Beeld: Brenda van Leeuwen
Beeld: Brenda van Leeuwen

Kek Mama-columnist Anke Laterveer is single moeder en schrijft elke week op Kekmama.nl supereerlijk en uitgesproken over wat ze meemaakt of wat haar opvalt. Deze week: lieve kinderen, sorry.

Lieve Hannah en Jakob,

Ik schrijf jullie omdat ik jullie iets wil vertellen. Iets wat belangrijk voor mij is. We hebben het er al vaker over gehad en hoewel jullie het nog niet echt begrijpen, houdt het mij bezig. De wereld is mooi. Er is gras en verse koffie. Er zijn mensen die van elkaar houden, er is muziek en er zijn boeken. Er zijn zoveel mooie boeken. Hele dagen kun je doorbrengen in werelden die nog veel mooier zijn dan die van jullie nu. Alleen maar door te lezen.

Monsters

Maar weten jullie, er zijn ook monsters. Niet de monsters waarvan je wel eens bang bent dat ze onder je bed liggen, maar monsters die soms ín je bed liggen. Monsters die dingen met je doen die je niet wilt. Ik ken ze, ik ben ze vaker tegengekomen dan me lief is.

Als er zoiets gebeurt, als er iemand aan je zit terwijl je dat niet wilt, dan voel je van alles. Je voelt pijn, boosheid, verdriet en schaamte. Vooral veel schaamte. Maar luister goed. Dat is niet nodig. Het is nooit jouw schuld. Je hoeft je niet te schamen, zelfs al voelt het wel zo, zelfs al zeggen mensen dat je dat wel moet. Het hoeft nooit.

Het liefste wilde ik niemand iets vertellen

De laatste keer dat ik zo’n monster tegenkwam was vorig jaar. Dat weten jullie niet, want jullie waren bij papa die avond. De weken erna waren jullie veel bij papa, want het monster had me zoveel pijn gedaan dat ik er ziek van was. Ik kon niet goed voor jullie zorgen. Het liefste wilde ik niemand vertellen wat er gebeurd was. Juist ook door die schaamte. Maar ik deed het wel. En weten jullie wat de doorslag gaf? Jullie. Omdat ik voor jullie de wereld beter wil maken dan hij voor mij was.

Want lieve Hannah, lieve Jakob, stel nou dat… Ik durf het bijna niet op te schrijven. Al misselijk bij de gedachte. Maar stel nou dat een van jullie ook zoiets overkomt? Dat kan. Het gebeurt veel. Er zijn veel meer monsters dan we denken. Stel dat dat gebeurt, dan wil ik dat het voor jullie anders gaat dan het voor mij ging. Dat er hulp is, dat jullie aangifte kunnen doen, de dader veroordeeld wordt en dat je je niet tegenover rechercheurs hoeft te verontschuldigen over dat je slachtoffer bent geworden, niet hoeft te zeggen dat je nooit meer een man in je huis zal laten. Dat jullie durven praten en alle hulp krijgen die jullie nodig hebben.

Ik riep het van de daken

En dat, lieve kinderen van me, is waarom ik vorig jaar besloot om wel te praten. Om het van de daken te roepen. Om te zorgen dat iedereen ziet en hoort hoeveel dit gebeurt en hoe erg het nodig is dat mensen die dit meemaken beter geholpen worden. En wat denk je? Het werkte! Er kwam meer aandacht voor, de hulp verbeterde, de politie ging dingen anders doen. Ik was zo trots! Op mezelf en op alle mensen die me hierbij geholpen hebben. Alsof we gewonnen hadden van de monsters.

Sorry, lieve kinderen

Maar nu, Jakob en Hannah, nu is er iets verschrikkelijks gebeurd. Er is een monster in Amerika. Hij is heel bekend en trots op zijn monsterdaden. Hij schept er zelfs over op. Dat monster, die man, is nu gekozen tot baas van Amerika. Daarmee lijkt het net alsof het niet erg is wat hij gedaan heeft, alsof het mag, omdat je er zelfs als je dat hebt gedaan nog president kunt worden. En ik weet niet meer wat ik tegen jullie moet zeggen. Ik weet niet wat ik moet zeggen, behalve sorry. Sorry lieve, lieve kinderen. Sorry dat ik de wereld niet veilig voor jullie kan maken. Ik doe zo mijn best.

 

Anke Laterveer (36) is schrijver, columnist, cabaretier en web woman van Kek Mama. Samen met haar kinderen Jakob (7) en Hannah (6) woont ze in Haarlem. Nadat ze vorig jaar aangerand werd door een date, startte ze de actie #zeghet, tegen seksueel geweld.

 

Lees ook: 

21 dingen die Mariëtte dacht toen Trump gekozen werd

Column Anke: Trump-angst

nipt-zwangere-vrouwen

Door de NIPT kun je tijdens je zwangerschap zien hoe groot de kans is dat jouw baby het down-, edwards- of parausyndroom heeft. Maar hoe werkt zo'n test precies? Wanneer kun je 'm doen? En wordt-ie ook vergoed? Wij zochten het voor je uit. 

Want waar de test lange tijd alleen beschikbaar was voor zwangeren met een verhoogde kans op een kind met een chromosoomafwijking, mag sinds april 2017 iedere vrouw er gebruik van maken. Als je er behoefte aan hebt, dan. En als je betaalt, want vrijwillige deelname kost € 175 en wordt niet vergoed door de zorgverzekering.

 

DNA

NIPT betekent 'Niet-Invasieve Prenatale Test' en is een onderzoek dat bestaat uit het afnemen van een paar buisjes bloed. Hierin zit erfelijk materiaal (DNA) van de placenta dat bijna altijd hetzelfde is als dat van je kind. Zo kan het laboratorium dus, veilig én zonder het risico op een miskraam, onderzoeken of jouw baby het down-, edwards- of patausyndroom heeft. Wel goed om te weten: je kunt de test pas laten doen vanaf elf weken zwangerschap. 

 

Nevenbevindingen

Het laboratorium kan terwijl ze de NIPT uitvoeren ook zien of je kind andere (zeldzame) chromosoomafwijkingen heeft: die worden nevenbevindingen genoemd. Je mag zelf beslissen of je deze wilt weten en kunt dan ook kiezen uit twee mogelijkheden:

  1. Je wilt je kind alleen laten screenen op down-, edwards- en patausyndroom. Het laboratorium weet dan ook niet of er nevenbevindingen zijn.
  2. Je wilt je kind laten screenen op down-, edwards- en patausyndroom én je wil weten of het laboratorium nevenbevindingen heeft gevonden.

 

Lees ook
Extreme zwangerschapsmisselijkheid: ‘Zelfs een slokje water kwam er meteen weer uit’ >

 

Uitslagen

Na tien dagen krijg je de uitslag van je gynaecoloog of verloskundige. Als je ervoor hebt gekozen ook nevenbevindingen te willen horen en het laboratorium heeft deze gevonden, dan word je meestal gebeld door het Centrum voor Prenatale Diagnostiek of een polikliniek klinische genetica van een universitair ziekenhuis. De uitslagen die je kunt krijgen zijn: 

 

‘U bent waarschijnlijk niet zwanger van een kind met down-, edwards- of patausyndroom.’

Deze uitslag klopt bijna altijd: minder dan één op de duizend zwangere vrouwen blijkt achteraf toch zwanger van een kind met down-, edwards- of patausyndroom. Bij deze uitslag krijg je geen vervolgonderzoek.

 

‘U bent mogelijk zwanger van een kind met down-, edwards- of patausyndroom.’

  • Bij 75 van de 100 vrouwen die de uitslag krijgen dat ze mogelijk zwanger zijn van een kind met downsyndroom, klopt dat inderdaad; 25 vrouwen zijn dus niet zwanger van een kind met downsyndroom.
  • Bij 24 van de 100 vrouwen die de uitslag krijgen dat ze mogelijk zwanger zijn van een kind met edwardssyndroom, klopt dit inderdaad; 76 vrouwen zijn dus niet zwanger van een kind met edwardssyndroom.
  • Bij 23 van de 100 vrouwen die de uitslag krijgen dat ze mogelijk zwanger zijn van een kind met patausyndroom, klopt dit inderdaad; 77 vrouwen zijn dus niet zwanger van een kind met patausyndroom.

Als je echt zekerheid wilt hebben, kun je alsnog een vlokkentest of vruchtwateronderzoek laten doen.

 

‘Er is een nevenbevinding gevonden.’

Je krijgt dan uitleg over wat precies er is gevonden en wat dit mogelijk voor jou en/of voor je kind betekent. Je krijgt hiervoor een uitnodiging voor een gesprek op een polikliniek klinische genetica van een universitair ziekenhuis, waarin je meer informatie over de nevenbevinding krijgt en wat de mogelijkheden zijn.

 

‘Er is geen nevenbevinding gevonden.’

Als er in de uitslag niets staat over nevenbevindingen, dan betekent dit dat er ook geen nevenbevindingen zijn gevonden.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
longontsteking-kinderen-symptomen-behandeling

In Nederland krijgen elk jaar gemiddeld 25.000 kinderen een longontsteking. Vaak is die na een week of twee wel genezen, maar het kan ook maanden duren voordat een kind weer de oude is.

'Op tijd behandelen voorkomt erger', zegt Michael Rutgers, directeur van het Longfonds. In onderstaande antwoorden lees je hoe.

 

Wat is een longontsteking? 

Longontsteking is een ontsteking van de longen door een virus of bacterie en komt bij kinderen redelijk vaak voor. De kans om het te krijgen is het grootst bij baby's jonger dan één jaar, omdat hun afweer nog in ontwikkeling is. Zowel één als beide longen kunnen ontstoken zijn: wanneer beide longen ontstoken zijn, spreek je van een dubbele longontsteking.

 

Wat is de oorzaak? 

Meestal een virus of bacterie. Een gewone griep of verkoudheid, bijvoorbeeld. Tegenwoordig worden kinderen op het consultatiebureau ingeënt voor de pneumokokken bacterie. Hierdoor is de kans op een longontsteking door deze bacterie veel kleiner geworden. Wel heeft je kind meer kans op een longontsteking als hij een afweerstoornis, cystic fibrosis, PCD, een ontwikkelingsachterstand of last van spierzwakte heeft.

Oh, en dat je ziek kunt worden van kou is trouwens een fabel: virussen en bacteriën zijn altijd actief, of het nu warm of koud is, maar in de wintermaanden zitten we veel meer binnen (met ramen gesloten) en dichter op elkaar. De kans dat virussen aan elkaar worden overdragen, is daardoor groter.

 

Lees ook
VIDEO: dit is het verschil tussen griep en verkoudheid >

 

Wat zijn de symptomen? 

Eigenlijk krijgen kinderen vergelijkbare klachten als bij griep, maar dan een tikkie heftiger. Een paar voorbeelden: benauwd, kortademig, ophoesten van slijm (soms met wat bloed), moe, rillen en koorts.

 

Hoe behandel je een longontsteking?

Vermoed je dat je kind een longontsteking heeft, neem dan contact op met de huisarts. In de meeste gevallen schrijft hij of zij dan een antibioticakuur voor. Althans, als de oorzaak een bacteriële infectie is. Aan een virale infectie kan de huisarts weinig doen en dan is het een kwestie van uitzieken. Bij koorts of pijn mag je doorgaans gerust een pijnstiller geven.

Zijn de klachten na drie dagen antibiotica nog niet minder of wordt je kind steeds zieker? Bel dan de huisarts nog een keer. Bij een ernstige longontsteking wordt een kind opgenomen in het ziekenhuis. Daar krijgt-ie een hogere dosis antibiotica toegediend via pillen of een infuus.

 

Wat kun je zelf doen?

De kuur afmaken, je kind goed laten uitrusten én veel laten drinken: voor baby's tot zes maanden geldt ongeveer 150 ml per kilo lichaamsgewicht per dag, borstvoeding kan op verzoek. Baby's van zes maanden en ouder hebben per dag ongeveer 100 ml nodig per kilo lichaamsgewicht. Kinderen vanaf één jaar zes tot zeven bekertjes per dag van ongeveer 75 ml. Gaat drinken moeizaam? Probeer eens thee zonder suiker, diksap of dunne pap - dan krijgen ze toch het nodige vocht binnen.

 

Bron: Longfonds

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >