Fotografie: Paulien van Beusekom
Een paar weken voor mijn uitgerekende datum werd er iets bijzonders bezorgd. Het was een grote koffer met een heleboel duct tape eromheen. Voor een buitenstaander zag het er waarschijnlijk uit als een heel verdacht pakket. Voor mij was het ‘t belangrijkste pakket dat ik ooit bezorgd kreeg.
In de koffer zat namelijk een bevalbad gepropt. Ik had ‘m gehuurd van de mevrouw waarbij ik een aantal maanden eerder een bevalcursus had gedaan. Die koffer was haar zeer inventieve manier om zoiets vormeloos als een leeggelopen bevalbad met allerlei toebehoren (lees: een wirwar aan gekke slangetjes en hoezen) te versturen. Ik zag al voor me hoe ik het ding eigenhandig met mijn dikke pens het ziekenhuis in zou rollen. Er zaten immers wieltjes onder. Dat leek me tamelijk sensationeel.
Noem me een geldwolf, maar ik zag ook gelijk in hoe lucratief dit handeltje wel niet was. Misschien kon ik ook wel een bevalbad kopen voor 300 piek en ‘m dan telkens verhuren voor €150. Had ik die knaken er mooi na twee keer verhuren al uit. Daar zou ik na mijn bevalling wel eens even werk van maken, dacht ik. Alsof ik niet iets beters te doen had na mijn bevalling.
Ik huurde het bad omdat ik in het ziekenhuis in een bad wilde bevallen. Het ziekenhuis in mijn woonplek had destijds twee bevalbaden, maar toch werd mij geadviseerd om zelf een bad te huren. Het kwam namelijk weleens voor dat beide bevalbaden bezet waren. Het laatste waar je je op moment supreme bezig mee wil houden is een andere zwangere uit een bad duwen. Dat komt de ontspannen sfeer die je met zo’n bad beoogt ook niet bepaald ten goede.
De koffer met het bad erin lag al weken achterin de auto, toen ik thuis beviel van mijn dochter. Niet in bad dus. Het bad heeft de koffer nooit verlaten. In de kraamweek heeft mijn vriend de koffer weer terug op de post gedaan. Noem me een geldwolf, maar ik heb nog gevraagd of er misschien, wellicht, eventueel korting aan te pas kwam, nu het bad ongebruikt terugging. Het antwoord was nee. Lucratieve handel, ik zeg het je, lucratieve handel.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.