Fotografie: Paulien van Beusekom
Vorig jaar vonden we onze dochter er nog iets te klein voor, maar dit jaar besloten we het hele sinterklaasgebeuren te omarmen. We kwamen er alleen al gauw achter dat het concept ‘Sinterklaas’ voor een 2-jarige soms nog best lastig te begrijpen is.
Neem nou Het Sinterklaasjournaal. Onze peuter had duidelijk geen flauw benul waar ze nou eigenlijk naar zat te kijken. Sint en de pieten waren welgeteld twee nanoseconde in beeld en daarna verscheen er weer een nieuwslezer-achtig type in een rode setting (Merel). ‘O, plame!’, riep mijn dochter uit. Dat is peutertaal voor: reclame. Iedere keer als Merel in beeld kwam, dacht ze dat de reclame was begonnen.
Ook bij alle scènes op Texel zag ik haar verveeld om zich heen kijken. Wat had dit in hemelsnaam met Sinterklaas te maken, leek ze te denken. Zelfs de schattige zeehond -waar haar moeder stiekem een traantje om weg zat te pinken- kon haar niet bekoren. Want, joehoe, waar is Sinterklaas?
Dan het fenomeen ‘schoen zetten’. We hadden het haar uitgebreid uitgelegd, dus we dachten dat ze het wel begreep. Tot ze een aantal dagen voor de intocht zei: “Mama, als Sinterklaas komt, krijg ik nieuwe schoenen.” Eh… ja, zoiets!
Ze begreep ook niet waarom ze van de Sint op papa’s werk wél een cadeau kreeg en van de Sint bij de intocht niet. Sterker nog, de intocht-Sint liep in een bloedvaart voorbij. Hallo, Sint vergeet mij een cadeau te geven, dacht ze. Voor Rosie zat er één ding op: we moesten achter de Sint aan. Minutenlang werd ik door mijn dochter de winkelstraat door gesleept. Gevaarlijk dicht achter het achterste van Ozosnel (dat beest moest immers ooit poepen en ik vreesde dat moment). Na een tijdje probeerden we haar maar voorzichtig te laten weten dat er op dat moment geen cadeau zou komen. Met een krijsend kind zaten we in de auto terug naar huis.
En dan heeft ze ook nog een krankzinnige moeder die halverwege november al de kerstboom op zet. Inclusief een stuk of tien nep kerstmannen eromheen. Leg dan maar eens uit dat die oude man die precies op Sinterklaas lijkt, precies rond dezelfde periode verschijnt en die ook ‘cadeaus’ als Unique Selling Point heeft, niet Sinterklaas is!
Kortom, het is allemaal nogal verwarrend voor onze peuter. Van een vriendin begreep ik dat het met de jaren alleen maar erger wordt. Haar 5-jarige kwam naar haar toe en zei: “Het neefje van Pietje Puk woont op Texel en die zei dat de vuurtoren het gewoon doet”. Geef daar maar eens antwoord op… Nee hoor, laat mij maar lekker het Sint versus Kerstman-vraagstuk beantwoorden, stukken makkelijker.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.