Beeld: Getty
Beeld: Getty

Chantal (30) kon geen seconde van haar zwangerschap genieten. 'Het is of er iets in mij gebroken is. Of er iets is stukgegaan dat niet meer valt te repareren.'

“Ik ben nooit meer onbezorgd, ben voor alles bang en zie overal gevaar. Die ene keer dat ik mijn schoonmoeder vroeg op te passen, was ik na twee uur alweer thuis. Ons tweede kind kreeg rond zijn tweede verjaardag kanker. Een kiemceltumor met een uitzaaiing naar de longen. Vijf jaar lang leefde ik met de vrees dat het terug zou komen en ook al is hij tot op de dag van vandaag schoon, de angst verdween niet. Nooit zal ik die martelende twee weken vergeten die we moesten wachten tot we die uitslag kregen dat het de milde variant betrof. Eigenlijk hadden we graag een derde kind gekregen, maar toen dit gebeurde durfde ik niet meer.

 

'Het meisje leefde niet meer'

En toen werd mijn schoonzusje José zwanger. Ik herinner me hoe we een paar dagen voor haar bevalling met zijn allen aan het barbecueën waren. We kletsten, zoals dat gaat op feestjes. Onbezorgd wat betreft de komst van het nieuwe kind. José zei dat ze iets minder leven voelde, maar dat vonden we logisch. Het kind kon geen kant meer op in haar buik, dachten we. De volgende dag werd mijn schoonzus door de vroedvrouw doorverwezen naar het ziekenhuis. De artsen brachten haar met spoed naar de operatiekamer. Op de monitor zagen ze dat haar kind niet meer leefde. Niemand van ons kon het geloven. We zijn zo’n hechte familie, nog kort ervoor hadden we al die ellende gehad met mijn zoon. En hoewel hij het allemaal had overleefd, besefte ik nu opnieuw wat er allemaal mis kan gaan met kinderen. Achteraf bleek dat mijn zoon al ziek was in de baarmoeder. Wat was de reden dat dit kindje was gestorven?

 

'Ze was prachtig'

Al mijn zorg en aandacht ging uit naar mijn zwager en schoonzus. En tegelijk wist ik dat ik nu een derde kind helemaal niet meer geboren durfde laten worden. Tijdens de zwangerschap van mijn schoonzus waren mijn man en ik er voorzichtig weer over begonnen. Hoe leuk zou het zijn als onze derde kon opgroeien met hun baby, en we spraken af het toch te proberen zodra dit kindje was geboren. Maar nu deze ramp zich had voltrokken, zouden we het bij twee kinderen laten. Ik wilde helemaal niet meer zwanger worden. Nadat de overleden baby was geboren, gingen mijn man en ik er meteen naartoe. Ik moest iets overwinnen toen ik de kamerdeur opende, maar eenmaal binnen zag ik een heel mooi meisje. Ze hadden haar mooi aangekleed en ik herkende familietrekken in haar gezichtje. Ze had het neusje van mama en de handjes van papa. Dwars door het verdriet van de ouders zag ik ook hun trots en de wens goed voor hun dochter te zorgen. Ook al leefde ze niet en zou ze maar zeven dagen bij hen zijn, het was een kind dat ze maar wat graag wilden laten zien.

 

Derde kind

Enkele weken later voelde ik me niet lekker. Moe en landerig. ‘Wat is er met je?’, vroeg mijn man. ‘Ik weet het niet, ik moet geloof ik ongesteld worden’, antwoordde ik. Omdat we aan natuurlijke geboortebeperking deden, had ik altijd zwangerschapstesten in huis. Toen ik merkte dat ik ineens geen koffie kon verdragen, besloot ik die avond een test te doen. Ik was er net mee bezig toen mijn man de badkamer in kwam en de twee streepjes roze kleurden. ‘Ben je echt zwanger? Echt?’, vroeg hij. We waren blij, maar zeiden tegelijk: ‘En José en Nick nou?’ Ik heb het hun als eersten verteld. Zij moest huilen. Haar man zweeg, kreeg een rood hoofd en tranen in zijn ogen. Ik sprak de hoop uit dat er niets tussen ons zou veranderen nu ik zwanger was en José wenste me het allerbeste. De zwangerschap ging goed, maar toch werd ik banger en banger dat er iets mis zou gaan met het kind in mijn buik. Mijn angst viel totaal niet meer binnen de grenzen van het normale. Het ging mij beheersen, dag en nacht.

 

Angst

Niemand wist waaraan het kind van mijn schoonzus gestorven was. Was er misschien een verband met de kanker van onze zoon? Was het niet de goden verzoeken om toch een derde kind te krijgen? De eerste twintig weken was ik bang voor een miskraam, maar daarna werd mijn angst niet minder. Ik probeerde me niet te hechten aan het kind, dan zou ik haar niet missen als het fout zou gaan. Als ik geen babyspulletjes in huis zou halen, was er nog niet echt een baby. Ook mijn twee oudsten wisten dat het fout kon gaan en vroegen de hele zwangerschap door: ‘Leeft de baby nog?’

 

Veel paniek

Op een dag lunchte ik met een vriendin in de stad. De kip voor mijn broodje haalden ze uit een schaal die ze eerder die ochtend hadden gevuld. Ik stond erop dat ze mijn kip vers afsneden – zo vervuld van paniek was ik. Ik kreeg last van eczeem, psoriasis. Als ik erover sprak met vriendinnen, zei iedereen dat het goed zou komen. Niemand die zich echt kon verplaatsen in mijn zorgen. Ik probeerde me te vermannen. Speelde veel piano. Dat waren de enige momenten dat ik alles even kom vergeten. Ik luisterde veel naar Bløf – vooral naar het nummer Hier, dat gaat over sterker worden. Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk. Hier ben ik heilig, dit is mijn kerk. Dit is mijn haven, hier leg ik aan. Hier kan ik slapen, hier moet ik staan.

 

'Je bent van mij'

In de 35ste week kocht ik pas een geboortepakje. Iedere avond ging ik heel vroeg naar bed, dan was er tenminste weer een dag voorbij. En steeds voelde ik of het meisje in mijn buik nog wel bewoog. Onze dochter werd geboren met een keizersnede. Op het moment dat ze op mijn buik lag, kon ik alleen maar heel hard huilen. Ze leefde en ze was gezond. Telkens opnieuw herhaalde ik dezelfde woorden: je bent van mij, je bent van mij. Alsof ik toen voor het eerst mijn onmetelijke liefde voor haar de vrije loop durfde te laten. Mijn schoonzus was de eerste die ik op kraamvisite vroeg. Zij huilde met me mee. Ze was op dat moment net opnieuw zwanger. Nu kunnen onze kinderen toch nog samen groot worden. Alleen die ellendige bezorgdheid, die is na twee jaar nog niet weg. Ik voel een voortdurende onveiligheid. Ik heb te veel gezien om die te laten slijten.”

Dit artikel staat in Kek Mama 08-2016

11 dingen ouders begrijpen

Nooit meer rustig kunnen zitten, kauwgom in het haar van je kind of snotresten verstopt in huis: er zijn een hoop dingen die je alleen begrijpt als je kinderen hebt. Zoals die in dit lijstje.

Dat je hier het liefst de schaar in zou zetten


Dat dit iets heel gewoons is


En dat ze elkaar ermee slaan, ook


Dat je nu flink in de problemen zit


En dit een goede nachtrust is


Schijnt best gezond te zijn, dat staan


Lees ook
9x het bewijs dat alle kinderen een klein duiveltje in zich hebben >


Je vrije dag


Dat ze zich, ondanks al dat dure speelgoed, vermaken met een lege doos


'Ik zeg het niet nog een keer'


Het had erger kunnen zijn...


Oke, tijd voor een grondige schoonmaak


Bron: Buzzfeed


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

meningokokkenziekte
Beeld: Unsplash

Het is de nachtmerrie van iedere ouder: dat je kind getroffen wordt door meningokokkenziekte. Zo herken je deze gevaarlijke infectieziekte.

Praktisch iedere ouder weet van het bestaan van meningokokkenziekte, maar lang niet iedereen herkent de symptomen, zo blijkt uit onderzoek in opdracht van farmaceut GSK. En dat is een slechte zaak, want meningokokkenziekte kan hersenvliesontsteking en bloedvergiftiging veroorzaken. De cijfers zijn schokkend: de ziekte kan binnen 24 tot 48 uur dodelijk zijn. En helaas is de infectie niet altijd goed te behandelen in het ziekenhuis.

 

De symptomen herkennen

Wat cijfers uit het onderzoek op een rijtje: 71% van de ondervraagden weet (ongeveer) wat meningokokkenziekte is en hiervan weet het merendeel ook dat dit een ernstige infectieziekte is die hersenvliesontsteking kan veroorzaken. De symptomen die door ouders herkend worden, zijn ‘plotselinge hoge koorts’ (64%) en ‘typische huiduitslag op het lichaam (met kleine rode vlekjes)’ (41%).

 

Lees ook:
KIND: Bezorgde moeder Doortje: 'Als mijn zoon bleek ziet, begint mijn hart te bonzen' >

 

Ook hierop letten

Maar er zijn nog meer kenmerken van deze infectieziekte die minder bekend zijn. Van andere symptomen zoals zware hoofdpijn, overgeven, overgevoeligheid voor licht of geluid, of bij baby’s een uitpuilende fontanel, is minder dan een derde van de ouders op de hoogte. Let ook op sufheid, een stijve nek (vooral als je het hoofdje naar voren buigt) of ‘luierpijn’ bij baby’s: een kind begint dan te huilen als je bij het verschonen de benen optilt.

 

#AllMeningitisMatters

In april was het Wereld Meningitis Dag met het thema #AllMeningitisMatters. Hersenvliesontsteking of meningitis is een ontsteking van de hersenvliezen. De ontsteking kan worden veroorzaakt door infectie met virussen, bacteriën of andere micro-organismen. Meningitis treft wereldwijd meer dan 2,8 miljoen mensen per jaar. In Nederland komt de ziekte gelukkig weinig voor.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >