krijgt.

Maar als mijn dochter hier toch een staartje van mee krijgt en aan zichzelf gaat twijfelen, ja, dan word ik hels. En dan wil ik zo’n Raad opbellen en vragen waar ze zich op baseren? Ze zijn toch een onafhankelijk adviesorgaan? Waarom dan een gekleurd, negatief persbericht uit laten gaan met de strekking: móét stoppen. Met de meeste van de 300 kinderen die elk jaar door Nederland worden opgenomen, gaat het, volgens mij, namelijk goed. Je moet als de eerder genoemde wensouder aan zo veel wetten/eisen voldoen dat het überhaupt al een wonder is als je gematcht wordt.

Mijn man reageert meteen alert op Fardau’s vraag. “Nee, natuurlijk word je niet teruggestuurd. Je bent Nederlands. Jij bent onze dochter. Je hebt een Nederlands paspoort. Helemaal officieel onze dochter.”
“O gelukkig” zegt Fardau. “Dit is toch waar ik woon? Heb het zo enorm naar mijn zin. Hier is alles: mijn vriendinnen, mijn musicalles, en ik kan Snoopy (de logeerhond) nooit meer missen.”

Adoptie is iets moois

Daarmee leek voor haar de kous af, en ging ze over op een ander onderwerp. Maar in mezelf vreet het door. Ik ben in de gunstige omstandigheid dat ik  Fardau kan geruststellen, dat mijn man er is, en dat we allebei juridisch onze weg weten. En dat we ook uit eigen ervaring weten hoe goed adoptie kan uitvallen. Natuurlijk sluiten we de ogen niet voor misstanden, want die zijn er ook. De Raad verwijst in haar persbericht naar de adoptie-industrie, en dat in sommige landen een ‘vraaggestuurde markt’ is ontstaan. Dat niet elke biologische ouder precies weet wat adoptie inhoudt, en hoe schrijnend, niet weet dat haar kind niet meer terugkeert. Zoals te zien was in de Deense documentaire Mercy, Mercy. Gejankt heb ik daarbij. Ja, die gevallen zijn er. Ook al zijn in Nederland de controles zeer zorgvuldig.

Maar ik zou het nog schrijnender vinden als adoptie stopgezet zou worden. En terwijl ik dit tik, denk ik aan het NOS-interview met de volwassen vrouw uit Haïti: “Zonder adoptie had ik niet meer geleefd”.

Wat ik vooral met deze column wil, is laten weten dat adoptie voor ons gezin iets moois is. Dat bij ons draait om liefde, liefde, liefde. Ik vind dat elk kind ter wereld het waard is om in de best mogelijke omstandigheden op te groeien. Dat mijn dochter de leukste, knapste, liefste is, met dreadlocks die mee dansen als ze blij is. En dat ik dolblij ben dat wij wel de mogelijkheid hadden om haar te adopteren.

Gastblogger Claudia Straatmans is hoofdredacteur van Nouveau, maar vooral moeder van Fardau de Vries, haar  Afro-Amerikaanse dochter van 10 jaar, die Claudia en haar man adopteerden toen ze vijf dagen oud was.

 

 

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >