Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt.

Zwemles is de hel. Daar kunnen we het lang of kort over hebben, maar op zich is dit een alom bekende onweerlegbare waarheid. Zwemles is voor niemand leuk. Niet voor de kinderen die eraan meedoen en drie kwartier lang keihard vechten om niet te verdrinken, niet voor de meesters en juffen die drie kwartier lang hun best doen te voorkomen dat de kinderen verdrinken en al helemaal niet voor de ouders die in dat klamme, hete zwembad aan de kant moeten zitten op harde bankjes met blauwe plastic zakjes om hun schoenen. Nou ja, wat ik maar wil zeggen is: zwemles is verschrikkelijk.

 

Warm, nat en extreem luidruchtig

Daar denkt mijn zoon precies zo over. Sinds begin dit schooljaar moet hij om de week naar zwemles. Niet zijn eigen zwemles, dat is elke woensdag in een rustig bad, maar naar die van zijn zus. Bij zijn vader kan hij tijdens zwemles lekker thuisblijven, want die woont samen, maar ik ben alleen en dus moet hij mee. “Ik wil niet”, zegt hij thuis. “Ik wil ook niet,” zeg ik, “maar sommige dingen die je niet wil, moeten toch.” “Voor mij is het anders. Door mijn hersenen.” Ik zucht. Ik weet dat hij gelijk heeft. Mijn zoon is autistisch. Soms merk je daar veel van en soms weinig. Maar het zwembad is voor hem alles waar hij niet tegen kan. Het is er warm, nat en boven alles is het er extreem luidruchtig. Hij voelt niet, zoals ik, irritatie in het zwembad, hij voelt doodsangst. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat hij kortsluiting krijgt en nog maar één ding wil. Weg. Zo snel mogelijk. En dat kan nou juist niet. Het zijn 45 verschrikkelijke minuten voor hem. “Zullen we je iPad meenemen?” vraag ik. “Met je koptelefoon?” “Nee”, snauwt hij terug. “Die mogen niet nat worden.” Hij snauwt eigenlijk nooit, maar als hij ergens stress van heeft, dan lukt het hem niet meer om aardig te doen. Dat is trouwens geen kenmerk van autisme, dat heb ik zelf ook.

 

"Je bent een slechte moeder"

Een uur later zitten we in het zwembad. Mijn dochter doet pogingen om niet te verdrinken. Mijn zoon zit naast me met een tijdschrift. Ritmisch stompt hij me tegen mijn arm. “Niet mij pijn doen, lief”, zeg ik zachtjes. “Mag ik mijn koptelefoon?” vraagt hij dan. Ik schud mijn hoofd. “Die wilde je niet mee.” “Je bent een slechte moeder. Jij moet weten wat goed voor mij is!” zegt hij boos. Ja, denk ik. Ik weet wat goed voor je is en zwemles is het niet. “Volgende keer pak ik een tas in. Speciaal voor jou. Koptelefoon, iPad en je boek”, beloof ik. Dan kijk ik nog eens naar mijn dochter, ploeterend in badje 1. “Even dooroefenen, liefje, dan heb je zo je A.”

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >